Copyright © Paulina Młynarska-Moritz, 2017

Projekt okładki

Paweł Panczakiewicz

www.panczakiewicz.pl

Zdjęcie na okładce

Marta Modzelewska

Grafiki w ksiażce

Aleksandra Jasionowska

Redaktor prowadzący

Michał Nalewski

Redakcja

Sylwia Kozak-Śmiech

Korekta

Marianna Chałupczak

ISBN 978-83-8123-522-8

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Mojej terapeutce Beacie

z wdzięcznością

za uratowanie życia

OD AUTORKI

Felietony, które złożyły się na ten tom, pisałam od 2012 roku dla miesięcznika „Grazia” i portalu Onet.pl. Wiele z nich powstało w emocjach, jakie nieodmiennie towarzyszą mi, kiedy obserwuję nasze polskie życie społeczne i polityczne. Nie brak tu także tekstów, w których dzielę się moimi sposobami na szczęśliwe, radosne życie. Jednym z jego filarów jest dla mnie poczucie humoru, mam więc nadzieję, że przynajmniej niektóre z nich wywołają na twarzach czytelników uśmiech.

Piszę grubą kreską, czasem bardzo dosadnie. Zdarza mi się przekląć, za co z góry przepraszam. Nasza rzeczywistość ma po prostu to do siebie, że opisanie niektórych jej aspektów wymaga mocnego języka.

Zdjęcie, które wybrałam na okładkę, także nie należy do łagodnych. Zostało ono zrobione w Czarny Poniedziałek – 3 października 2016 roku – kiedy to tysiące polskich kobiet i mężczyzn wyszły na ulice w akcie protestu przeciw próbie dalszego zaostrzenia i tak już bardzo restrykcyjnej ustawy o dopuszczalności przerywania ciąży.

Mój środkowy palec wymierzony jest do wszystkich tych, którzy, kierując się fanatyzmem i hipokryzją, meblują życie innym ludziom.

Paulina Młynarska

PIOSENKA O TWOJEJ WOLNOŚCI

Fajne są piosenki Carli Bruni. Jej ostatnia płyta, Little French Songs, należy do moich ulubionych – zwłaszcza kawałek zatytułowany Liberté, czyli „Wolność”. Spróbuję przetłumaczyć zwrotkę:

Można ją zarzucić jak palto,

można nagie ciało nią grzać,

nosić ją w rękawie jak kartę,

można – jak w pościeli – w niej spać.

Można ukryć ją pod sukienką

Albo w dłoni schować jak skarb.

Nosić ją na skórze jak piętno,

Albo carte blanche jej dać!

Słuchając, zastanawiam się, dlaczego jedni ze swojej wolności potrafią korzystać, żyjąc zgodnie z własnymi przekonaniami, a inni w nieskończoność pozwalają sobą rządzić. Co o tym decyduje? I kto jest bardziej zniewolony: mąż nękany niepokojem o wierność żony? Żona, która nie może wypić kawy z przyjaciółką, nie odebrawszy przy tym trzydzieści razy telefonu od niego? Szefowa wrzeszcząca na pracowników, kiedy coś zrobią po swojemu? Podwładni zastraszeni tak bardzo, że nie są już zdolni do samodzielnego myślenia? Partner mojej koleżanki zabronił jej iść na kurs, o którym marzyła. Stwierdził, że jej to do niczego niepotrzebne. Sankcja za niesubordynację? Awantura z elementami dołowania, umniejszania i wyśmiewania. Nie poszła, przeryczała dwa dni. Zadowolony?

Ktoś powie, że to ludzie ludziom gotują ten los. Niekoniecznie. Samodzielnie też potrafimy sobie „dogodzić”! Znajoma – zamożna i wolna kobieta – wzdycha za każdym razem, kiedy ruszam w nową podróż: „Ja też bym tak chciała...”. Kiedy mówię: „To jedź!”, okazuje się, że to nie takie proste. „Z kim jechać? Samotnie? Nie, nie, nie! Nie mogę! Nie dam rady! Nie umiem!” Sama siebie wpędza w niewolę. Dlaczego to robi? Nie mam pojęcia.

Wiem za to, dlaczego ja tak kiedyś robiłam. Upupiałam się irracjonalnym lękiem. Pozwalałam innym bezkarnie niszczyć mój dorobek i rządzić moim życiem wedle ich uznania. Ani się spostrzegłam, jak świat wlazł mi na głowę i jeździł sobie po mnie, ile wlazło. Powodem było moje katastrofalnie niskie poczucie własnej wartości. Uważałam się za takie NIC, że mogło mnie powalić jedno krytyczne słowo. Nie wierzyłam też, że ktoś może chcieć coś dla mnie zrobić bezinteresownie. Im bardziej zabiegałam o czyjeś uznanie, tym ciaśniej zaciskała się pętla na mojej szyi. Wreszcie dopadł mnie ostry kryzys.

Miałam dość użerania się z życiem. Zaległam na kanapie w stanie depresji, której nie chciało mi się już zwalczać lekarstwami, rozrywkami czy nową podnietą w postaci wkurzania się na kogoś albo na samą siebie. W głowie kotłowała mi się natrętna myśl, że muszę jakoś odzyskać swoje życie. Ale jak to zrobić? Po kilku tygodniach spędzonych w zupełnej samotności wypełzłam (jako zombie) do miasta. Na Krupówkach spotkałam mądrego przyjaciela, który widząc mój nieciekawy stan, powiedział tylko: „O! Widzę, że dojrzałaś wreszcie, żeby się od siebie i od innych odczepić!”. Poklepał mnie po ramieniu, zachichotał i poszedł. Jasna cholera, żebyś wiedział, że dojrzałam! Ile razy można zrezygnować ze swoich potrzeb i marzeń, tylko po to, by kogoś zadowolić?

Tak się zaczęła moja droga powrotna do siebie. Włożyłam w nią bardzo dużo wysiłku. Szczegóły tej walki opisałam w książce, więc nie będę ich tu wyłuszczać. Parę osób się wściekło i zniknęło z mojego życia. Dla terrorystów emocjonalnych ktoś, kto nie „wkręca” się w ich grę, jest nieciekawy. Nie zajmuję się już innymi. Nie analizuję tego, co „oni” mi robią i co na mój temat gadają, a możecie mi wierzyć, że gadają! Brak towarzystwa mi nie przeszkadza, bo zaczęłam cenić... własne towarzystwo. Jeśli coś wymaga poświęcenia czasu lub pieniędzy, to poświęcam. Ale nie dlatego, że ktoś to na mnie wymusił, tylko dlatego, że sama chcę. Gdy potrzebuję pomocy, proszę o nią i już się nie boję, że usłyszę słowo „nie”. Sama też go zaczęłam używać. Pozwalam brzmieć piosence o mojej wolności. A jak brzmi piosenka o twojej?

Willunga, Australia, sierpień 2013

BÓJCIE SIĘ HONEY BOO BOO

Ile nazwisk sławnych pięknych kobiet potrafi wymienić twoja córka? A ile mądrych? Najsławniejsza „mała miss” świata Honey Boo Boo kończy z konkursami piękności. Teraz skupi się tylko na własnym reality show. Jej mama wydała w tej sprawie oświadczenie. Inne mamy kręcą głowami: „Jak można tak ogłupiać dziecko?”. Osobiście nie znam nikogo, kto pochwalałby dziecięce konkursy piękności, a ich rekordową oglądalność tłumaczę sobie syndromem „ciekawostki przyrodniczej”. Kilkulatki w pełnym makijażu, na obcasach, wdzięczące się do dorosłej widowni budzą niesmak i niepokój.

Co innego, kiedy dziewczynka bawi się, przymierzając mamine szpilki i kapelusze babci. Każda z nas tak robiła. Każda stawała przed lustrem i pytała: „Lustereczko, powiedz przecie…”. Niemal każda dziewczynka na pewnym etapie życia pragnie być piękną królewną. Moja córka w wieku lat czterech nakręciła się na to do tego stopnia, że uszytą przeze mnie z białej firanki „księżniczkową” spódnicę zakładała nawet na kombinezon narciarski! Instynktownie starałam się dać temu szaleństwu lekką przeciwwagę.

Do repertuaru wieczornych opowieści, obok Śnieżki i Śpiącej Królewny, dołączyły więc stopniowo realne postaci: Wanda Rutkiewicz, Helena Marusarzówna, Joanna d’Arc i wiele, wiele innych. Chciałam, by Ala poznała historie pań nie tylko pięknych, lecz także mądrych i silnych. Gdy tylko to było możliwe, odwiedzałyśmy też moją ukochaną babcię Magdę Młynarską, by posłuchać jej opowieści o wojnie i o dzielności. O tym, że trzeba „dać radę”. Dziś myślę, że mnie się udało wychować córkę do czegoś więcej niż konkurs piękności. Miałam jednak ułatwione zadanie. Kilkanaście lat temu w telewizji nie nadawano jeszcze, jednego po drugim, durnych programów o tym, jak z brzydkiej stać się piękną, ze starej młodą, z grubej chudą, a ze sflaczałej umięśnioną. Po ekranie komputera nie latały, przy każdym łączeniu z internetem, reklamy środków na odchudzenie, upiększenie i odmłodzenie w dzień, w weekend albo w pięć minut.

W górach, gdzie mieszkamy, większość znajomych kobiet prowadzi własny biznes, uprawia sporty i jeździ starą terenówką, na której koła trzeba w zimie własnoręcznie zakładać łańcuchy. Tam babskie wieczory nie upływają na opowieściach o odchudzaniu, kaloriach i wypełniaczach, bo po prostu nikogo to nie interesuje. Dzieci bawią się w śniegu albo ganiają po polu. Mam świadomość, że dziś, zwłaszcza w wielkich miastach, jest inaczej. Wszechobecny medialny przekaz naprawdę oszalał na punkcie kobiecej urody. Skoro dorosłe matki nie są w stanie oprzeć się pokusie nieustannego omawiania swojej wagi, a częściej (urojonej) nadwagi, stanu skóry i paznokci, umięśnienia brzucha i nawilżenia włosów aż po końce, trudno tego wymagać od ich kilkuletnich córek. Psychologowie alarmują: na anoreksję coraz częściej zapadają nawet dziesięcioletnie dziewczynki, a niska samoocena i nieustanny krytycyzm wobec własnego wyglądu to plaga już w przedszkolu. Zanim się oburzymy na matkę Honey Boo Boo, zajrzyjmy na własne podwórko. Nie tak łatwo wychować córkę do mądrości i niezależności, gdy zewsząd atakują nas ikony mody i piękna.

Na koniec proponuję maleńki test: ile nazwisk pięknych sławnych kobiet potrafi wymienić twoja córka? A ile nazwisk kobiet mądrych, mających wielkie osiągnięcia i wpływ na dzieje ludzkości? Sprawdź! Zadałam te pytania uczestniczkom urodzin znajomej sześciolatki. Wynik był smutny. Honey Boo Boo i inne dziewczynki kiedyś dorosną. Przyjdzie im zmierzyć się z trudnościami, jakie niesie życie. Kto ma im dać inspirację, by chwycić byka za rogi, walczyć o siebie i zdobywać świat? Królewna Śnieżka i Dżoana Krupa czy Janina Ochojska i Maria Skłodowska-Curie? Możesz podsunąć córce wybór. Dopóki jeszcze go masz.

8 sierpnia 2013

SEKS, KŁAMSTWA I SOLIDARNOŚĆ (KOBIET)

Miesięcznik „SENS”, z którym współpracuję, zaprosił mnie do udziału w akcji „SOLIDARNOŚĆ KOBIET MA SENS!”. Dla mnie sens solidarności kobiet to oczywista oczywistość, więc udział wzięłam. I jak to zwykle bywa, kiedy się człowiek wychyli, się zaczęło! Dzwonią telewizje śniadaniowe, rozgłośnie radiowe, redakcje kolorowych gazet i portale. Solidarność kobiet? Hyyyyy? Na pewno nie w show-biznesie!

Nie wykonuję zawodu aktorki od 1998 roku. Nie bywam na warszawskich bankietach, premierach i ściankach. Jestem po drugiej stronie barykady, przeprowadzam wywiady z ludźmi sztuki, więc, siłą rzeczy, nie utrzymuję kumpelskich związków z nimi. Ale mam serdecznie dość obrażania, wyśmiewania i „hejtowania” artystów w ogólności, a moich dawnych koleżanek-aktorek w szczególności. Deptania ich dorobku, przypisywania im jak najgorszych cech i jak najniższych intencji. Robienia z nich bandy zdeprawowanych celebrytek z sianem w głowach. Przytoczę tylko jedną z wielu historyjek z życia, które moim zdaniem dowodzą nie tylko istnienia kobiecej solidarności w tym środowisku, ale i jej wymiernego (i to w skali życia!), głębokiego sensu. Przypomnijcie ją sobie, kiedy znów przeczytacie w tabloidzie nagłówek typu:

„X wygryza Y!”.

Dawno temu moja starsza koleżanka, wybitna aktorka, kobieta wówczas czterdziestoletnia, wdała się w romans z młodym reżyserem. Ot, „chłopiec–zabawka” w rękach pani Robinson (tych, co się teraz skrobią po głowie i zastanawiają, „o co kaman?”, odsyłam do filmu pt. Absolwent w reż. Mike’a Nicholsa). Żeby było jasne: młody mężczyzna był tym zachwycony. Wyszedł ze słusznego założenia, że przy takiej kobiecie można się nauczyć, jak odróżnić dobre wino od sikacza i jak wygląda nieudawany kobiecy orgazm. I wszystko byłoby dobrze i wszystko byłoby miło, wszak nikomu nie działa się krzywda… Ale.

Niestety „chłopiec-zabawka” skrywał przed światem drugie oblicze. Brzydką facjatę kogoś, kto też chce mieć SWOJĄ zabawkę! Jednak nie umie ładnie się bawić.

I tak, cwana gapa, z panią Robinson spotykał się jako dający się rozpieszczać, potulny dr Jekyll, a zaraz po wyjściu od niej kupował dwa tanie wina, zmieniał nazwisko na Hyde i gnał do innej aktorki, z tegoż teatru. Najwyraźniej zapragnął zrealizować z nią to, na co nie śmiał sobie pozwolić z jej starszą koleżanką. Obietnicami ról i szantażem zmuszał ją więc do seksu pełnego przemocy, przysięgał wierność, obiecywał małżeństwo, bił, przepraszał, znowu bił i tak w kółko. Klasyka podłego gatunku.

Dwie pieczenie przy jednym ogniu, dwa światy, dwa pokolenia! Raj dla seksualnego drapieżnika. Chwilo, trwaj!

Pozostawało tylko przypilnować przepływu informacji, co naszemu markizowi de Sade dla ubogich wydawało się łatwe, jako że żywił przekonanie, że wszystkie aktorki są a) głupie, b) niesolidarne.

Jak się za chwilę okaże, grubo się mylił.

Na razie, kombinował sobie tak:

Co do dyskrecji starej nie może być wątpliwości! Nie chce, baba, plot na swój temat. Za to nad młodą gęsią muszę popracować… Caramba! I dalej, przy każdej okazji, sączyć dziewczynie do ucha manipulanckie brednie. Że stara tylko czeka, by wykosić młodą i ładną konkurencję. Że jest wredna, fałszywa i – he, he – zgadnijcie oczywiście, napalona na niego i zazdrosna jak suka w ostatniej rui życia! A on ucieka! On się broni! On ze starą nie chce! Takie tam, nic oryginalnego, ale zadziałało. Młoda już zdążyła się „wkręcić” i była na najlepszej drodze do wejścia w rolę zakochanej ofiary, i to na długie lata, co mogło poskutkować licznymi konsekwencjami, ze zmarnowaniem sobie życia i kariery włącznie.

– Gęba na kłódkę, jeśli ci praca miła! – powtarzał co rusz reżyserek, sadząc się na Machiavellego. A żeby było bardziej wiarygodnie, któregoś wieczoru tak się rozochocił, że szczególnie mocno zamalował jej, w tę gębę, z piąchy!

Na drugi dzień dziewczyna przyszła do pracy z podbitym okiem. Widząc to, pani Robinson bynajmniej nie doznała dreszczy suczej satysfakcji. Przeciwnie, zarządziła szybkie śledztwo i po jakichś siedmiu, no, może dziesięciu minutach wiedziała już, jak sprawy stoją. Nie miała wątpliwości, co robić. Dla niej zabawa się skończyła.

Nie czekając dłużej, wezwała młodszą koleżankę do siebie, mocno przytuliła, kazała usiąść, podała szklankę wody oraz kieliszek wódki i powiedziała, jak jest, a przede wszystkim, z kim jest jej luby, kiedy akurat nie jest z nią. Był szok i trochę płaczu. Potem zaś obie kobiety wróciły (w przyjaźni) na scenę i do swoich spraw. Reżyser został z niczym.

Wkrótce młoda poznała fantastycznego gościa, z którym do dziś jest szczęśliwa. Woli nawet nie myśleć, co by było, gdyby sprawy potoczyły się inaczej. Tym bardziej że reżyserek szybko stracił swój wdzięk i nie jest już „chłopcem-zabawką”. Ani nawet mrocznym, dekadenckim brutalem, tylko grubawym, żałosnym damskim bokserem i roznosicielem chorób wenerycznych.

Pani Robinson nadal jest gwiazdą i przyjazną mentorką dla kolejnych pokoleń młodych dziewczyn, które mimo upływu lat, nieodmiennie patrzą na nią z podziwem. Młodzi mężczyźni także, ale z tego, co wiem, raczej już jej nie bawią. Nie warto nie doceniać kobiecej solidarności. Ani wątpić w jej sens. Nawet w show-biznesie!

26 października 2014

NIE KRZYCZMY, ROZMAWIAJMY

Nieważne: przy kuchennym stole czy w studiu telewizyjnym, możemy być pewni, że to pytanie od razu podniesie temperaturę spotkania: czy pary homoseksualne powinny być zrównane w prawach rodzicielskich z heteroseksualnymi? Ale nie łudźmy się, po żadnej ze stron nie usłyszymy niczego nowego. W Polsce o tym się nie dyskutuje. O tym się wrzeszczy! I nie tyle chodzi tu o przedstawienie argumentów, ile o zaznaczenie własnej pozycji. „Jestem za”. „Jestem przeciw”. Kropka. Kto myśli inaczej, ten „czarna reakcja”. Kto myśli inaczej, ten chce „zniszczyć polską rodzinę”.

Osobiście jestem za. Przemawiają do mnie argumenty odwołujące się do indywidualnych cech każdej osoby, niezależnie od jej orientacji. W końcu z natury rzeczy dzieci rodzą się nie tylko w idealnych rodzinach, gdzie mamusia i tatuś zapewniają ciepełko, odpowiedzialność i sens. Mnie samej się to przytrafiło. Kiedy sobie przypomnę, kim byłam, co wiedziałam o życiu i jak doskonała pustka zionęła z mojej czaszki, kiedy zostałam matką, zimny pot spływa mi po plecach. Jakoś sobie jednak poradziłam, dziecko przeżyło i jest dziś fajną młodą kobietą.

Czy fakt, że to chłopcy podobali mi się bardziej niż dziewczyny, miał jakikolwiek wpływ na to, jak zadziałał mój instynkt macierzyński/ miłość/ poczucie obowiązku/ przyzwoitości? Nie! Gdybym jednak wtedy miała zdać jakiś specjalny mądry egzamin, który uprawniałby mnie do wejścia w posiadanie córki, zapewne oblałabym go. I to z zupełnie pozaseksualnych powodów. Znam gejów i lesbijki, którzy są fantastycznymi rodzicami, i takich, którzy sobie z takim wyzwaniem na pewno nie poradzą. Znam też całkiem sporo rodzin hetero, w których dzieciom wcale nie dzieje się dobrze. Nie wspominając o niemałej grupie osób, które w zaciszu sypialni robią różne dziwaczne rzeczy w kilka osób, a za dnia doskonale sprawdzają się jako rodzice. Seks jako kryterium uważam za „przereklamowany”. Gdy ktoś mnie pyta o zdanie w tej sprawie, taka jest moja odpowiedź. A potem zaczyna się jatka, zgodnie ze scenariuszem, o którym wyżej.

Ostatnio jednak zabito mi klina. Chcę się tym podzielić, bo chociaż uważam się za osobę otwartą, złapałam się na ciasnocie myślenia, która mnie przeraziła. Włączyłam sobie pewnego dnia francuską telewizję. Trwała właśnie rozmowa na temat rodzicielstwa homo – w studiu prawnik, psychoanalityk i filozof. Zaraz się zacznie!, pomyślałam. Jedni swoje, drudzy swoje. Po co w ogóle te wszystkie dyskusje? Czy ktoś kogoś może w tej sprawie do czegoś w ogóle przekonać? Już miałam zmienić kanał, gdy poprzez gruby beton moich uprzedzeń jednak przebił się głos należący do prawnika: „Mnie martwi taka rzecz. We Francji każda kobieta – nieważne: lesbijka czy hetero – może liczyć na refundację in vitro i innych metod wspomaganego rozrodu. W ten sposób homoseksualne pary kobiet zostają rodzicami. Można więc spodziewać się, że w imię zasady równości wkrótce i geje zechcą, by państwo opłaciło im wynajęcie surogatki, która im dziecko urodzi. I tu powstaje pytanie: czy urodzenie dziecka jest czymś, co możemy »zakontraktować«? Czy chcemy, by ludzka ciąża stała się obiektem podobnego kontraktu? Jakie to niesie zagrożenia dla dziecka, matki i ojców? Czy umiemy je dziś przewidzieć?”. Usiadłam. Tu do dyskusji włączył się psychoanalityk: „Nie umiemy. Wszystko, co wiąże się z »grzebaniem« przy korzeniach ludzkiej tożsamości i z pytaniami typu »kim jestem?« i »skąd się wziąłem?«, niesie ogromne zagrożenie dla ludzkiej psychiki. Nie wiemy, co może się stać...”.

Przypomniały mi się surogatki goszczące w programie, który prowadzę. Dla żadnej z nich sprawa nie była prostym »kontraktem«. Bo to nie jest takie proste! Kiedy ustaje emocjonalny wrzask, możemy usłyszeć pytania i argumenty, obok których nie sposób przejść obojętnie. Nie będę tutaj przytaczać całej tej dyskusji. Nie twierdzę też, że zmieniłam zdanie. Chcę tylko powiedzieć, że warto czasem wyjść z okopów wojny ideologicznej i zacząć naprawdę rozmawiać. Rozmowa ma wielką przyszłość.

22 sierpnia 2013

ŻYCIE ZACZYNA SIĘ PO POGRZEBIE!

W zakopiańskiej biedronce, przy zniczach, radosne poruszenie. Maryśka i Zośka, wyzdajane odświętnie, poza zgrzewką świec zakupiły też wermut i czipsy. Pojadą za cmyntorz, zaświecom świecki, a potem w chałpe, wino pić. Wesoły dzień im nastał! Oni w ziemi, one na ziemi!

Franek Marysin, świętej pamięci, był cłek porywczy. Dzieciska bił na trzeźwo, żonę tylko pijany. W dniu wesela, w roku 1963 zimą to było, a jest to dzień najpiękniejszy w życiu każdej kobiety, zgwałcił Maryśkę po raz pierwszy. Maryśka ma z gwałtów dzieci sześcioro. Zośka ma czworo, też z gwałtów. Z gwałtów naszych kochanych rodzinnych, staropolskich; gdzie nikt nie krzyczy, nikt się nie broni. Lepiej nie. Józek Zośce dwa razy rękę złamał, ale na szczęście lewą, to mogła robić. Teraz ta ręka jest trochę niesprawna, więc dobrze, że lewą. Dzieciaki z domu pouciekały, kiedy ojciec jeszcze żył, ino się Jasiek ostał i też pije. Ale na matkę ręki nie podnosi. Matkę swą kocho. Zośka ze swoim żyła lat 40. Maryśka z mężem też 40.

– Jak tam się macie, gaździny? – zapytałam przy kasach.

– He, he, pani kochono, zycie zacyna się po czterdziestce! – odpowiedziały chórem i ochoczo ruszyły w stronę cmentarza.

1 listopada 2014

ALBO KUCHARKA, ALBO SEKSBOMBA

Pani Producent przyjechała drogim autem. Rzuciła grzywą i kuferkiem LV. Wpadła do Zakopanego, by mi zaproponować robotę. Nie spodobała mi się jej propozycja. Nie tylko dlatego, że nie chcę znów przeprowadzać się do Warszawy, ścigać się z dziewczynami w wieku mojej córki, nie mieć czasu dla siebie i zrezygnować z pisania i podróżowania. Zdaniem Pani Producent, by osiągnąć prawdziwy sukces w TV i – cytuję – „opuścić kobiecą niszę w kanale tematycznym”, powinnam raz na zawsze pożegnać się z tym swoim, pożal się Boże, feminizmem. Nie wierzyłam własnym uszom! „Czego jeszcze chciałaby pani dla kobiet? Kobiety mają już wszystko! Zwłaszcza w mediach! A ten cały feminizm źle się kojarzy...”, przekonywała.

Tu się zagotowałam: „Naprawdę pani tak myśli? A czy medialny przekaz wspiera w kobietach takie cechy, jak kreatywność, odwaga i przedsiębiorczość? Czy może jednak robi z nich odurzone proszkiem do prania gospodynie? Albo seksbomby z wiecznie rozchylonymi udami i ustami?”. Tu moja rozmówczyni zmrużyła (na ile to możliwe przy ilości botoksu, który wpompowała tam, gdzie normalnie kobieta w jej wieku ma „kurze łapki”) oczy: „Paulinko, a jeśli to ich osobisty wybór?”. Osobisty wybór... To nie taka prosta sprawa, droga Pani Producent. Psychologia rozwojowa już dawno udowodniła, że istotę ludzką „programuje” to, co ją otacza. Nas zewsząd otacza przekaz medialny. Wsłuchajmy się w jego komunikat do kobiet.

Tuż przed wyjściem na spotkanie oglądałam telewizję śniadaniową. Temat: Żyć z artystą. W studiu trzy żony, żadnego męża. I dalej roztkliwiać się nad tym, jacy to oni, artyści, „odklejeni”, jak to nie znają PIN-u do kart, nie wynoszą śmieci i uroczo nie odbierają dzieci z przedszkola. Gdyby tam był partner kobiety artystki, usłyszelibyśmy inną historię. Historię, którą znam z własnego życia i z życia setek innych kobiet. Pisząc, przygotowując rolę albo komponując – gotujemy, odbieramy dzieci z przedszkola, kładziemy je spać i jeździmy po zakupy. Raczej nie bywamy uroczo „odklejone”, za to równie twórcze. Dlaczego redakcja nie zadbała o to, by pokazać partnerki i partnerów twórców płci obojga? Fakt, że coś będzie mniej banalne, a za to bardziej różnorodne, nie obniży chyba oglądalności? Czy nie tak się utwierdza stereotypy, zgodnie z którymi mężczyzna stworzony jest do twórczości, a jego partnerka, kobieta, do ogarniania spraw przyziemnych i podobania mu się?

Na innym kanale prowadząca pyta jednym tchem: „Co może zrobić kobieta, która chce mieć dziecko, ale nie ma z kim, i na co uważać u kosmetyczki?”. Dramat człowieka (kobiety) stawiamy na równi ze zmartwieniem o zmarszczki i pryszcze. Czy nie tak utwierdza się nas w przekonaniu, że kobiece problemy są tak naprawdę czymś błahym, niezasługującym na poważne potraktowanie? Leczenie niepłodności to najwyraźniej pryszcz, tanie żłobki i przedszkola, żebyśmy mogły spokojnie pracować, też pryszcz, nie mówiąc o refundowaniu antykoncepcji, prawie samotnej kobiety do szczęśliwego macierzyństwa i wspieraniu samotnych matek na rynku pracy.

W serialu Przepis na życie, który uwielbiam, napisanym przez Agnieszkę Pilaszewską, którą uwielbiam, Maja Ostaszewska, którą uwielbiam, gra zaangażowaną działaczkę na rzecz „kobiet uciśnionych”. Robi to bardzo zabawnie, ale ponieważ jest to jedyna feministka wśród popularnych serialowych postaci, przykro mi, że zrobiono z niej karykaturę. Czy nie tak pogłębia się przekonanie, że kobiety zabiegające o równouprawnienie i sprzeciwiające się przemocy wobec kobiet to wariatki?

Droga Pani Producent! Niech pani zabiera swój kuferek, umowę, dobrą brykę i chudy tyłek. Nie zamierzam rezygnować ze swoich poglądów ani opuszczać kobiecej niszy. Zarabiam tyle, że mi wystarcza, a sławna już byłam, dziękuję! Byłabym zapomniała... Nie miałaby pani tej bryki, kuferka za 10 tys. i kierowniczego stanowiska, gdyby ktoś kiedyś nie wywalczył dla pani prawa do studiowania, posiadania własnych pieniędzy i paru jeszcze drobiazgów, takich jak prawo wyborcze czy urlop macierzyński. Wie pani, kto to był? Pożal się Boże, feministki!

Kościelisko, październik 2013

KRZYŻ NA NOSIE? PUKNIJTA SIĘ!

Powiem krótko. Mnie się nowy spot reklamujący Polskę bardzo nie podoba. Kolejny już. Pamiętacie ten z Natalią Klimas, w którym nasz rząd zachwala Polskę jako kraj, w którym można mało płacić, a wiele wymagać? Z tancerzami klepiącymi tancerki po pupach? A ten debilny filmik z ostatniej zimy, z Tatrami na wschodnich rogatkach Krakowa? Nie rozumiem, dlaczego dopuszcza się do takich rzeczy, mamy przecież fenomenalnych ludzi w polskich agencjach reklamowych. Osobiście znam kilkanaście takich osób. Ale do rzeczy.

Jestem zniesmaczona usunięciem krzyża z Giewontu. A wiele bym dała za to, by usunąć go z klas, sal sądowych, a przede wszystkim z Sejmu! Jednak moje marzenia prędko się nie spełnią, ponieważ kolejne rządy trzęsą portkami przed episkopatem, a kolejne wybory są festiwalem cytatów JP2. Konformizm w czystej postaci. Podobnie jak usunięcie krzyża z Giewontu w spocie reklamującym Polskę. Że niby turyści z zagranicy mieliby się wystraszyć krzyża postawionego tu przez górali ponad 100 lat temu? Co to ma być, do cholery ciężkiej? Odbiło wam zupełnie w tym MSZ? Kierując się tą logiką, Francja powinna strącić krzyż z wieży Notre Dame. I jeszcze to tłumaczenie reżysera, że niby krzyż wyrastałby z nosa górskiego olbrzyma! Dziecinne. Właśnie patrzę sobie przez okno na tego olbrzyma i widzę krzyż na jego nosie. Tak było od zawsze, odkąd żyję. To część krajobrazu, a przede wszystkim rzecz niezwykle ważna dla kultury gospodarzy tego regionu – górali. Od siebie dodam, że w omawianym spocie, budzącym (niezrozumiałe dla mnie) zachwyty, mamy też demolkę uliczną z niszczeniem samochodów w środku miasta. To ma być takie fantastyczne? Dzięki, bo nie wiedziałam!

3 listopada 2014

KONIEC NARZEKANIA

„Nie szukaj szczęścia poza sobą! Myśl pozytywnie!” Sratatata, będziesz bogata. Ileż można wmawiać człowiekowi takie bzdury? Nie do zniesienia są te wrzucane na Facebooka poradniki pozytywnego myślenia i wypociny duchowych mistrzów spod znaku YouTube. „Usiądź spokojnie! Wsłuchaj się w siebie, przyciągnij zdrowie, pieniądze i miłość!” Bla, bla, bla. Łap za telefon, utoczyć trochę jadu.

– Co słychać?

– Nic dobrego!

Nie ma to jak sobie ponarzekać z przyjaciółką. A jest na co: światowy kryzys, spóźniona wypłata, redukcja etatów, drożyzna. I cellulit. I botoks – na czole puszcza, a kasy na nowy brak.

W dodatku nie ma fajnych facetów. Bij, zabij, wszyscy są beznadziejni. Wiadomo. Jak już minie recesja, kiedy mi zapłacą, gdy dostanę lepszą robotę, kiedy ceny i waga pójdą w dół, a u mych drzwi stanie Pan Doskonały – będę szczęśliwa. Obiecuję. Na razie dajcie mi spokój!

– T. ma raka. Słyszałaś?

– Załamka, biorą z naszej półki – dźwięczy ponura odpowiedź po drugiej stronie.

Nie ma się z czego cieszyć.

Kilka dni później spotkałam się przypadkowo z T.

Odrastające po chemii włosy przystrzygła na kształt zabawnego irokeza. Skórzana kurteczka, dżinsy, tenisówki. Na twarzy uśmiech od ucha do ucha: „Jest dobrze! Mam wspaniałych lekarzy! I jakie to szczęście, że szybko wykryłam guzek. Praca? Będzie. Na razie się leczę. Z czego żyję? Rodzina pomaga, przyjaciele i trochę fundacja. Wpadniesz do mnie? Coś ugotujemy! Pogadamy! Jak pięknie wyglądasz! Co u ciebie? Jak córka? Tak się stęskniłam!”. Wpadam do T. i spędzamy razem fantastyczny wieczór. Do późnej nocy gadamy o życiu, a właściwie o tym, że życie jest… piękne! Wspominamy, jak śmiesznie było być młodą i durną. Jak komiczne bywamy dzisiaj – ryczące czterdziestki. Planujemy podróże. Wymieniamy się przepisami na pyszne dania. Na wyścigi streszczamy filmy i książki.

– Musisz to przeczytać!

– Koniecznie obejrzyj!

Śmiejemy się tak, że bolą nas brzuchy. Wychodzę naładowana energią i pomysłami. T. jest po chemii, nie po lobotomii. Nie suszy zębów w głupkowatym uśmiechu pogodnej kretynki. Przeżyła potworną traumę, której cień wciąż widać na dnie jej wesołych, mądrych oczu. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak bardzo musiała się bać i ile wycierpiała, wracając po kolejnych cyklach chemioterapii do pustego mieszkania, gdzie nie czekał mąż ani gromadka dzieci. Jej życie zawodowe zamarło na kilka lat. Jest aktorką, warunki fizyczne to jej warsztat pracy. Gdy zachorowała, nie miała też dużych oszczędności, więc żyje bardziej niż skromnie. Jak to możliwe, że to właśnie ona na każdym kroku mówi, że jest dobrze? Zapytałam. Odpowiadając, szeroko się uśmiechnęła: „Taką podjęłam decyzję. Nie mam wpływu na to, że zachorowałam, ani na to, jak strasznie czuję się po podaniu chemii. Ale już na to, czy się uśmiechnę i na czym skoncentruję swoją uwagę – tak! Poza tym, że na razie jestem chora, w moim życiu dzieje się przecież mnóstwo dobrych rzeczy”. Kiedy ktoś taki mówi, że jest dobrze, jakoś nie wypada narzekać na kryzys i grube udo. A może w ogóle nie wypada? Nagle zrozumiałam, że właśnie o to chodzi w tym całym „nie szukaj szczęścia na zewnątrz!”.

W naszym życiu cały czas dzieje się coś dobrego. Problem w tym, że tego nie zauważamy. Czekamy na wielką zmianę, przełom i koniec kłopotów. Dopóki nie nadejdą, nie chcemy być szczęśliwi. Możemy jednak jak T. podjąć decyzję, że mimo wszystko będziemy dostrzegać CAŁE SZCZĘŚCIE, które wypełnia naszą codzienność. Nie mamy wpływu na kryzys. Nie wiadomo też, kiedy i czy w ogóle zjawi się wreszcie Pan Doskonały. Za to każdego dnia zdarza się tysiąc małych cudów. Dziś jadłam pyszną pomidorową. Góry zaczynają nabierać jesiennych kolorów. Pachną mokrym kamieniem i dymem – końcem lata. Widziałam piękny film. Są problemy do rozwiązania i rany do wylizania. Poza tym – pięknie! Tego się trzymam. A co słychać u ciebie?

Kościelisko, wrzesień 2013

JESTEŚ PEWNA, ŻE NIE JESTEŚ FEMINISTKĄ?

Płakać mi się chce, kiedy słyszę i czytam, że kobiety w Polsce są przy porodzie traktowane jak śmieci. Lżone, po chamsku usadzane, pozbawiane godności. Jak to możliwe, że w środku Europy, w XXI wieku, nadal dzieją się takie rzeczy? Mam na ten temat swoją, wkurzającą teorię.

Ćwierć wieku od zainicjowania w Polsce akcji „Rodzić po ludzku” dziewczyny z Mamadu.pl wspierają lepszyporód.pl (http://boskamatka.mamadu.pl/115023,dlaczego-tez-walcze-o-lepszyporod).

Rodziłam 22 lata temu i był to cudowny dzień! Do dziś, kiedy mijam warszawski szpital św. Zofii, robi mi się ciepło na sercu. To jedno z miejsc mocy na mapie mojego życia. Tu powitałam moją największą miłość. Tu zostałam inicjowana do nowej roli w życiu. Było to najmocniejsze, najbardziej odlotowe, metafizyczne, ale też mega fizyczne przeżycie, którego nie jestem w stanie z niczym innym porównać. Trochę musiałam o to powalczyć, ponieważ moje ówczesne otoczenie raczej nie reagowało entuzjastycznie na hasło: „Poród w kucki, ojciec na miejscu”. Ale kto mnie zna, ten wie, że jestem uparta jak osioł. Urządziłam to po swojemu. Moją położną była Ula Tataj, do dziś jedna z najważniejszych postaci w moim życiu. Ula – dziękuję Ci!

Płakać mi się chce, kiedy słyszę i czytam, że kobiety w Polsce są przy porodzie traktowane jak śmieci. Lżone, po chamsku usadzane, pozbawiane godności. Jak to możliwe, że w środku Europy, w XXI wieku, nadal dzieją się takie rzeczy? Mam na ten temat swoją wkurzającą teorię.

Otóż, pomijając element ludzkiej podłości i niedociągnięcia systemu opieki zdrowotnej, to same Polki na to pozwalają. Powiedzmy sobie szczerze jedną rzecz: jak długo same kobiety nie będą robić afery ZA KAŻDYM RAZEM, kiedy uwłacza się ich godności, jak długo będą powtarzać, że NIE SĄ ŻADNYMI FEMINISTKAMI (ALE… i tu, oczywiście, pada lista, jak najbardziej feministycznych postulatów!), jak długo będą siedzieć w domu, zamiast iść pod Sejm albo na Manifę w obronie swoich praw, tak długo to się będzie działo. Nikt się z nami nie liczy, ponieważ nie jesteśmy wystarczająco wkurzone i upierdliwe. Za mało angażujemy się politycznie. Potulność polskiej kobiety wobec tego, co się tu dzieje, jest dla wielu Europejek NIEPOJĘTA. Ściągalność alimentów jest w Polsce najniższa w UE, ustawa o dopuszczalności przerywania ciąży bardzo restrykcyjna, samotne matki dzieci niepełnosprawnych traktowane są jak zbędny balast, matki karmiące są wywalane z miejsc publicznych, a jakby tego było mało, bariery architektoniczne, brak żłobków i przedszkoli, umowy śmieciowe, brak refundacji antykoncepcji i klauzula sumienia lekarzy, praktykujących w ramach NFZ. Miejsca by mi nie starczyło, żeby wszystko wymienić! A my dalej nic. Pomarudzimy, pomarudzimy i wracamy do garów. Myślicie, że gdyby to mężczyźni zachodzili w ciążę i rodzili, też tak by to wyglądało? Przypatrzcie się zadowolonym z siebie gębom kandydatów do samorządów, które „ozdabiają” nasze miasta i wioski. Większość z nich to faceci. Myślicie, że coś dla nas zrobią? He, he, też lubię się pośmiać!

5 listopada 2014

PIEKŁO POD DOBRYM ADRESEM

Gorszący serial: znana aktorka walczy z eksmężem o prawa do opieki nad córką. Ostatnio sprawy zaszły na tyle daleko, że dziecko trafiło do domu dziecka. Prócz adwokatów, ojciec zaangażował do współpracy w zwalczaniu byłej żony znanego PR-menedżera. Matka wydała oświadczenie dla prasy, córka zaś napisała rozpaczliwy list do prezydenta. Kolejne dni przynoszą w tej sprawie coraz to nowe rewelacje dotyczące zaniedbań, manipulacji, porwań i innych zwrotów akcji. Strach otworzyć laptop, nie mówiąc o lodówce. Przy każdej okazji: Samusionek, Zuber, mała Angelika, a na dokładkę Tymochowicz z prezydentem Komorowskim!

Kto i kiedy pierwszy zaangażował brukowce w tę straszną, z góry przegraną wojnę, w której zarówno stawką, jak i ofiarą jest mała dziewczynka – nie wiadomo. Nie dojdziesz. Kiedy piszę te słowa, jedenastoletnia Angelika jest w domu dziecka. Prasa uznała, że to najgorsze, co mogło się dziewczynce przydarzyć. A ja nie mogę powstrzymać pytania: czy wobec tego, co od lat wyczyniają jej rodzice, dom dziecka nie jest przypadkiem bezpieczniejszym miejscem niż dom któregokolwiek z nich?

Miałam znajomych. On ceniony pisarz, zasiadający w szacownych gremiach, uroczy, posiadacz willi pod miastem. Ona – prześliczna malarka, może nie światowy format, ale na elegancki apartament w centrum stolicy zarobiła. I na prywatną szkołę dla synka, który po rozwodzie rodziców miał mieszkać tydzień z matką, a tydzień z ojcem. Żadne nie chciało odpuścić i widzieć syna tylko w weekendy. Żadne nie chciało też zrezygnować z zajęć pozalekcyjnych, które dla dziecka wybrało. A nade wszystko, żadne nie chciało się wyrzec rywalizacji, której ostatecznym celem było definitywne wyeliminowanie „konkurencji” z życia syna. Co drugi tydzień dzieciak stał więc z ojcem w korkach po dwie godziny rano i dwie godziny wieczorem, aby dojechać do szkoły położonej w sąsiedztwie mieszkania matki, czyli w centrum miasta. Każde popołudnie wypełniały mu rozmaite zajęcia: od szachów (mama chciała, by był inteligentny) po szermierkę (niech będzie silny, życzył sobie tatuś). Wieczory spędzał na podsłuchiwaniu telefonicznych awantur z wyzwiskami, które stanowiły codzienny rytuał rodziców.

Chłopczyk zamiast zapaść się w siebie i stoczyć na dno depresji, rozpoczął własną krucjatę przeciw życiu, które zgotowali mu „kochający” rodzice. Stał się nieznośny. Do tego stopnia, że zarówno tatuś, jak i mamusia, chcąc go zdyscyplinować, zaczęli, każde ze swojej strony, cichaczem używać pasa i pięści. Kto pierwszy zobaczył sińce u syna po powrocie z obozu wroga, zakrzyknął „bingo!” i biegiem puścił się na policję. Te siniaki były na ciele dziecka od bardzo wielu miesięcy. Jak to możliwe, że w szkole niczego się nie dopatrzono? Na zwykłych Kowalskich już dawno nasłano by służby. Ale na sławnych? Bogatych? W dodatku klientów? Szkoła, gdzie miesięczne czesne wynosi tyle, co średnia krajowa, dba o to, by dziecka z niej bez powodu nie zabierać. To z rodziców, które pierwsze wypatrzyło guzy nabite przez to drugie, już, już witało się z gąską… „Prawa rodzicielskie dostaną się tylko mnie! Każdy sąd mi je przyzna!” Skoro sąd, to i badania psychologiczne. Wszak, by pogrążyć winowajcę, trzeba sprawdzić, od jak dawna trwało to bicie, jak mocne było i jak częste.

Biegły psycholog, nie w ciemię bity, natychmiast połapał się, że... biją oboje. Oboje się znęcają. Nie tylko bijąc zresztą. By przerwać obłęd przemocy, rodzina trafiła pod opiekę kuratora. Mimo zamożności i pozycji zainteresowanych, dom dziecka stał się nagle poważnie rozważaną przez sąd opcją. Trzeba sobie wyobrazić zdumienie szacownych rodzicieli! Przywykliśmy, że dzieci odbiera się biednym. Bogaci i sławni nie kojarzą się z patologią. Jakby znęcanie się nad dziećmi i inne koszmarne sytuacje z ich udziałem nie zdarzały się pod każdym adresem. Tymczasem pod ten „lepszy adres” pomoc dociera o wiele trudniej i często zbyt późno. Skąd wiem? Tam się urodziłam.

Thassos, Grecja, wrzesień 2013

BARDZO ŚMIESZNE PRZEPROSINY JANUSZA PALIKOTA

Janusz Palikot ogłasza: „Na koniec tego roku chcę przeprosić za błędy, które popełniłem w całej tej kadencji, która powoli zbliża się do końca”. (źródło: NaTemat.pl)

Wstaję, odpalam poranną prasówkę internetową, w tym serwis NaTemat.pl, i co ja paczę?

Janusz Palikot ogłasza: „Na koniec tego roku chcę przeprosić za błędy, które popełniłem w całej tej kadencji, która powoli zbliża się do końca”. (Całość wyznania grzechów Palikota poniżej).

Dzieje się to nazajutrz po przejściu sześciu posłów Twojego Ruchu do PSL – partii, której głosami zablokowano m.in. ratyfikację konwencji o przeciwdziałaniu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet, nie mówiąc już o pracach nad ustawami o związkach partnerskich i in vitro.

Daleka jestem od snucia teorii spiskowych, jednak jakoś nie mogę oprzeć się myśli, że całość działań „oświeconej” lewicy, za jaką podaje się TR, to dywersyjny majstersztyk, mający na celu (i celu niechybiający) zablokowanie przez ośmieszenie parlamentarnych działań niepostkomunistycznej lewicy w Polsce w ogóle. I to na bardzo długo.

Te przeprosiny są śmieszne, panie Palikot. Ogłaszając listę tak poważnych błędów, można ją skwitować jedynie dymisją, przyznaniem się do politycznego psujstwa i nieudacznictwa. Polska to nie podwórko, polityka to nie zabawa pod trzepakiem, a pan nie jest smarkaczem, który wybił szybę, strzelając z procy. Wyborca zaś nie jest dobrotliwym dozorcą, przed którym wystarczy się pokajać, by szybko wrócić do zabawy.

Pisze pan, że TR jest partią zmiany? To zmień pan wreszcie zajęcie i przestań pan kompromitować ludzi, którzy naprawdę wierzą w świeckie, sprawiedliwe i tolerancyjne państwo. Ludzi, których nazwiskami, na koniec tej pociesznej listy, stara się pan podpierać. Nowicka, Nowacka i Biedroń mają własny dorobek i osiągnięcia. Jeśli wyborca im ufa, to mimo pańskiej obecności w pobliżu, a nie dzięki niej.

Lista grzechów Palikota (źródło: NaTemat.pl):

W przyszłym roku wybory prezydenckie i parlamentarne, a więc ostateczna decyzja wyborców, co dalej z Palikotem i Twoim Ruchem!

Zatem do dzieła:

1. Największym błędem moim i partii była decyzja o budowaniu szerokiego obozu politycznego z postkomunistyczną lewicą. Zarówno Europa Plus, jak i rozmowy z SLD ws. samorządu spowodowały, że utraciliśmy część (i to istotną) naszej wiarygodności! Niestety! Dziś wiem, że porozumienie z Kwaśniewskim, Kaliszem czy Millerem nie ma sensu. Ja i Twój Ruch jesteśmy partią zmiany, a nie władzy!

2. Drugim wielkim błędem była umowa z PO w sprawie wydłużenia wieku emerytalnego do 67. roku życia. Rząd nas oszukał, gdyż nie dokonał całościowej, proponowanej przez nas reformy emerytalnej, a tylko podniósł wiek i zabrał część pieniędzy z OFE. A miało być inaczej... Wielu ludzi ma o to żal, więc przepraszam. Nigdy więcej!

3. Błędem była też awantura z Wandą Nowicką. Jeszcze raz ją za to przepraszam.

4. W krytyce Kościoła przekroczyłem granice walki o świeckie państwo na rzecz walki z Kościołem. Nie na miejscu były wypowiedzi o dzieciach papieża i pedofilii biskupów. Bo choć wielu biskupów łamie prawo i niestety ma skłonności pedofilskie, to przecież nie dotyczy to każdego z nich!

5. Mimo wielkich sukcesów Roberta Biedronia, kariery Barbary Nowackiej, ciężkiej pracy Wandy Nowickiej, talentów Andrzeja Rozenka, Michała Kabacińskiego i Marka Poznańskiego, prawdą jest też, że wielu moich kolegów zawiodło naszych wyborców, odchodząc z klubu i partii. Za to też przepraszam.

20 grudnia 2014

SKĄD TEN HEJT, CZYLI NIECH JEDZĄ CIASTKA!

„Internet hejtem stoi!”, żalą się „gwiazdy”, ocierając łzy płynące spod sztucznych rzęs. „Paparazzi nas prześladują, a portale obgadują. Chcą zdławić, zarobków pozbawić. A przecież my też jesteśmy ludźmi! W dodatku ludźmi kultury!” Oj, z tą kulturą to bym nie przesadzała. „Jako jedyna dziewczyna na świecie wypróbowałam wart milion dolarów lakier do paznokci z kawałkami prawdziwych diamentów” – powiadomiła nas za pośrednictwem prasy i internetu Kelly Osbourne. „Kasa pozwala ci być, kim chcesz!” – zawtórowała jej Rihanna. Twórca i właściciel Facebooka Mark Zuckerberg kupił za, bagatelka, 30 mln dolarów cztery domy sąsiadujące ze swoim, by zapewnić sobie i swojej dziewczynie odrobinę prywatności. Po naszym podwórku tymczasem drepczą buciki po 10 tysięcy. Rządzą torebki za kilkanaście i suknie za kilkadziesiąt.

Padają kwoty przyprawiające o zawrót głowy i nazwy marek sygnujących przedmioty absurdalnego zbytku. Telewizja emituje Miłość na bogato i Warsaw Shore, z internetu atakują nas przechwałki gwiazd i gwiazdek różnej maści. Dzieje się to w czasach światowego kryzysu, powolnego upadku idei solidarności społecznej, rozpaczliwych apeli o zrzutkę na ratujące życie leki i zamachu na nasze, odłożone na starość, pieniądze w OFE. Świat celebrytów, rzeczywiście (niestety) blisko sąsiadujący ze światem kultury, zdaje się zupełnie „odklejony” od rzeczywistości. W serwisach informacyjnych: bieda, wojna, tonące statki z uchodźcami, katastrofy humanitarne i szalejące bezrobocie. W serwisach kulturalnych: gale, premiery i festiwale z plejadą wystrojonych próżniaków i kilkoma, zażenowanymi własną wśród nich obecnością, prawdziwymi artystami. Pamiętacie, co ostatnia królowa Francji Maria Antonina odpowiedziała na wiadomość o tym, że lud się burzy, bo mu brakuje chleba? „Niech jedzą ciastka!” Voilà! Z tonu spuściła dopiero w więziennej celi, na krótko przed spotkaniem z gilotyną.

Patrzę na upudrowane twarze sław sunących po czerwonych dywanach naszej błękitnej planety, podziwiam ich błyszczące kreacje i czytam aroganckie opisy stylu życia w wywiadach… I wiecie co? Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że ta nowa medialna „arystokracja” rzeczywiście tęskni do stylu, jaki panował na dworze Ludwika XVI i jego zakochanej w zbytku małżonki. Rozmaite artystki i ich zalotnicy, niebieskie ptaki, krytycy mody i innych sztuk oraz cała armia dam dworu i paziów bez konkretnego zajęcia puszą się na „salonach” i prześcigają w przechwałkach. Media to relacjonują. „Plebs” patrzy.

„Plebs” siedzi za grosze na kasie w supermarkecie albo szuka roboty i nie może znaleźć. Nie ma na buty dla dziecka i nie ma na dentystę. Ma za to tak wielką „gulę”, oglądając to bezwstydne targowisko próżności, że kiedy tylko dorwie się do komputera, ma ochotę nabluzgać. I bluzga. Mnie to nie dziwi. Czego wy, księżniczki i książęta show-biznesu, właściwie oczekujecie? Że będziecie kłuć biednych w oczy swoim (często udawanym) bogactwem, pychą i jeszcze was za to pochwalą? Heloł! To tak nie działa. Skoro już macie dostęp do mediów i ludzie na was patrzą, to może zamiast użalać się nad swoją zranioną przez hejterów miłością własną, wzięlibyście przykład z tych, którzy coś pożytecznego ze swoją sławą i sukcesem zrobili. Bill Gates, Angelina Jolie, Sean Penn, a z naszej półki – na przykład Anna Dymna. Mówi wam to coś?

Jesteście nową arystokracją? Okej. Ale noblesse oblige – szlachectwo zobowiązuje. Prawdziwa klasa nie polega na obnoszeniu – jak sztandarów – metek na ubraniach. Ani na wyginaniu tułowia w takt błysków fleszy. Pokażcie, na co was stać, i stańcie w słusznych sprawach. Wygląd już macie. Może pora na pogląd? Wtedy internetowy hejt przestanie być waszym największym problemem. A paparazzi? Jeszcze się przydadzą, kiedy będziecie pikietować pod Sejmem.

Kościelisko, październik 2013

ARŁUKOWICZ KARIEROWICZ I PIGUŁKA „PO”

W Polsce, bez recepty, dostępne są medykamenty, którymi można się zatruć, zaćpać albo zabić. Ministerstwo Zdrowia nie widzi żadnego problemu w reklamowaniu w telewizji toksycznych leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych, przeciwkaszlowych czy nasennych. Nawet jeśli są one kierowane do najmłodszych. Jednak pigułka „po” nie może być, zdaniem resortu, dostępna bez recepty. O nie, co to, to nie! Jak długo będziemy się godzić na arogancję polskiego ustawodawcy wobec kobiet?

Kilka dni temu zadzwoniła do mnie znajoma, która akurat spędzała urlop na Podhalu, gdzie mieszkam. Była spanikowana i potrzebowała pomocy. Jej i jej partnerowi zdarzyła się wpadka: pękła prezerwatywa. Trzydziestoośmioletnia kobieta, która jest odpowiedzialną matką trójki dzieci, następnego dnia (była to niedziela) pojechała do miejscowego szpitala, prosząc dyżurującego lekarza o wypisanie jej pigułki „po”.

Jak wiemy, aby była ona skuteczna, trzeba ją przyjąć jak najszybciej po „feralnym” stosunku, ale nie później niż przed upływem 72 godzin. Lekarz odmówił. Kazał iść do ginekologa. Na nic zdały się tłumaczenia, że pacjentka jest 600 km od domu, nie zna tu na miejscu żadnego lekarza, a czas ucieka. Nie, bo nie.

Podałam jej kontakt do swojego lekarza, który bez problemu natychmiast ją przyjął. Zadziałała sieć znajomych, układy dorosłych, wypracowane przez lata doświadczeń.

Gdyby padło na młodziutką dziewczynę albo na kobietę bardzo biedną, której nie stać na opłacenie wizyty w prywatnym gabinecie, mogłoby być za późno.

Czy polski ustawodawca naprawdę nie jest w stanie zrozumieć, że owa pigułka awaryjna to ratunek nie tylko w sytuacjach, kiedy ludzie się „zapomną” (choć, do cholery ciężkiej, ludzie się „zapominają”! Na tym, między innymi, polega bycie człowiekiem.), ale też w takich, kiedy dochodzi do pęknięcia prezerwatywy, albo wymuszenia lub gwałtu?

W przypadku osób nieletnich sprawa mocno się komplikuje. Polskie prawo pozwala na to, by uprawiały one seks po ukończeniu piętnastego roku życia, ale nie daje im możliwości zabezpieczenia się przed niechcianą ciążą, bez udziału opiekunów prawnych. To oznacza, że piętnastolatka, której zdarzyło się uprawiać seks bez zabezpieczenia (a taki właśnie uprawiają nastolatki, naiwnie wierząc, że „jak się uważa, to się nie zachodzi”, i ulegając naciskom chłopaków, którzy zwyczajnie NIE UMIEJĄ używać prezerwatyw!), musi przejść przez dwie stresujące i pochłaniające czas sytuacje: przyznać się któremuś z rodziców do uprawiania seksu, prosząc o towarzyszenie sobie podczas wizyty lekarskiej, oraz odbyć ową wizytę. Mieliście kiedyś po 15 lat? Wiecie, co się robi w takiej sytuacji? Zaklina rzeczywistość i myśli, że „jakoś to będzie”. Wszystkie nastolatki, z którymi rozmawiałam na przestrzeni lat w różnych moich programach w TV i radiu, mówiły to samo: „Myślałam, że jakoś to będzie”. Załóżmy, że jednak dziewczyna się przełamie, a rodzice są rozsądni. Jeśli w najbliższej okolicy nie ma ginekologa „bez sumienia” i tak… umarł w butach.

Dzieje się to w kraju, w którym panuje zakaz aborcji ze względów społecznych, a ściągalność alimentów jest najniższa w Europie!

Jestem przekonana, że gdyby to mężczyźni ponosili wszystkie: ekonomiczne, zdrowotne i społeczne koszty niechcianej ciąży, pigułki antykoncepcyjne, zarówno te „przed”, jak i te „po”, od dawna byłyby stuprocentowo refundowane i dostępne w każdym sklepie spożywczym.

To, co polski ustawodawca robi kobietom i dziewczynom, jest wyrazem straszliwej, trudnej do opisania arogancji i hipokryzji. Jest obrzydliwe.

Ministerstwo Zdrowia już wypowiedziało się na ten temat: jest przeciwne udostępnieniu pigułki „po” bez recepty. A mnie przypomina się wywiad, który kilka lat temu przeprowadziłam z Bartoszem Arłukowiczem dla telewizji Polsat, w moim programie Męski punkt widzenia. Podkreślał w nim konieczność ułatwienia kobietom dostępu do taniej, nowoczesnej antykoncepcji. Wtedy, obecny minister zdrowia, był wschodzącą gwiazdą SLD.

10 stycznia 2015

SAMANTHA GEIMER I „POMAGACZE”

Nocna apteka w centrum miasta. Przy okienku bardzo Pewna Siebie Dama (nazwijmy ją w skrócie PSD) wykupuje gruby plik recept. Aptekarka zwija się jak w ukropie, otwiera kolejne szufladki, sprawdza, czy zgadza się dawka. Kolejka rytmicznie kaszle, prycha i wydaje pomruki zniecierpliwienia. W pewnym momencie dołącza do niej staruszka. Jedna z tych cichych, malutkich pań w bereciku i z laską, które drepczą po świecie, nikogo sobą nie absorbując i nie prosząc o pomoc. Być może ta samodzielność, mimo głodowej emerytury i dojmującej samotności, jest jej jedynym majątkiem. Skarbem, którego posiadanie, dzień po dniu, podtrzymuje poczucie własnej wartości. PSD na jej widok wydaje jednak aptekarce rozkaz: „Proszę teraz obsłużyć tę panią! Ja ją przepuszczam!”.

Aptekarka tłumaczy, że liczy leki ścisłego zarachowania i nie chce się pomylić. „Zaraz, jak skończę”, mówi. Lecz PSD nie odpuszcza. Zaczyna krzyczeć, że to chamstwo i znieczulica. Wywiązuje się awantura. Kolejka błyskawicznie dzieli się na dwa obozy i można odnieść wrażenie, że zaraz zostanie powołana jakaś komisja albo komiet obrony staruszki. Tylko ona jedna milczy, zakłopotana do bólu. Aptekarka zrobiła swoje. Wydała leki i warknięciem pożegnała PSD, unoszącą się ze złości nad podłogą. Staruszka drżącą ręką podaje swoją receptę, ale pani magister jest na granicy płaczu: „Co tu jest napisane? Nie mogę tego odczytać! Niech pani wraca do lekarza, żeby wypisał jeszcze raz!”. Nerwy jej puszczają, ucieka na zaplecze. Stuk-stuk, szur-szur, staruszka bez słowa i niestety też bez lekarstwa, po które przecież przyszła w środku nocy, kuśtyka w swoją stronę. Kolejka znowu się pieni, powstają nowe obozy i nowe komitety. Nie ma rady. Trzeba czekać, aż aptekarka dojdzie do siebie i wróci. Puenta? Dzięki „szlachetnej” interwencji PSD ucierpieli wszyscy. A najbardziej osoba, za którą postanowiła się ująć.

Po tym zdarzeniu nie mogłam spać. Rozmyślałam o „pomagaczach”. Przeczytałam niedawno książkę Dziewczynka, którą napisała Samantha Geimer, zgwałcona w 1977 roku przez Romana Polańskiego – człowieka tak sławnego i budzącego tak wielkie emocje, że jego ofiara od niemal czterdziestu lat nie może zaznać spokoju. Swoją traumę musi ciągle przeżywać na nowo, bo wymiar sprawiedliwości i media cyklicznie wracają do sprawy. Kolejne pokolenia poznają drastyczne szczegóły, komentują i wydają łatwe, a często okrutne osądy. Jakby tego było mało, są jeszcze „pomagacze”. Publikują teksty, występują w telewizji i urządzają pikiety w obronie Samanthy, zawłaszczając dla swoich celów jej historię i nie pozwalając jej wreszcie przejść do historii właśnie. Samantha od lat głośno domaga się tylko jednego: żeby dano jej święty spokój. Jakkolwiek gwałt był czymś strasznym, ona nie ma zamiaru do końca życia funkcjonować jako ofiara. Radzi sobie dobrze, ma szczęśliwe życie i dorosłych synów, którzy niekoniecznie chcą ciągle od nowa słyszeć, jak to było. Ale uparci „pomagacze” nie chcą tego przyjąć do wiadomości i co rusz zakłócają jej życie. Upojeni własną dobrocią, nie widzą zła, które wyrządzają.

Znam też pewną „pomagaczkę”, która tak bardzo lubi się czuć potrzebna, że zupełnie nie zauważyła, kiedy jej własne dzieci były w kłopotach i potrzebowały matki. Tyle razy ktoś inny okazał się ważniejszy i bardziej potrzebujący, że w końcu przestały na nią liczyć. Kto przestał liczyć na matkę, właściwie już jest sierotą. Ludzie mówią, że bliższa ciału koszula. Ale faktem jest, że gdy oddajemy „ostatnią koszulę” komuś, z kim nic nas nie wiąże, możemy się spodziewać innego rodzaju wdzięczności niż ta, którą okażą najbliżsi. W ratowaniu własnych dzieci nie ma niczego szczególnie altruistycznego.

OD POMAGANIA UCHOWAJ MNIE PANIE! Psychoterapeuta Wojciech Eichelberger napisał kiedyś świetną książkę pod tytułem: Pomóż sobie, daj odetchnąć światu! Wracam do niej, gdy mnie korci, by komuś, nieproszona, pomagać. Polecam, pomaga naprawdę!

Kościelisko, listopad 2013

SODOMA, GOMORA, GRODZKA I JA, CZYLI NIE DOJDZIESZ, BRACIE (KARNOWSKI)!

Ponieważ jestem wyuzdana, rozwydrzona seksualnie, nienasycona oraz zboczona i pozbawiona jakiejkolwiek miary w tym wszystkim, czasem występuję w stroju żeńskim! I to w telewizji!

SENSACJA! Co też ma w majtkach Anna Grodzka? Sprawa jest poważna, gdyż wieść gminna niesie, że transseksualna posłanka ponoć mieszka z heteroseksualną kobietą i chodzi po domu w męskich ciuchach! Czyżby wprowadzała nas wszystkich w błąd i wcale jednak kobietą nie była? A może jest lesbijką? No nie, jednak chyba nie jest, bo ta babka, z którą mieszka, ponoć lubi z facetami. Czyli chłop w kieckach, co robi sobie z nas jaja, czy jak? Trzeba to sprawdzić! Anna Grodzka wprowadza opinię publiczną w błąd! Bracia Karnowscy nie po raz pierwszy proponują nam pogawędkę rodem z magla i nazywają to debatą publiczną. Zapisali się do szamba, tam im ciepło. Na zdrowie.

Przy tej okazji zdałam sobie sprawę, że siedząc przy kominku w dżinsach, i ja wprowadzam opinię publiczną w błąd. Wszak jestem kobietą, a przecież mam na sobie męski strój. Nie mam nawet biustonosza! Ani makijażu!

Jakby tego nie było dość, na pięterku, w moim łóżku, drzemie heteroseksualna kobieta. Pomieszkują u mnie czasem przyjaciółki, hetero i niehetero, które chętnie goszczę w moim domku w górach. Co razem robimy? Ha! Lepiej nie pytać!

Ponadto, ponieważ jestem wyuzdana, rozwydrzona seksualnie, nienasycona oraz zboczona i pozbawiona jakiejkolwiek miary w tym wszystkim, czasem występuję w stroju żeńskim! I to w telewizji!

Dziś wieczorem, dla niepoznaki, przebierzemy się z heteroseksualną koleżanką w kiecki i spotkamy się z jednym gejem, jedną lesbijką i dwoma heterykami. Być może wieczór skończymy u mnie, bo to zawsze milej w domu niż w knajpie. Niewykluczone, że ktoś jeszcze tu zanocuje. Jutro zaś oczekuję pewnej znajomej lesbijki, w przyszłym miesiącu przyjeżdża kolega i chyba mój tata, ale jeszcze nie wiem na pewno. Aha i córka też tu bywa i śpi!!! Mówię wam: Sodoma i Gomora w tym Kościelisku!

PS Mam nadzieję, że bracia Karnowscy nie bywają u siebie nawzajem i nie zapraszają nikogo do siebie, bo strach pomyśleć, co by to było, gdyby się opinia dowiedziała!

1 lutego 2015

CICHY MEKONG, CICHA NOC

No to idą! Święta idą! A wraz z nimi my idziemy. Po prezenty, po miłość, po ciepło, którego tak bardzo wszystkim nam potrzeba. I może to wszystko jest trochę „raz do roku”, trochę kiczowate i na pokaz. Ale przecież nie tylko. Pisząc te słowa, i ja idę, a właściwie wędruję. Z plecakiem po Azji Południowo-Wschodniej. Tu także szykuje się święto. Ale jakie? Nie do końca ogarniam. W Laosie północnym, gdzie akurat buddyzm miesza się z animizmem, nie ma miesiąca, by czegoś nie celebrowano. Przede mną długi marsz przez dziewiczy las tropikalny, by spotkać szamana ludu Akha. To grupa etniczna żyjąca z dala od cywilizacji, na styku Laosu, Chin i Tajlandii. Nie jestem zawodową podróżniczką, nie odkrywam niczego nowego. Po prostu patrzę na innych ludzi w innych stronach i zachwycam się tym, jak bardzo jesteśmy wszędzie do siebie podobni! Nieważne, jakie święto akurat wypada w kalendarzu, czy też jakie bóstwo czcimy.

Wszyscy, gdy przychodzi czas, stroimy siebie i domy, gotujemy, obdarowujemy się wzajemnie prezentami i prosimy siły mądrzejsze niż my sami o opiekę i moc. W ogromnym upale, patrząc na przygotowania do uroczystości, których znaczenia nie pojmuję, przywołuję świąteczne wspomnienia. Pierwsze święta na emigracji w Paryżu, wiele, wiele lat temu… Miałam 17 lat i wynajmowałam maleńkie mieszkanko na szóstym piętrze bez windy, do którego własnoręcznie wtaszczyłam ogromną choinkę i dwa wory zakupów. Po co? Do dziś zachodzę w głowę! Nie mogłam się powstrzymać. Francuscy znajomi, których sprosiłam, nie wierzyli własnym oczom. Czegoś podobnego nikt tu wcześniej nie widział! No i żaden z nich w życiu nie jadł śledzia w śmietanie, barszczu i uszek, które osobiście wykonałam. Czy ja muszę dodawać, że zapracowałam sobie wtedy na opinię niegroźnej, ale jednak serio trzepniętej wariatki?

I jeszcze jedno wspomnienie świąteczne, które hołubię jak największy skarb. To było w latach 80. Kryzys na całego, w sklepach pustka i ocet. No i kup tu, człowieku, fajny prezent dla dziecka! Mój ukochany wujek i ojciec chrzestny zwrócił się do mnie, wówczas dwunastolatki, bym pomogła wyjść z opresji jego przyjacielowi, ojcu dziewczynki w moim wieku. Plan był taki: spędzamy cały dzień, wędrując po sklepach, i jeśli zobaczę coś, co mimo totalnego braku wyboru mogłoby naprawdę mnie ucieszyć, on to kupi – dla swojej córki. Zgodziłam się chętnie. I tak, łażąc od pustego sklepu do pustego sklepu, od księgarni do księgarni i po bazarze Różyckiego, skleciliśmy zestaw marzeń dwunastolatki: spódnicę w kratę od prywaciarza, chiński piórnik oraz istny cud i hit absolutny – grę Monopoly. Nie muszę chyba mówić, jak bardzo, ale to bardzo zazdrościłam tej nieznajomej dziewczynce, że takie cuda znajdzie pod choinką. Ale z marzeniami tak to bywa, że niektóre się spełniają... W Wigilię spotkała mnie niespodzianka, której nie przewidziałam w najśmielszych snach. To wszystko było dla mnie! Jasne: ze spódnicy, piórnika i gry wyrosłam. Ale z tego, co poczułam, otwierając jeden po drugim prezenty – nigdy!

Z kolei spędzając kiedyś święta w domu przyjaciółki z dzieciństwa, przeżyłam coś, co uważam za najfajniejszy sposób podsumowania mijającego roku. Oto już po kolacji, prezentach, kompotach i ciastach, po kolędach, herbacie i koniaku, każdy z rodziny siadał po turecku pod choinką i mówił głośno, co mu się w mijającym roku udało. Nawet najgłupsze rzeczy! Chociaż te ważne były oczywiście najistotniejsze. Ktoś znalazł fajną pracę, ktoś wyremontował mieszkanie. Ktoś się zakochał. Ktoś czegoś się nauczył, gdzieś pojechał, coś osiągnął. Ja wiem, że to brzmi trochę jak z amerykańskich poradników w stylu „odnieść sukces i uwierzyć w siebie”. No to co? Taki sobie wypracowali rytuał i żadną miarą nie wyobrażają sobie świąt bez niego...

Tymczasem w Laosie gorąco jak cholera! Plecak trochę mi ciąży, ale jest pełen wspomnień i minipodarków pod choinkę dla bliskich. Przede mną łódka i rzeka – Mekong, rozległy i cichy. A mnie się już marzy Cicha noc. Mróz trzaskający, księżyc nad Tatrami i gwiazdka, ta sama dla wszystkich.

Laos, listopad 2013

DO CZEGO ZMIERZA KONWENCJA, CZYLI KOMU FALUJĄ GACIE

Gdyby pełna równość płci faktem się stała, z mojego prawa do realizowania kariery zawodowej w dotychczasowym wymiarze zostałyby strzępy.

Gdybym była zakompleksionym kolesiem, którego jedyną pociechą jest kulturowo przypisana mu wyższość z racji płci, wk…wiałyby mnie feministki. A forsowana przez nie (i pedziów, lesby oraz inną swołocz seksualną) konwencja o zapobieganiu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, właśnie przegłosowana przez Sejm, budziłaby we mnie atawistyczny lęk. Trzęsłabym portkami, to fakt. Wszak, gdyby pełna równość płci faktem się stała, z mojej wątlutkiej męskości nie zostałoby nic. Ta konwencja do tego zmierza! Strach, strach, rany boskie!

Gdybym była mężczyzną sukcesu, który może oddawać się swojej pracy całym sobą, dzięki temu, że prozę życia, opiekę nad domem, jego obsługę, a także doglądanie dzieci i starych rodziców bierze na siebie tzw. żona, też nie znosiłabym feministek. Tekst konwencji budziłby we mnie atawistyczny lęk. Trzęsłabym portkami, to fakt. Wszak, kiedy pełna równość płci faktem się stanie, z mojego prawa do realizowania kariery zawodowej w dotychczasowym wymiarze zostaną strzępy. Skończy się też moja przewaga ekonomiczna, której z łatwością mogę dziś używać wobec niesubordynowanej partnerki, której się czasem roi, że bezcenny, męski, twórczy czas można przeliczyć na stanie przy kuchence i podcieranie dzieciakom tyłków. Idem, gdybym była prymitywnym troglodytą, który wierzy w prawo pięści. Domowym gwałcicielem, tyranem z przetrąconą psychiką, przekonanym, że z racji bycia tzw. głową rodziny, noszenia spodni, podejmowania męskich decyzji ect. przysługuje mu prawo do znęcania się nad słabszymi członkami rodziny. Albo alkoholikiem, narkomanem czy też po prostu świrem, którego kręci dominacja. Jak na razie większość spraw o znęcanie się w rodzinie jest umarzana na mocy ogólnie przyjętej zasady, że nie ma co się mieszać w sprawy rodzinne, a baby, głupie, histeryzują. Kiedy nastanie pełna równość płci, będzie trzeba iść za kraty, panie! I za co? Za to, że się własnej żonie czasem w nerwach przywali? Powariowali w tym Sejmie czy co?

Za to gdybym była pewnym siebie, mądrym mężczyzną, który potrafi kochać, współodczuwać, cieszyć się życiem codziennym, poświęcać czas na wychowanie dzieci i funkcjonowanie domu, dawać i brać prawdziwą rozkosz seksualną, roztaczać opiekę nad słabszymi w swojej rodzinie i poza nią, odczuwać dumę z osiągnięć ukochanej kobiety i cieszyć się jej sukcesami, nie obawiałabym się feministek. Wspierałabym konwencję i byłabym dumna, że mój kraj właśnie się stał trochę lepszym miejscem do życia. Przynajmniej na papierze.

Widzicie, jestem w stanie zrozumieć stosunek mężczyzn do feminizmu i konwencji antyprzemocowej. To kobiet nie rozumiem. Tak jak nie rozumiem matek, odwracających wzrok, kiedy ich mężowie wykorzystują seksualnie córki, udających, że nic się nie dzieje, kiedy ojciec brutalnie bije dzieci, kłamiących potem w szpitalu, że małe to, nieporadne, spadło z nocnika. Kobiety zwalczające konwencję zapisują się do tego właśnie klubu. Mam nadzieję, że przynajmniej mają tego świadomość.

7 lutego 2015

NA PEWNO WIESZ, CO TWOJE DZIECKO ROBI PRZED KOMPUTEREM?

Znajomi wrzucili na Facebooka zdjęcie dwuletniego synka, kąpiącego się na golaska na jednej z egotycznych plaż. W komentarzach natychmiast zawrzało: „Nie wrzucajcie takich zdjęć do sieci, tam są zboczeńcy, którzy tylko na to czekają!”, „Chcecie, żeby pedofile się zaspokajali, patrząc na wasze dziecko?”. Biedni rodzice oczywiście natychmiast wykasowali kontrowersyjną fotkę, odpowiadając: „Okej, kasujemy, ale to jakiś obłęd!”. Zgadzam się z nimi. I z tymi, którzy podnieśli alarm też. Dla normalnych, kochających rodziców ich nagie maleństwo na zdjęciu jest niewinne i słodkie. Dla popaprańców z internetu może być obiektem seksualnym.

Wszystko bardzo się zmieniło, odkąd sami byliśmy mali. Jako rodzice musimy przyjąć to do wiadomości. Ta „oczywista oczywistość” zbyt często nam umyka. Dzięki internetowi świat stanął w naszych progach w całej okazałości. Z bogactwem, pięknem i wiedzą zgromadzoną przez ludzkość na przestrzeni tysiącleci, teraz dostępną na „klik”. I z całym złem także, niestety. Niby się o tym mówi i niby się ostrzega. Ale kiedy odwiedzam domy, w których są dzieciaki, szybko się okazuje, że większość z nich ma własne komputery i nieograniczony dostęp do internetu. W sieci siedzą na okrągło. Co tam robią? „A wiesz… grają. Nie wiemy dokładnie w co…”, brzmi najczęściej odpowiedź opiekunów. Mówią to fajni ludzie, którym zależy na własnych dzieciach. Nie podejrzewam ich o to, że cokolwiek zaniedbują. Ale coś im umyka. Działają „ze starego klucza”. Jak ci, którzy zamieścili zdjęcie swojego gołego synka na Facebooku. Nie zastanawiają się nad tym, kto i co może być po drugiej stronie łącza. Nie dopuszczają do siebie myśli, że córeczka, która jeszcze niedawno bawiła się golusieńka na plaży, teraz też może „bawić się” na golasa – przed kamerką na seksczacie. Przez myśl im nie przejdzie, że ośmioletni synek może uzależnić się od twardej pornografii. Kiedy to odkrywają (jeśli w ogóle), przeżywają ciężki szok. Wpadają w rozpacz.

W programie, który prowadzę w telewizji, gościłam takich rodziców wielokrotnie. Jedni opowiadali, że otrząsnąwszy się z pierwszego szoku, od razu biegli z dzieckiem po pomoc do psychologa, inni – że sparaliżował ich wstyd. Potrzebowali czasu, by dotarło do nich, co się dzieje. A czas może pokazać w takich sytuacjach coś jeszcze gorszego.

Dziewczyna rozbierająca się dla fanu przed kamerką komputera (a przyznaje się do tego pięć procent szesnastolatek) może zostać nagrana, a filmik rozpowszechniony. Dzieciak, który w cyberprzestrzeni czatował dla zabawy z dorosłym, może dać się namówić na spotkanie w realu. Stąd już tylko krok do katastrofy.

W całej historii ludzkości nigdy wcześniej nie dbano o dobro i bezpieczeństwo dzieci tak bardzo, jak obecnie. Dobrzy rodzice nie pozwalają już biegać maluchom po podwórkach z kluczem na szyi. Pilnują, chuchają, dmuchają. A jednocześnie… lekką rączką kupują kilkulatkom tablety i smartfony. Co bardziej rozważni zakładają blokadę rodzicielską i czują się spokojni. Naiwni! Czy to problem zalogować się na sprzęcie kolegi, którego starzy nie są aż tacy sztywni?

A ja bym chciała, i to bardzo, byśmy jako rodzice byli właśnie sztywni. Byśmy się czepiali, sprawdzali i nie kupowali kitu, że to tylko granie, Facebook i Gadu-Gadu. Byśmy nie bali się robić nalotów na pokój naszych pociech przyssanych do komputerów. One mogą nie wiedzieć, co ryzykują. My musimy! Pisząc te słowa, mam wrażenie, że przynudzam. Trudno. Dopóki w Polsce nie będzie dobrze pomyślanej edukacji seksualnej w szkołach; dopóki polscy rodzice sami nie zaczną rozmawiać z dziećmi o seksie, zamiast zdawać się na internet; dopóki wciąż będzie normą, że dziecko lub nastolatek spędza pół życia przy komputerze, nie budząc tym żadnych obaw ze strony matek i ojców – trzeba wałkować ten temat. Nie bądźmy śmieszni. Zabraniamy naszym dzieciom samodzielnie jeździć autobusami, a pozwalamy na to, by w sieci miały do nich dostęp całe zastępy zboczeńców wszelkiego autoramentu. „One tylko w coś grają!” Być może… Można i tak to nazwać. Pamiętajmy tylko, że stawką w tej „grze” bywa życie.

Kościelisko, grudzień 2013

„WPROST” ŚLADEM PAWIORA...

Trzy razy odchodziłam, z trzaśnięciem drzwiami, z roboty w mediach, ponieważ ktoś mocniejszy ode mnie zatruwał mi życie i nadużywał pozycji.

Nie mam nic do tego, co ktoś lubi robić w łóżku i poza nim – w prywatnym czasie. Praktyki seksualne dwóch, trzech czy ilu tam chcecie dorosłych, wyrażających na nie zgodę osób, mnie nie interesują. Myślę, że byłoby zdrowiej, gdyby nie interesowały też mediów. Oparte na insynuacjach, niedokończone pseudośledztwo tygodnika „Wprost” doprowadzi do kolejnej „superafery”, której jedynym efektem będzie chwilowy wzrost sprzedaży oraz również chwilowy smród wokół głównego bohatera publikacji. Szkoda, bo gdyby dziennikarze „Wprost” tak się nie spieszyli, gdyby zamiast balansować na granicy pomówień i plotek, przedstawili mocne, twarde dowody i nazwiska, być może udałoby się wreszcie zrobić coś dobrego dla ofiar molestowania i mobbingu. Wywrócić wredny system, o którego mechanizmach wszyscy w mediach dobrze wiemy.

Molestowanie i mobbing interesują mnie osobiście, ponieważ ich doświadczyłam. Trzy razy odchodziłam, z trzaśnięciem drzwiami, z roboty w mediach, ponieważ ktoś mocniejszy ode mnie zatruwał mi życie i nadużywał pozycji. Raz był to facet – prezes, który pozwalał sobie na chamskie, seksistowskie teksty w stosunku do mnie. Raz kobieta, która mnie nie lubiła – „bo nie”. Trzeci raz pewna szefowa miesiącami nie podpisywała mojej umowy, uniemożliwiając mi wystawianie faktur. Jednak jednocześnie emitowała na swojej antenie materiały mojego autorstwa.

Jasne, mogłam iść do sądu. Jasne, że może bym nawet wygrała. Jasne, jasne, jasne…

Ciekawe, gdzie bym potem znalazła robotę w swoim zawodzie. Sorry, taki mamy klimat, że będąc samotną matką, z dzieckiem na utrzymaniu, nie bardzo mogłam sobie pozwolić na luksus dochodzenia swoich praw w sądzie i przypięcia sobie etykietki pieniaczki, która „się procesuje”. I, bagatelka, niby za co miałabym to robić? Z czego żyć? Płacić ZUS i rachunki? Ratowałam się, odchodząc, czy raczej schodząc silniejszym od siebie z oczu i z linii strzału.

W Polsce „standardy korporacyjne” ciągle są mocno wymieszane z prywatnymi układzikami z czasów, kiedy miało się firmę typu „mój komp, mój samochód, mój kolega i sekretarka – kochanka”. Ludzie „dobrze ustawieni” nie rozumieją, że obowiązuje ich prawo. Przekraczają je z jednego prostego powodu: bo mogą. Pracownicy zatrudnieni na umowach cywilnoprawnych i niezrzeszeni w związkach nie mają jak się bronić. Dziś jesteś, jutro cię nie ma. Wilcze kły.

To jest patologia, to jest temat i materiał do dziennikarskiego śledztwa, a nie grzebanie w czyichś brudnych ciuchach i sprawdzanie, czy ktoś lubi chodzić w męskich szpilkach i oglądać pornosy. Nawet te z koniem w głównej roli. Molestuje? Nadużywa pozycji? Łamie prawo? Dawajcie nazwiska. Dawajcie dowody. Twarde. Dobierzcie się do tyłka, komu trzeba, nie odpuszczajcie. Ale nie puszczajcie materiałów, w których nie ma prawdziwego mięcha, tylko obyczajowe ploty. Albo jest się dziennikarzem, albo plotkarzem. Chyba wszyscy czujemy różnicę.

Wobec powagi rzuconych oskarżeń sądzę, że wielu z nas oczekuje także, że osoba, która się zwróciła do „Wprost” i od której wszystko się zaczęło, ujawni swoją tożsamość.

16 lutego 2015

ZNALAZŁAM FAJNYCH FACETÓW!

„Gdzie ci mężczyźni, prawdziwi tacy... orły, sokoły, herosy!? Gdzie te chłopy?”, Danuta Rinn śpiewała i wyśpiewała. Powiem więcej – WYKRAKAŁA! Moje koleżanki szukające „kogoś na stałe, kogoś na długą drogę dalej” (że znów się posłużę cytatem z klasyki polskiej piosenki – tym razem z repertuaru Urszuli Sipińskiej) cierpią na syndrom zaciętej płyty. W kółko powtarzają, że nie ma fajnych facetów. A jeśli gdzieś są, to już zajęci. Na rynku nie ma. Nawet na kartki nie uświadczysz. Zajętymi zajmować się mamy? Rodziny rozwalać? Ojców dzieciom kraść? Nie, my nie z tych. Tak mówią babki sensowne, seksowne i inteligentne, czasami nawet majętne.

Czyżby męski ród (po trzecim winie zwany też pieszczotliwie „podgatunkiem”) naprawdę zawodził na całej linii? W każdym razie w Polsce? Czyżby po emigracji politycznej i ekonomicznej nadszedł czas i na erotyczną? Podobno za granicą tego „towaru” jest więcej i ponoć w lepszym gatunku. U nas już tylko: Piotrusie Pany, niepewni własnej orientacji hipsterzy albo „maczo, co nie wybaczo”. Nałogowi kredytobiorcy, co i w miłości potrafią tylko brać, oraz biznesmeni w wyleasingowanych furach, którzy i ciebie chętnie „wpuszczą w koszty”, by po sezonie wymienić na nowszy model. Byłabym zapomniała: są jeszcze (skaranie boskie!) wychudzeni wyznawcy mądrości wschodnich, obwieszeni amuletami i zawieszeni w czasoprzestrzeni, pomiędzy jednym warsztatem samodoskonalenia a drugim. Ponadto: kłamcy, żonaci i seksoholicy. Dramat! Matrymonialna katastrofa narodowa!

Tak twierdzą kobiety. A ja, zażarta feministka, słucham tych narzekań i... coś mi tu nie gra. Może dlatego, że mieszkam w górach, gdzie facetów z pasją, sercem i mięśniami wyrobionymi nie na siłowni, a w prawdziwym życiu, spotykam wielu, i to na co dzień? Może dlatego, że nosi mnie po świecie i kiedy po długiej drodze zrzucam plecak i zamawiam zimne piwo w hostelu, zaraz się okazuje, że zastanę na miejscu okazy męskości? To ciekawi ludzie, wcale niepodpadający pod żadną z wyżej wymienionych kategorii. Podróżując po świecie, poznałam tylu fajnych, wolnych, samotnie wędrujących mężczyzn z Polski, że aż nabrałam podejrzeń. Może i oni szukają miłości poza krajem, bo u nas nie znajdują? Zaznaczam, że na seksturystów to oni raczej nie wyglądają! Przeciwnie, podobnie jak mnie, ich także szokuje i zasmuca widok starego dziada z Europy ze skośnooką nastolatką u boku. Zaczynam pytać. Czego się dowiaduję? Znowu cytacik, tym razem z Kabaretu Starszych Panów: „Owszem, była i dziewczyna, i miłości pajęczyna…”. Hmm, PAJĘCZYNA…

Dobrze mieć faceta z pasją, prawda? Ale taki nie chce być schwytany w sieć! Kiedy mówi, że jedzie z kumplami na wspinaczkę albo chce fotografować odlot dzikich gęsi nad Biebrzą, to nie znaczy, że przestał kochać albo planuje niecną zdradę. Czasem po prostu potrzebuje samotności. Ale ONA nie odpuszcza. Wydzwania, śle esemesy i strzela focha, podczas gdy ON… właśnie strzela fotę życia! A kiedy wreszcie zmęczony bohater wraca do domu i pragnie wtulić się w utęsknione ciało ukochanej, musi najpierw wysłuchać o tym, że krągłe uda, które go podniecają, to tak naprawdę ohydne grudy cellulitu, z którymi trzeba coś zrobić! Nie, nie to, o czym on myśli! Tu trzeba diety, masażu i ćwiczeń!

Nikt tak nie umie uświadomić zachwyconemu swoją kobietą mężczyźnie, że ma do czynienia z brzydulą, jak ona sama. A skoro już przy tym jesteśmy, to ONA tu siedzi sama, podczas gdy on się szlaja, nie wraca przez całe dwa dni! Tymczasem on by chciał, żeby i ona gdzieś, coś, dla siebie, bez niego, sama. Może wtedy by się dogadali? Kobieta marzeń to dla niego taka, która ma… marzenia. Własne. I własne pasje. Podobne podobno przyciąga podobne. Fajni mężczyźni chadzają własnymi drogami. Ty też ruszaj swoją! Tam GO spotkasz. Pamiętasz taką starą piosenkę: „Dwa serca jak pociągi dwa, z miasteczka B do miasta A…”? Spotkajcie się jak najprędzej! Tego wam życzę na święta!

Kościelisko, grudzień 2013

WSZYSCY JESTEŚMY HEJTERAMI?

Internet uwolnił powściągnięte przez cywilizację instynkty, które kazały ludziskom patrzeć, wyjąc z rozkoszy, na publiczne egzekucje; śmiać się, gdy płonęło getto, pluć na zgwałcone kobiety, linczować osoby homoseksualne. Ja napisałam książkę o nierówności płci i o moich zmaganiach z kobiecością. Nie zaglądałam do komentarzy pod wywiadami w „Wyborczej”, „Newsweeku” etc., ponieważ nie jestem na to odporna.

Mikołaj Grynberg, autor wstrząsającej książki pt. Oskarżam Auschwitz, sięgnął do komentarzy pod swoimi wywiadami na stronach „Gazety Wyborczej”. Co tam przeczytał? Cytuję za nim:

mypetroniusz-ak-25

Po co Polakom wywiady żydów???

aprofit1

Panie Grynberg, Polska to nie jest Pana kraj. Polska to jest kraj Polaków. A, jeżeli się Panu nie podoba, to jest jeszcze Pana kraj Izrael.

marudna.

O ile wiem M Grynberg mieszka w Nju Jork razem ze swoja zona ekspertka od spraw zydowskich.;)

bokassa

Po takich bredniach tylko mi żal, że hitler nie miał więcej czasu.

@redstag

won stąd semicka świnio. ale już! głupi obrzezańcu, nie trafiłeś boś głupi pastuch i kozojebca. twoje pustynne baje o zombie, co co po wodzie stąpał wiszą mi smutnym strzępem między nogami tak jak jego żydostwo – Urbanowi. a teraz ciąg smuge na negew.

eldemon

Uwielbiam czytać jak tak skomlą’ jak tak narzekają na nietolerancję, na antysemityzm, na to, że Polacy ich nie lubią.... Piszcie, piszcie, piszcie.....

tetradrachma

A mnie panie Grynberg, jak dowiedziałem sie, że kolezanka jest Żydówka to mi....natychmiast.....stanął!

sselrats

Eksmitowac do Izraela.

admcanarisfanclubpoland

Za takie artykuly powinna zostac nalozona kara na wydawce gazety wyborczej wraz z zawieszeniem jego licencji wydawniczej na okres 3 miesiecy. Trzeba tepic antagonizmy systemowo by nikt dla polaka nie plul w twarz w jego kraju!

kaczy_czubek123

Czy ten Grynberg słyszał o braku zdolności asymilacji u pewnych grup etnicznych? Może to jest właśnie sednem ich problemu na całym świecie?

lechujarek_wolski

Czy ten Grynberg zastanawia się dlaczego Żydów w zasadzie nikt nie lubi? Liczne wypędzenia i pogromy w Europie na przestrzeni wieków dalej mu nic nie mówią? Jako grupa etniczna nie potraficie się asymilować i stąd uprzedzenia – to nie żadna tajemnica. Tak było, jest i zawsze będzie. SZALOM!!!

Franciszek Feliksik

co on bredzi? W Polsce to ciężko mają tylko Polacy!! Widział kto bezrobotnego Żyda albo pracującego za 1200 zł? Ale Żyd tego nie wie albo udaje głupa (to prędzej), bo Żydzi doją Polaków jak dojne krowy. Tak było przed wojną i tak jest dalej.

vidi12

Powiem szczerze... skamlącego żydostwa nie lubię... czy to znaczy, że jestem antysemitą???

pipipi58

Zydku im bardziej będziesz grzebał we własnym gó...e i mataczył,obczerniał naród polski i szkalował nas tym gorzej dla ciebie.Zyjesz w tym kraju to szanuj Polaków bo to jest dobre wyjście.Jest was pełno wszędzie. Ja prosty Polak tego nie mogę ogarnąć że macie taki wpływ na losy mojej kochanej ojczyzny,żywot mój i mojej rodziny.Jest was tylu w rządzie że aż to przeraża.Jesteście u sterów tyle lat i gnój jak był tak jest.Wypie...ć do Izraela,my sobie damy radę.

Janusz S

A od kiedy Polak lubi śmierdzącego czoskiem i lichwą lichwiarza?

pedersdorfer

Nie rozumiem was Zydy o co wam chodzi?Co zescie krw..a zrobili Ludziom na kuli ZIEMSKIEJ ze wszyscy was NIE LUBIA.dlaczego jestescie gorsi od cyganów ()

usmiech_prezesa

Lepiej by bylo dla niego i dla Polski zeby nie wrocil. Niestety on sie poswieca dla obsrywania swojej ukochanej Polski.

galt.john

Stosujac ta pokretna logike mozna zapytac – dlaczego Zydzi nie zrobili nic zeby ratowac Polakow w czasie wojny?

romantic3

Żałosny, pokręcony, ograniczony ignorant żyjący traumą swoich rodziców. Psychiatra będzie miał co robić...

ad2009

Chory jest ten żydek Mosze. powinien sie leczyc Nienawidzą nas, że hej...Ale to u zydkow normalne – cenia tylko tych, ktorzy dali im w dupe i ich wykończyli. Rozplenili sie u nas jak wszy i maja pretensje o to, ze im nie udalo sie nas wykończyć. Ale nic straconego – nazwa Polin wrocila do gry i podnosza sie glosy o ustanowieniu jidisz drugim językiem w Polin. Jak nie zaplacimy to przyjedzie tu caly izrael...

Internet uwolnił powściągnięte przez cywilizację instynkty, które kazały ludziskom patrzeć, wyjąc z rozkoszy, na publiczne egzekucje; śmiać się, gdy płonęło getto, pluć na zgwałcone kobiety, linczować osoby homoseksualne. Ja napisałam książkę o nierówności płci i o moich zmaganiach z kobiecością. Nie zaglądałam do komentarzy pod wywiadami w „Wyborczej”, „Newsweeku” etc., ponieważ nie jestem na to odporna. Nie należę do osób, po których to spływa jak woda po kaczce. Ciekawe, czy wy, bracia hejterzy i siostry hejterki, bylibyście odporni, czytając własne komentarze adresowane... do was samych.

Przeczytali to moi znajomi i spora grupa czytelników i czytelniczek. Część uznała nawet za stosowne podzielić się ze mną cytatami: „Och, Pani Paulino! To przecież nieprawda, że jest pani starą k…”. I tak dalej. Nie po to unikam zaglądania do szamba, żeby mi próbkę jego zawartości stawiano przed nosem, więc czasem bywam trochę nieprzyjemna w reakcji na takie komunikaty.

W komentarzach buzuje taka nienawiść do kobiet, do mnie osobiście, do mojej rodziny i do osób o lewicowym światopoglądzie, a także groźby karalne, że podobnie jak Grynberg, nie mogę się oprzeć pytaniu: jak to możliwe, że redakcje dają temu forum? A odpowiedź brzmi: bo to się klika. To się sprzedaje. I tak, pod każdym wywiadem, wypowiedzią, cytatem i felietonem kipi szambo. Mam swoje miejsce tu, na Onet.pl, i zdecydowałam, że nie będzie pod nim forum. Klika się słabo, chyba że napiszę coś, czego mogą uczepić się (wszystko wypaczając i przekręcając) brukowce. To nie jest tylko problem „ery internetów”. To część dyskusji publicznej, która przestała podlegać procesom cywilizacji. Czy nie czas rozprawić się z tym, za to na dobre?

10 maja 2015

REPUBLIKA OBRAŻONYCH

Górale podhalańscy, wśród których mieszkam, to ludzie bardzo dumni z tego, kim są. Głowy noszą wysoko, nienawidzą korzystać z pomocy państwa, a powiedzieć tu o kimś, że jest „dziod”, to największa obelga. Kiedy dochodzi między nimi do konfliktów – a z uwagi na wrodzony temperament Podhalan dochodzi, i to często – można stać się świadkiem spięcia słownego, którego kwiecistość i pomysłowość przechodzi wszelkie ceperskie pojęcie. Gdy to nie wystarcza, zawsze można, a nawet trzeba „strugnąć” przeciwnikowi „lufe w kufe”.

Sprawy sporne są tu załatwiane na bieżąco i raczej nie słyszy się o tym, że ktoś się na kogoś obraził, strzelił focha i nie wiadomo o co mu/jej chodzi. Wiadomo, i to od razu. To jedna z góralskich cech, które kocham i dla których kocham górali. Nienawidzę „cichych dni”, chowania urazy, a zwłaszcza udawania, że nic się nie stało, kiedy się stało, i to jeszcze jak. Nie na moje nerwy gra pozorów, wywoływanie poczucia winy bez dokładnego wyjaśnienia, czym właściwie zawiniłam, przewracanie oczami i wymowne chrząknięcia.

Piszę o tym, bo w sezonie – czyli zimą, gdy nasze miasteczko, a wraz z nim mój dom, jest najeżdżane przez hordy wczasowiczów z nizin – nagle objawia się całkiem nowa twarz ludzkości: obrażalscy.

Oto para z Warszawy. Przyjechała na tydzień. Trzeci dzień ze sobą nie rozmawia. Dlaczego? Otóż on się nie domyśla, że ona myśli, że on myśli, że ona kiepsko jeździ na nartach i jest mu tutaj kulą u nogi. A ona wcale nie chciała jechać do Zakopanego z nim, tylko do Egiptu z koleżanką, i dawała mu to do zrozumienia, ale on się nie domyślił! Pojechała z nim, żeby się na nią nie obraził. Teraz ona jest obrażona przez cały czas. Słucham tego i kręci mi się w głowie.

Inna para, wysoko w górach, przy trzecim stopniu zagrożenia lawinowego. Delikatnie mówiąc, nie doszacowali swoich możliwości. Ona niemal zamarzła (a w każdym razie solidnie zmarzła), on skręcił kostkę. Niech się cieszy, że nie kark! Ale on się nie cieszy. Obraził się na cały świat, a zwłaszcza na zwożących go ratowników TOPR. Skandal: trzeba było na nich czekać nie wiadomo ile (czyli tyle, ile trwa podejście do miejsca zdarzenia), a kiedy już się pojawili, zamiast robić swoje, zaczęli od zrobienia mu krytycznej uwagi. Przy lawinowej „trójce” w ogóle nie powinno go tutaj być. Blamaż przed dziewczyną. To się liczy! Nie to, że ratownicy, ryzykując własne życie, przyszli po niego po ciemku w góry.

I jeszcze znajoma pracująca na kierowniczym stanowisku w mediach. Podwładna zagalopowała się na zebraniu i publicznie wytknęła jej błąd. Teraz szefowa jest ciężko obrażona. Przyjechała w góry i zamiast odpoczywać – przeżywa. Obmyśla zemstę. Kiedy rozmawiamy, okazuje się, że ta podwładna już trzy razy ją przepraszała! Ustnie, mailowo i esemesowo. Ale szefowa nie wierzy w jej szczerość. Zwolni sukę, niech poczuje, kto tu rządzi!

Po tym nieco traumatycznym spotkaniu wróciłam do domu i „odpaliłam” komputer. Trochę polityki, trochę plotek, to zawsze mnie relaksuje. Ale zaraz, co ja widzę? Politycy obrażeni na społeczeństwo, gwiazdy obrażone na krytyków i siebie nawzajem. A wszystko skąpane w sosie obraźliwych komentarzy, których tysiące znajdziemy pod każdym, nawet najgłupszym newsem. Trzeba być strasznie obrażalskim, żeby tak siedzieć przed komputerem i anonimowo obrażać innych... Nie znoszę obrażalskich! Już wolę „lufe w kufe”, nie dosłownie, tylko słownie. Jeżeli jest powód, oczywiście. Za to pod własnym nazwiskiem i na własny koszt. „Lufy” od prawdziwych przyjaciół i szczerych wrogów nauczyły mnie więcej niż wszystkie „głaski”, jakich doświadczyłam w życiu. „Lufe, lejcie, ino roz!”

Kościelisko, grudzień 2013

AUU! SUKI ODKŁADAJĄ MACIERZYŃSTWO NA POTEM

Twórców kampanii „Nie odkładaj macierzyństwa na potem” interesują Polki ambitne. Wykształcone suki z wielkich miast. Dlaczego one? Po co właściwie wydawać grubą kasę na poruszanie sumieniem tak nikłej grupy osób? Jest tylko jeden powód: ambitne i wykształcone, bogate kobiety to grupa, do której NIE STOSUJE SIĘ POLSKIE PRAWO napisane pod dyktando Kościoła. Sól w oku środowisk katolickich. One nie muszą się martwić tym, że antykoncepcja nie jest refundowana, a aborcja na żądanie niedostępna. Mają dość pieniędzy zarówno na jedno, jak i na drugie. A że są wykształcone i oblatane w świecie, nie kupują też głodnych kawałków o szkodliwości antykoncepcji dla zdrowia.

Spot Fundacji Taty i Mamy „Nie odkładaj macierzyństwa na potem”: Oglądamy w nim smutną, bogatą panią, która przechadza się po luksusowej posiadłości i roniąc łzę, skarży się, że choć zdążyła zrobić specjalizację, odwiedzić Tokio i Paryż, wyremontować dom i takie tam, to jednego nie zdążyła: zostać mamą.

Ale o co chodzi?

Rozumiem, że ta kampania kierowana jest do półtoraprocentowego odsetka kobiet, które pracują na wysokich stanowiskach: menedżerek, lekarek, inżynierek i innych wysoko wykwalifikowanych profesjonalistek, którym zachciewa się wygód i kariery, kosztem spełnienia swego kobiecego (chociaż chciałoby się powiedzieć – psiego) obowiązku – przekazania życia.

Ten pusty dom z metalu i szkła! Pusta macica i pusty wzrok! Po co ci, babo, specjalizacja? Paryż i Tokio też psu na budę! Jeśli nie urodzisz, szczęścia nie zaznasz! Zobaczysz, babo! Będziesz snuć się smętnie po pokoju i gadać do siebie, wyliczając swoje durne, żałosne, żenujące tzw. osiągnięcia! – zdaje się krzyczeć przekaz kampanii.

Tymczasem w supermarketach całej Polski na kasie siedzą kobiety, które, owszem, chętnie zrobiłyby jakąś specjalizację, ale niestety tak się składa, że każda z nich już zdążyła zostać mamą. Wpadka, brak wiedzy o tym, jak się zabezpieczać, a jeśli nawet nie brak wiedzy – brak kasy na tę cholerną pigułkę. One też ryczą i gadają do siebie, kiedy po wypłacie zostaje im w kieszeni tyle, że może nie zdechną, ale życiem też nie za bardzo się nacieszą. One by chętnie zobaczyły Paryż, nie mówiąc już o mieście Tokio, ale chwilowo nie mają na bilet PKS, żeby z dzieciakiem pojechać do lekarza w Wołominie. Natomiast alimenciarze, którzy te dzieci spłodzili, są dla Państwa Polskiego zupełnie nieuchwytni. W Polsce ściągalność alimentów jest najniższa w całej UE. One by chętnie wyremontowały jakiś dom, serio, ale na razie cieszą się, że mogą mieszkać kątem ze starymi. Rodzice mają emerytury, więc jakoś się wiąże koniec z końcem. One ich mieć nie będą. Jak pomogą swoim dzieciom w przyszłości? Nijak.

Inne z kolei uchroniły się przed przedwczesną ciążą, więc zdołały zdobyć wykształcenie. Zasuwają w korpo. Mają nawet etaty: „Kochana! Tysiąc innych osób czeka na twoje miejsce. Nie ma ludzi niezastąpionych!”. Mają kredyty we frankach i nerwicę. Po trzydziestce zaczynają się serio zamartwiać, czy uda im się tak to wszystko poukładać, żeby jednak urodzić dziecko, może nawet dwójkę. Marzą o tym. Ale paraliżuje je strach. Babcie daleko, godnego zaufania, publicznego żłobka w pobliżu brak. Niani trzeba zapłacić tyle, ile się samej zarabia. Przestać pracować na trzy lata? I co potem? Jak wrócić do pracy? A co, gdyby coś poszło nie tak z ojcem dziecka?

Twórcy kampanii „Nie odkładaj macierzyństwa na potem” najwyraźniej jednak nie do nich kierują swój przekaz. Interesują je Polki ambitne. Wykształcone suki z wielkich miast. Dlaczego one? Po co właściwie wydawać grubą kasę na poruszanie sumieniem tak nikłej grupy osób? Jest tylko jeden powód: ambitne i wykształcone, bogate kobiety to grupa, do której NIE STOSUJE SIĘ POLSKIE PRAWO napisane pod dyktando Kościoła. Sól w oku środowisk katolickich. One nie muszą się martwić tym, że antykoncepcja nie jest refundowana, a aborcja na żądanie niedostępna. Mają dość pieniędzy zarówno na jedno, jak i na drugie. A że są wykształcone i oblatane w świecie, nie kupują też głodnych kawałków o szkodliwości antykoncepcji dla zdrowia.

Twórcy kampanii sugerują, że te kobiety nie rodzą, bo nie potrafią pogodzić realizacji swoich ambicji z macierzyństwem. Wydziwiają, „realizują się”, a czas leci…

Serio, trudno o większy absurd.

Ja sama, będąc samotną matką, zagrałam w wielu filmach i spektaklach, po czym zmieniłam zawód i zajęłam się reżyserią i wymyślaniem reklam, po czym raz jeszcze się przekwalifikowałam i od zera nauczyłam dziennikarstwa, którym zajmuję się do dziś. Najpierw prowadziłam audycje radiowe, potem realizowałam reportaże, by wreszcie dotrzeć do telewizji i zostać prowadzącą talk-show. Bycie matką nie przeszkadza mi prowadzić Miasta kobiet i innych programów od przeszło dekady, pisać felietonów, przeprowadzać wywiadów i wydawać książek, które nawet bywają bestsellerami. Nie stanęło mi także na drodze, kiedy ruszałam w dalekie podróże i po raz kolejny okrążałam kulę ziemską z plecakiem i namiotem. Ani kiedy przeprowadzałam się do Paryża, remontowałam kolejne domy i zakładałam kolejne firmy producenckie, ani kiedy wracałam z emigracji i wszystko zaczynałam od zera. Zawsze z dzieckiem przy sobie. Fakt, że nie raz miałam ochotę strzelić sobie w łeb ze zmęczenia, ale uznałam, że mając jedno życie, zrobię wszystko, żeby go nie zmarnować. Uprzedzając wściekłe ataki na moje znane nazwisko i uprzywilejowaną pozycję, od razu dodam, że tak, wiem, jakie przywileje były i są moim udziałem.

Polki z wielkich miast, kobiety sukcesu, do których zwraca się ta absurdalna kampania, chcą i potrafią godzić macierzyństwo ze swoimi ambicjami! Oj, tak! Znam na to tysiące żywych przykładów. Rzecz w tym, że one nie chcą, tak po prostu, rezygnować z dobrej pracy i własnej wygody. Uuuups!

Czy ja powiedziałam, że jakieś kobiety chcą własnej wygody? No to mi się teraz oberwie.

Jak mogą? Suki! Nie tak się umawialiśmy!

Ale kto? Ale z kim? Hej! Ta umowa już dawno wygasła. Kobiety mają dość odmawiania sobie tego, co ich mężowie uważają za należne im jak psu micha: kariery, pieniędzy i prawa do spełniania swoich ambicji. Tu jest pies pogrzebany. Dopóki nie przekonamy męskiej połowy świata, że posiadanie potomstwa to W POŁOWIE także jej sprawa, kobiety mające dostęp do antykoncepcji nie będą się z własnej woli pisać na ryzyko utraty pracy, pozycji, zdrowia i osiągniętych wygód.

A pozostałe 98,5 procent kobiet w wieku rozrodczym, które za sprawą dyktowanej przez episkopat polityki nie mają dostępu do antykoncepcji, tylko się śmieje z tej smutnej, bogatej pani ze spotu i kręci kółka na czole. Szkoda, że tyle kasy poszło na strzał kulą w płot. Są bowiem osoby, do których rzeczywiście warto by było skierować mocny, budzący poczucie odpowiedzialności komunikat, w związku z tym, że w Polsce rodzi się mało dzieci.

Oto kilka przykładów:

1. Mężczyźni, czyli ojcowie: „Zdążyłeś z alimentami?”.

2. Politycy: „Zdążyliście przegłosować ustawę o powszechnej dostępności tanich żłobków i przedszkoli?”.

3. Samorządowcy: „Zdążyliście zorganizować wystarczająco dużo miejsc w tanich przedszkolach i żłobkach?”.

4. Kościół: „Zdążyliście obłożyć ekskomuniką tych wyżej wymienionych, którzy nie zdążyli?”.

Kończą się czasy, kiedy usadzanie i wpędzanie kobiet w poczucie winy przynosiło realny skutek. Darujcie sobie. Wiecie, kto my jesteśmy? Jesteśmy dożarte suki. Chcemy połowy świata, połowy kasy, połowy pracy i połowy zmartwień związanych z posiadaniem potomstwa. Połowy.

10 czerwca 2015

TRZYMAM SIĘ WIATRU!

Moskitiera, cienki śpiworek na australijskie upały, krem z filtrem pięćdziesiątką, wtyczka-przejściówka, szorty, klapki, dwie koszulki. Dyktafon i aparat fotograficzny. Melatonina, bo zawsze mam problem z odespaniem różnicy czasu. Książki – słodki ciężar, bez którego podróż nie ma sensu. W moim przypadku szykowanie bagażu trwa kilka tygodni. Nienawidzę pakowania się w ostatniej chwili. Planowanie to podstawa. Ci, którzy trochę mnie znają, wiedzą, że lubię mieć plan. Nie dziwią się, jeśli w styczniu wyskakuję z pytaniem, co zamierzają robić w sierpniowy długi weekend. Oni z reguły nie wiedzą, ja z reguły wiem. Harmonogram nagrań programu, który prowadzę w telewizji, też jest ustalany z wyprzedzeniem, a umowy wydawnicze na książki długofalowo określają, co i kiedy ma się wydarzyć. To pozwala mi zaplanować niemal cały rok z góry. Wierzę też, że jeśli chcę coś osiągnąć, muszę dokładnie wiedzieć, co to ma być. Zrobić plan i go realizować. Nie chcę być łódką miotaną szkwałami ani chorągiewką zmieniającą kierunek pod naporem byle wiaterku. Dlatego plecak pakuję długo i z rozmysłem. Biletów lotniczych szukam z wyprzedzeniem i zawczasu kupuję polisę ubezpieczeniową. W okresie bezpośrednio poprzedzającym daleki wyjazd staram się przewidzieć wszystko, co konieczne, by zabezpieczyć dom, zapewnić opiekę psu, opłacić rachunki i w ogóle nie narażać się na niespodzianki. Robota musi być skończona i przyjęta, a poprawki naniesione.

Przed ostatnią planowaną podróżą pracowałam jak wariatka. Przyssana do komputera, w amoku kończyłam książkę, przygotowywałam szkolenie, które miałam poprowadzić po powrocie, i porządkowałam firmowe dokumenty. Marzyłam o chwili, gdy wreszcie wsiądę do samolotu, który mnie zabierze wprost na antypody. Tam złapię wiatr w żagle! No właśnie... Siadałyśmy z córką do kolacji, kiedy TO się zaczęło. Najpierw nad górami utworzył się charakterystyczny wał z chmur, jakby jakaś niebiańska gaździna postanowiła przewietrzyć gigantyczną białą pierzynę i przerzuciła ją przez grań Tatr. Wokół zrobiło się cicho. Ogień w kominku przygasł, bo kiedy gwałtownie zmienia się ciśnienie, słabnie w nim cug. A potem ryknął halny.

Pierwszy podmuch walnął w południową ścianę domu z taką mocą, że zamarłyśmy. Deski zatrzeszczały złowróżbnie. Drugi, o wiele dłuższy, sprawił, że zgromadzone przed domem drewno opałowe zatańczyło w powietrzu, przecząc jawnie prawom Newtona. Kolejnych 20 godzin spędziłyśmy skulone pod kołdrą. Chwilami wydawało się, że nasz drewniany dom zaraz poderwie się i odleci. Halny stulecia szalał, osiągając nawet 150 km/h. Powalił wszystkie stare drzewa w okolicy, pozrywał dachy, poprzewracał słupy i garaże. Na mojej działce runęły wiekowe modrzewie i świerki. Płot poszedł w drzazgi, nie mówiąc o tarasie, który w całości oderwał się od domu i poszybował, by wylądować kilkadziesiąt metrów dalej. Kiedy wiatr ucichł, wiedziałam, że o podróży mogę zapomnieć. Trzeba się zająć naprawami. Znajomi dzwonili z wyrazami współczucia: „Na pewno ci smutno, że nie jedziesz. Znając ciebie, już wszystko miałaś dopięte na ostatni guzik!”. Nie było mi smutno, że nie jadę.

Smutne są zniszczenia w Tatrach. Smutne jest to, że ci, których nie było stać na ubezpieczenie dobytku, spędzą zimę w zrujnowanych domach. Smutne jest zachowanie turystów, którzy do ogólnego bałaganu, na bezczelnego, zaczęli dorzucać własne śmieci: puszki po piwie i flaszki po wódce. Do tego każdej nocy, mimo apeli, odpalali petardy, strasząc będące jeszcze w szoku po tym, co tu się stało, dzieci i zwierzęta. Ale są też powody do radości. Nie było ofiar śmiertelnych. Nikt w Kościelisku nie został poważnie ranny. Wiatr zrobił swoje i odleciał. Ja do Australii nie poleciałam. I... Bogu dzięki! Dosłownie kilka dni po halnym zdarzyły się bardzo ważne rzeczy, które zapewne wpłyną na resztę mojego życia. Nie doszłoby do nich, gdybym wyjechała.

Lubię mieć plan, to fakt, a tak poza tym… trzymam się wiatru!

Kościelisko, styczeń 2014

MIĘDZY USTAMI A BRZEGIEM KOSZMARU

Pytam was, moje drogie komentatorki, tropicielki niedoskonałości, sędziny sądu najwyższego plotkarskiego: a jak tam u was? Wszystko super? Żadnych blizn? Cellulitu? Siwych włosów? Obgryzionych paznokci?

Na moim Facebooku szał.

Zaczęło się od tego, że dwa dni temu, siedząc nad zupą jarzynową na Kalatówkach, strzeliłam sobie selfie i ulegając narcystycznemu impulsowi (podobam się sobie na tym zdjęciu), postanowiłam wrzucić je na FB. Nie ja jedna to robię, choć przyznaję, że mądre to nie jest.

Na zdjęciu jestem bez makijażu. Widać na nim bliznę, którą mam na ustach, bo pogryzł mnie pies, kiedy byłam dzieckiem. Bliznę, z którą od zawsze użerają się makijażystki, z którymi pracuję, i którą koniecznie chcą operować znajomi „plastycy”. A ja ją lubię. Mam ją od ósmego roku życia.

Po wrzuceniu rzeczonej foty w komentarzach padło rzeczowe pytanie: „Co pani zrobiła z ustami?”. Już widzę ten inkwizytorski palec wycelowany w moją twarz.

Odpowiedziałam: „Nie pomalowałam ich. Pytam was, moje drogie komentatorki, tropicielki niedoskonałości, sędziny sądu najwyższego plotkarskiego: a jak tam u was? Wszystko super? Żadnych blizn? Cellulitu? Siwych włosów? Obgryzionych paznokci?”.

Ta odpowiedź wywołała lawinę. Kobiety i dziewczyny rzuciły się wyliczać swoje niedoskonałości: siwe kudły, blizny, cellulitis, zmarszczki i wiszące cycki. Czytając, miałam wrażenie, że rozpuściły włosy i biegając na golasa, wywijają stanikami! Istny sabat wesołych czarownic, mających serdecznie dosyć dyktatu doskonałości. Oto próbka (więcej na moim profilu na FB):

Wczoraj zafarbowałam siwiejące kudły. Zaciek z farby aż po łopatki, bo nie położyłam ręcznika na kark. Pazury czerwone zrobione żelem, więc nie da się obgryźć, ale pod nimi wiecznie farby akrylowe, bo gdy maluję, to skrobię nimi po płótnie. Piersi można byłoby podpiąć agrafkami kilka cm wyżej. Twarz z lekką ingerencją estetyczno-medyczną, a jakże. Nie jest źle. Lubię siebie. Z wzajemnością :)

Wszystko super??? No baaaa… dużo cellulitu na tyłku (a nie rodziłam, nie tyłam) dwie blizny na nogach po poparzeniu ogniem i wada zgryzu, którą już niedługo się zajmę.

Ja mam piersi sterczące, jak myję podłogę na kolanach, a że teraz rzadko mam okazję, więc i tego nie widziałam już jakiś czas.Twarz pozwala mi jeszcze na spacer po mieście w ciągu dnia... szyby kanalizacyjne jeszcze trochę poczekają. Jeżeli zaś chodzi o cellulit to.... hmmm, no nie przepadamy za sobą i toczymy walkę, śmiem nadmienić, że okropnie nierówną walkę... cellulit wytacza zakazane środki przeciwko mnie i jak do tej pory leżę na polu walki i kwiczę.

Jednak inkwizytorski palec celuje we mnie dalej. Sędzina sądu najwyższego plotkarskiego wie lepiej i nie daje za wygraną: „To nie jest blizna, to źle zrobiony wypełniacz!”.

A jeśli nawet? Czy ja kiedykolwiek twierdziłam, że nigdy niczego sobie nie poprawiłam? Poprawiłam, jasna sprawa! W miarę możliwości finansowych, czasowych i zdrowego rozsądku, staram się dbać o siebie.

Pani sędzina najwyraźniej pozazdrościła telewizyjnym i gazetowym inkwizytorom, którzy dokładnie to samo robią za kasę. Oglądają kobietom zmarszczki przez lupę, sprawdzają BMI, podliczają wartość noszonych ciuchów, liczą siwe włosy, mierzą wysokość obcasów, po czym wydymając z niesmakiem nadmuchane usta, wydają wyroki.

Część tzw. celebrytek daje się wpuścić w ten kanał i rzuca się do wyścigu z czasem i koleżankami, maltretując swoje twarze i ciała. To z kolei napędza dalsze komentarze, a końca, choć jest nieunikniony, nie widać. Tak nakręca się przemysł nienawiści kobiet do samych siebie. Patrzymy w lustro i nieustannie widzimy, że coś z nami jest nie tak.

Droga Pani Inkwizytorko i spółko: chcę wam powiedzieć, że zawsze tak będzie! Zmarszczka przy ustach albo blizna na ustach. Siwy odrost, palec, który się nie prostuje i nie zgina po wypadku. Przebarwienie nad okiem. Życia nie da się upilnować. Życie jest gdzie indziej. Na szczęście większość z nas doskonale o tym wie.

20 czerwca 2015

UWIELBIAM TAKĄ KOBIECOŚĆ!

Najładniejsza rzecz, jaką mam (poza własnoręcznie wykonanymi skarbami od córeczki), to góralskie złote kolczyki z koralikiem wielkości porzeczki, jedynego owocu, który dojrzewa na skalnym Podhalu. Z prawdziwego korala, osadzone na tak zwanym gwoździu, podtrzymywane czterema małymi haczykami. Dostałam je przed laty od przyjaciółki, na dobry początek pracy reporterki radiowej na Podhalu. Relacjonowałam głównie wypadki drogowe i górskie, wizyty polityków i pogodę dla narciarzy. Czasem coś o przyrodzie. „Niedźwiedzie w Tatrach poszły spać”, „Nasze misie właśnie się obudziły”... Powtarzalność tych tematów bywała nużąca. Na szczęście od czasu do czasu zdarzało się święto. Proszono mnie, bym nagrała coś „ludzkiego”, dźwiękowy obrazek z życia Podhala. Gwarowy komentarz do bieżących wydarzeń albo obyczajową opowiastkę z cyklu „jak to drzewiej bywało”. Jeździłam wtedy do maleńkich wiosek, położonych możliwie daleko od samego Zakopanego, i na krótko wkraczałam w świat, w którym czas zwalnia swój bieg. Tak poznałam góralskie gaździny i górskie cyganki. Kobiety dumne i twarde. Serdeczne na swój szorstki sposób, nieskore do czułości, niesamowicie energiczne, pewne siebie i wesołe.

Przy odrobinie szczęścia udawało mi się czasem namówić niektóre z nich na „przezierackę skrzyni” – wspólne oglądanie paradnych strojów na specjalne okazje. Często pamiętających XIX wiek! U najstarszych góralek ciągle można zobaczyć spódnice i fartuchy, barwione „drukiem modrym”. Już tłumaczę, co to takiego. Zanim „odkryto” Zakopane dla turystyki, tradycyjny strój góralski miał niewiele wspólnego z tym, co dziś znamy pod tą nazwą. Noszono się bardzo skromnie, ale paradoksalnie, bieda okazywała się fantastyczną nauczycielką stylu. Żadnej pstrokacizny, żadnego efekciarstwa. Czysta elegancja. Jedynym barwnikiem, jaki znano, był pigment z liści indygowca barwierskiego. Ten sam, którym Levi Strauss, wynalazca dżinsów, posłużył się, by nadać im charakterystyczny niebieski kolor. Podhale dosłownie tonęło kiedyś w monochromatycznych błękitach, fioletach i granatach. Wzorki na materiale robiono metodą batiku, przykładając do niego przed farbowaniem pieczątki nasączone gorącym woskiem. Zadziwia mnie, że jeszcze żaden z polskich utalentowanych projektantów nie sięgnął po tę inspirację. Zień, Kupisz, Gosiu Baczyńska i spółko! Gdzie jesteście? Polski folklor to nie są tylko czerwone róże na zielonym tle i kiczowate do bólu gorsety, wyszywane cekinami.

Uwielbiam kobiecość w góralskim wydaniu! Jej klasę, powściągliwość i szorstkość. Włosy gładko ściągnięte do tyłu i zwinięte w ciasny kok na karku. Na ramionach łodziewacka – bardzo ciekawa części garderoby. Przypominająca wielkością koc, gruba, gęsto tkana, czarna lub brązowa chusta z grubymi frędzlami. Łodziewacki trafiały na krakowski rynek i dalej pod Tatry jedwabnym szlakiem... aż z Mongolii. Cena takiego cacka dorównywała niegdyś wartości dobrej mlecznej krowy. Albo tybet – cienki, bogato zdobiony szal kaszmirowy, rodem właśnie z Tybetu. Kiedy zwiedzałam wioski w Himalajach, widziałam tam u kobiet identyczne. Tylko sposób ich noszenia różni się od naszego. A biżuteria? Kolczyki (jak moje) i sznurki czerwonych korali. Znajdziemy takie w całym basenie Morza Śródziemnego, od Grecji po Hiszpanię i w Afryce Północnej. W skrzyni góralskiej gaździny kryje się kawał świata!

Na sąsiadującym z Podhalem Spiszu jest wiele osad romskich. Bieda tam u nich aż piszczy, ale kobiety noszą się z fasonem. Czarne warkocze podskakują wesoło w rytm kroków, a kolorowe spódnice, zakładane jedna na drugą, tańcują wokół kostek. Dzwonią bransoletki. Na każdym biodrze śliczne dziecko. Kobiecość totalna! Dziewczyny nawet nie wiedzą, jak bardzo przypominają swoje indyjskie siostry. Papusze znad Dunajca! Cudowne gaździny góralskie! Błagam was, nic nie zmieniajcie. Jesteście prawdziwe i piękne w tym świecie pełnym taniochy.

Kościelisko, styczeń 2014

WYCOFANIE PUBLIKACJI

Wycofuję publikację mojego atrykułu pt. Jak nisko upadł Ryszard, co się feministą zwał. Jeśli to prawda, że „Super Express” zacytował całkowicie zmyśloną wypowiedź w tak delikatnej sprawie, jaką jest dobro dziecka, to znaczy, że nasza prasa brukowa przekroczyła wszystkie granice chamstwa i obciachu.

Ryszard Kalisz skomentował dziś na Tweeterze cytowane przez „Super Express” wypowiedzi, przypisane jego osobie, stanowczo zaprzeczając ich prawdziwości. W tej sytuacji zdecydowałam się wycofać swój komentarz do poniedziałkowego artykułu z tego dziennika, w którym polityk był obszernie „cytowany”.

Paulina Młynarska

24 czerwca 2015

STRZEŻMY SIĘ SCHŁADZACZY!

Umęczyła mnie. Piętnaście minut z taką marudą i można się kłaść do trumny. A zaczęło się tak niewinnie. Ot, gadka szmatka, że mamy na Podhalu wyjątkowo łagodną zimę i oszczędzamy na ogrzewaniu. „A ty czym palisz?”, zapytała. „Drewnem”, odparłam. „O Boże, to ci wygasa! Mnie ciągle wygasa. Katastrofa! Co za koszmar!”. Uśmiechnęłam się do siebie. Kocham moment, kiedy rano wsypuję kawę do imbryczka i podczas gdy dom wypełnia się jej aromatem, szybko układam w palenisku suche szczapki. Za oknem Giewont. Na wywieszonym kawałku słoniny dyndają sikorki, a w domu robi się ciepło. Czy można sobie wyobrazić milszy początek dnia? „Ile razy dziennie dorzucasz?”, nie dawała za wygraną. „Co chwila, kiedy jest mróz. Ale teraz jest ciepło”. Już zaczynała mi działać na nerwy. „No właśnie! Coś potwornego!”, zawyrokowała. „Muszę lecieć!”. Nie czekałam na dalszy rozwój tej „budującej” rozmowy.

Następnego dnia rano stoczyłam istny bój, by rozpalić w kominku. Superkula z gazety i rozpałka w płynie – wszystko na nic. Niech to szlag! Przy nalewaniu kawy poparzyłam sobie palce, a na domiar złego samochód nie chciał zapalić. Śpieszyłam się. Tego dnia zaczynały się warsztaty z samorozwoju, na które czekałam od dawna. Przybiegłam spóźniona, bo ostatecznie musiałam porzucić auto i pieszo pognać do miasta. Prowadząca szkolenie zaczęła je od historii, która pozornie miała niewiele wspólnego z przedmiotem treningu. Zapytała, czy wiemy, jak właściciele kasyn radzą sobie z graczami, którym nadmiernie dopisuje szczęście. Nie, nie z oszustami. Z prawdziwymi farciarzami, którzy po prostu mają dobry dzień. Odpowiedzieliśmy, że zapewne montują jakieś ukryte urządzenia i lusterka, czyli kantują, mówiąc wprost. „To nielegalne, więc wiąże się z dużym ryzykiem”, brzmiała odpowiedź. Okazuje się, że jest lepszy sposób. Wystarczy obok szczęściarza posadzić coolera, po polsku schładzacza. Osobę, która opowiada o swoich przegranych, nieudanych inwestycjach i złym samopoczuciu. Dobra passa wynosi się natychmiast. Strzeżcie się schładzaczy, jeśli chcecie osiągać swoje cele! Warsztaty dotyczyły właśnie ich.

Wracając do domu, rozmyślałam o fizyce kwantowej. Nie twierdzę, że miałam bardzo bogaty materiał do tych przemyśleń, więc nie rzucajcie się zaraz do komputerów, żeby na forach internetowych przywoływać mnie na ziemię miłymi komentarzami w stylu: „Odezwała się mądrala bez matury!”. No bez. Ale myśleć chyba mi wolno? Z tego co udało mi się wyczytać, fizycy kwantowi twierdzą, że kwanty właśnie, czyli najmniejsze cząsteczki materii, zmieniają swoje zachowanie zależnie od tego, czy ktoś je obserwuje. To przecież zupełnie jak my! Nie trzeba być wcale fizykiem kwantowym ani nawet posiadać matury, by szybko się połapać, że w otoczeniu ludzi życzliwych, patrzących na nas z sympatią, wszystko wychodzi nam lepiej. Kiedy próbowałam robić karierę jako aktorka, mój bardzo doświadczony w pracy z publicznością tata udzielił mi tylko jednej rady: „Dopóki nie będziesz naprawdę gotowa, nie rób prób w obecności postronnych osób. Zwłaszcza aktorów niebiorących udziału w przedsięwzięciu. Nic tak nie zaszkodzi twojej pracy jak żabie oko”.

Niechętne spojrzenie i złośliwe albo krytyczne słowo rzeczywiście potrafią odebrać pewność siebie. „Skuś baba na dziada, skuś baba na dziada, skuś, skuś!” Techniki schładzania uczymy się już w dzieciństwie. Z wiekiem tylko ją ulepszamy, zaczynamy działać sprytniej i przez to skuteczniej. Dobry schładzacz może naprawdę dużo zepsuć. Paradoksalnie najgorsi jednak są chyba ci, którzy nie robią tego w złej wierze. Sączą destrukcyjne zaklęcia, nawet nie wiedząc, że przy okazji zarażają pesymizmem całe otoczenie. Marudzą i widzą wszystko w czarnych barwach. Jak cytowana wyżej znajoma, lubią używać takich słów, jak „dramat”, „koszmar” i „katastrofa”. Strzeżmy się ich, jeśli chcemy, by w naszym wewnętrznym kominku zawsze buzował ogień! Sami też czasem ugryźmy się w język.

Kościelisko, luty 2014

POLITYKA PRORODZINNA, CZYLI JAK ZAŁATWIĆ POLSKIE KOBIETY NA CACY

Zastanawiam się, czy za tym wszystkim nie stoi czasem lobby producentów beczek na kiszoną kapustę. A może jakieś konsorcjum budujące domy dziecka?

W mediach znowu Dzień Kobiet! Kaja Godek i przyjaciele, czyli Fundacja Pro – Prawo do Życia, składają w Sejmie projekt ustawy penalizującej aborcję w każdym wydaniu. Nawet jeśli ciąża jest efektem gwałtu, płód jest ciężko i nieodwracalnie uszkodzony lub kiedy ciąża bezpośrednio zagraża zdrowiu i życiu kobiety. A u prezydenta już czeka na podpis nowela ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym, pozbawiająca kobiety, które są zarazem początkującymi przedsiębiorczyniami, prawa do pobierania świadczeń. Wrrrróć. To znaczy będzie świadczenie: 17 zeta z czymś. Miesięcznie. Warto zauważyć, że przyszła matka pracująca, choćby przez miesiąc, na etacie, będzie miała w tym czasie prawo do pełnopłatnego urlopu macierzyńskiego. Ale kto by się tym przejmował? Etatów już w Polsce prawie nie ma. Grunt, że mamy nową fajną zabawę: w wypychanie kobiet z biznesu. Zastanawiam się, czy za tym wszystkim nie stoi czasem lobby producentów beczek na kiszoną kapustę. A może jakieś konsorcjum budujące domy dziecka?

24 czerwca 2015

STARE WRÓBLE NIE PLOTKUJĄ

Spotkałam się z przyjaciółką na ploty i… zeszło nam na ploty. Zaczęło się od wspomnienia, jak to jej ekspartner był uprzejmy zamieścić na jednym z branżowych portali (wykonują ten sam zawód) paskudny paszkwil sugerujący, że jest nieuczciwa, wredna i nieprofesjonalna. Jak rozumiemy, w akcie zemsty za rozstanie i żywiąc nadzieję, że w ten sposób odbierze jej oraz jej dziecku chleb. Uśmiałyśmy się. Potem ja wspominałam, jak osoba, po której zupełnie się tego nie spodziewałam, z zawiści i w nadziei, że mi się odechce pracy w mediach, rozpuściła w brukowcach plugawą plotkę na mój temat. Nie będę jej tu powtarzać, ale możecie mi wierzyć – to był hardcore. Też się uśmiałyśmy.

Potem, dalej znakomicie się bawiąc, wspominałyśmy inne ciekawostki przyrodnicze, które rozpowszechniano na nasz temat przez lata. Było tego niemało. Obie mamy charakterki, skomplikowane życiorysy i lubimy nazywać rzeczy po imieniu. W dodatku, o zgrozo, coś się nam udało osiągnąć. Mimo zmiennych wiatrów, ciągle jesteśmy na fali. Raz na wyższej, raz na niższej, ale póki co, jeszcze nie toniemy. Nie jesteśmy też ani szczególnie szpetne, ani zupełnie głupie, co w oczach niektórych jest wystarczającym powodem, by wiecznie przyprawiać nam gębę. Nie, nie chcę przez to powiedzieć, że nic nas nie rusza. Aż takie mocne nie jesteśmy. I mnie, i mojej przyjaciółce nieraz zdarzyło się płakać w poduchę z powodu ludzkiego gadania.

Ale z czasem wpadłyśmy na niezły sposób, by nie dać się zwariować. Po prostu bierzemy przykład ze starych wróbli z piosenki mojego ojca Jeszcze w zielone gramy.

Nie boimy się „stracha”. Niech sobie macha, kukła wredna, pustymi rękawami, ile wlezie. Niechże się kręci wokół własnej osi, łopocząc na wietrze połami dziurawego płaszcza i dzwoniąc kapeluszem z nocnika. Nasz jest ten kawałek ogródka! Mamy prawo tu być, podskakiwać sobie i dłubać w ziemi, szukając robaka lub złota. Każdy ma takie prawo, jeśli nikogo nie krzywdzi. A kiedy to nasze dłubanie komuś się nie podoba i w eter idzie kolejna zjadliwa plota, siadamy sobie wygodnie na bardzo wysokiej gałęzi i z góry oglądamy plotkarską menażerię.

Popatrzcie, oto ratlerki. Trzęsą się i dygoczą na chudych, króciutkich nóżkach. Dobrze wiedzą, że daleko na nich nie zajdą. Wystarczy klasnąć, by zwiały, kuląc żałośnie to, co im zostało z ogonków. Mają za złe, że nie są brytanami, które budzą szacunek i respekt. Jedyne, co potrafią, to sobie poujadać. Obok nich drepczą warchlaki. Ryjkami grzebią w czymś śmierdzącym na literę „g” i rymującym się z „równo”. Kombinują, jak pozbyć się konkurencji. Nie mają nawet pojęcia, że świat nie ogranicza się do ciasnego podwórka i wąskiego korytka z pomyjami, przy którym miejsce stanowi ich życiowy cel. Są jeszcze napuszone i hałaśliwe indyki. Gulgoczą, jak mogą najgłośniej, chcąc błysnąć w towarzystwie. Plotą trzy po trzy, byle tylko znaleźć się w centrum uwagi. Nie dla nich podniebny lot, więc w akcie desperacji wznoszą swe łyse głowy i trzęsą koralami: „Patrzcie, jesteśmy ważne! Gul, gul, gul!”. Tuż pod powierzchnią zaś krety drążą pod całą resztą podziemne korytarze. Ich specjalność to ciemne sprawki, sekrety i tajemnice. Nieważne, prawdziwe czy nie. Po ciemku i tak nikt się nie połapie. Pokrewne kretom chomiki magazynują dane, zawsze gotowe wypluć przeżute sto razy newsy. A wokół plenią się wszechobecne, choć niewidzialne beztlenowce. Te kolonizują, co się da, a zwłaszcza fora internetowe, komunikatory i serwisy społecznościowe. Czują się niepotrzebne i niedocenione. Nie mylą się. Jedyne, co potrafią, to produkować toksyny.

Tymczasem nad nami, wróblami, rozciąga się niebo błękitne i bezmiar możliwości! Możemy latać wysoko i ćwierkać sobie wesoło. Nie twierdzę, że łatwo być wróblem. Czasami zima da w kość, głód zajrzy w oczy i trzeba się napić z kałuży. To jednak jest znacznie lepsze od śmierdzącego piekiełka tam na dole. Ujadania ratlerków, pchania się warchlaków do koryta, rycia pod ziemią i ludzkiego gadania nic nie powstrzyma. Ale latania wróbli też nie! Tak trzymać, wróble! Tak trzymać! Latać wysoko! Być ponad! Hen, jak najwyżej! Ćwir, ćwir!

Kościelisko, luty 2014

TYLKO „W COŚ GRAJĄ”? A MOŻE WŁAŚNIE ZABIJAJĄ KOLEJNEGO DOMINIKA?

Psychologowie alarmują: wszechobecne w sieci okrucieństwo zmieszane z podnieceniem seksualnym, skąpane w buzujących nastoletnich hormonach to mieszanka więcej niż piorunująca. Kiedy do tego dołożymy dopalacze, alkohol, marychę i amfę, mamy komplet. Powstaje nieuleczalny homopoj...s. Internetowy troll, gotowy na najgorsze świństwo dla zwykłej beki.

Rodzice mają to gdzieś. Ile osób musi ze sobą skończyć, żebyśmy wreszcie przestali oddawać nasze dzieci komputerom na wychowanie?

Czternastoletni Dominik nie żyje. Powiesił się na sznurówkach, zostawił list: „Jestem zerem”. Zaszczuli go rówieśnicy. W realu i w necie. Dorośli musieli wiedzieć. Dlaczego nic nie zrobili? Ponieważ nigdy nic nie robili.

Nawet teraz, kiedy Dominika nie ma już wśród nas, internetowe szambo kipi. Są tacy, i nie jest to jakaś marginalna grupka, którzy znajdują czas i pomysły, by tworzyć kolejne nienawistne memy. I zakładać kolejne strony i profile, na których można dać upust swojej szatańskiej nienawiści do tego rudego chłopca z zadartym noskiem, w rurkach i czapce, który spogląda na nas wesoło ze zdjęć. Bo był PEDZIEM. Albo myśleli, że był. W każdym razie czymś ich wk...wił. Ich zdaniem: „Dobrze się stało, że nie żyje”, bo „Splamił białą rasę”, chociaż „Gnój z niego, bo matce zniszczył życie”. Logika psychopatycznych morderców z netu działa bowiem tak: cokolwiek zrobisz, znajdziemy sposób, by to obrócić przeciwko tobie.

Zabawa w nękanie, seksting i inne formy szczucia w sieci stały się dla nastolatków obowiązującą normą i formą spędzania wolnego czasu.

Dlaczego dorośli nie reagują?

W Mieście kobiet, programie, który prowadzę w TVN Style, od lat pojawiają się psychologowie bijący na alarm: dzieciaki wychowane na twardym porno i pełnych nienawiści treściach z forów internetowch przestają mieć naturalne odruchy empatii. Okrucieństwo zmieszane z podnieceniem seksualnym, skąpane w buzujących nastoletnich hormonach to mieszanka więcej niż piorunująca. Kiedy do tego dołożymy dopalacze, alkohol, marychę i amfę, mamy komplet. Powstaje nieuleczalny homopoj...s. Internetowy troll gotowy na najgorsze świństwo dla zwykłej beki.

Nie wiem, co jest grane z moim (mam 44 lata) pokoleniem rodziców w Polsce, że oddało swoje dzieci na wychowanie komputerom. Nie ogarniam tego. Też dużo pracowałam, często wyjeżdżałam i bywałam totalnie zmęczona. Jednak moja córka swój pierwszy laptop z dostępem do sieci dostała w drugiej klasie liceum. Teraz kończy studia – ma go do dziś. Wcześniej korzystała z mojego. I jakoś się nie skarżyła. Nigdy nie słyszałam, że ona musi mieć, bo „inni mają”. Może dlatego, że jej w kółko powtarzałam, że wcale nie musimy mieć tego, co inni, ani być jak inni. Uczyłam ją, że „inaczej jest okej”.

Rozmawiałyśmy, czytałyśmy książki na głos, chodziłyśmy razem po górach i wspólnie zastanawiałyśmy się, co my możemy zrobić, żeby świat wokół nas stawał się choć troszeczkę lepszy. Nie było tematów tabu. Przeciwnie: narkotyki, pornografia, przemoc, rasizm, homofobia, chciwość i śmierć, ale także niesprawiedliwość społeczna pojawiały się w naszych rozmowach regularnie.

Dzieci wielu moich znajomych dostają smartfony i komputery już w przedszkolu. Rodzice cieszą się, że jest spokój, i nie mają bladego pojęcia, jakie treści właśnie są ładowane do wrażliwych mózgów ich latorośli. „W coś tam grają” – to najczęściej spotykana odpowiedź na pytanie, co ich pociecha właściwie robi przyspawana do kompa/tabletu/smartfona? Może już czas się zainteresować, w co grają? Może grają w zabijanie kolegi geja? Albo koleżanki, której ktoś strzelił na obozie fotę w samych majtkach?

Podobno to wszystko dlatego, że dorośli są teraz zapracowani i nie mają czasu dla swoich dzieci. Ja tego nie kupuję. Uważam, że rodzice, którzy nie gadają ze swoimi dziećmi, nie tłumaczą im świata, nie uwrażliwiają na słabszych, nie uczą tolerancji i dobroci, są głupi.

O ich postawę można obwiniać transformację, media, polityków, szefów, kredyty, Bank Światowy i co tam jeszcze chcemy. Ale można też wreszcie zmądrzeć, walnąć się w klatę i wziąć na klatę. Zadać sobie pytanie: kiedy ostatnio gadałam/em z dzieckiem o tym, że trzeba pomagać słabszym? Bronić ich? Być dobrym człowiekiem? Kiedy rozmawiałam/em z dzieckiem o tolerancji, równości, uprzejmości? Kiedy ostatnio czytałam/em z dzieckiem gazetę, tłumacząc, o co właściwie chodzi w opisywanych tam zjawiskach? Kiedy, po obejrzeniu wiadomości w TV, wyjaśniłam/em dziecku, co właściwie zobaczyło i usłyszało? Kiedy usiadłam/em z dzieckiem do komputera, aby zobaczyć, co znajduje się na jego profilach w portalach społecznościowych? Kiedy rozmawiałam/em o tym, że internetowa pornografia, okrucieństwo i hejt w każdej postaci to zjawiska, za którymi stoją prawdziwe ludzkie dramaty, a nawet śmierć?

Przed Paradą Równości, w czerwcu, zaproponowałam udział w niej kilku koleżankom. Matkom dzieciaków w podstawówce. Moim zdaniem, najlepszym sposobem na przeciwdziałanie stereotypom jest poznawanie prawdziwych ludzi z bliska i wyrabianie sobie o nich własnej opinii. Najlepiej od dziecka. Koleżanki nie bardzo chciały iść… Tłumaczyły, że przecież ich dzieci nie mają problemu z homofobią.

Wieczorem, już po Paradzie, jedna z nich zadzwoniła, by mi powiedzieć, że jej syn wyzywa kolegę od „pedziów” i wyśmiewa jego bluzę GAP, bo w języku podstawówki to znaczy: „Gay And Pride”. Zwróciła na to uwagę, to już coś. Szkoda, że przegapiła okazję, by dzieciak poznał fantastycznych miłych ludzi, którzy, tak się składa, są także homoseksualni.

Homofobia, podobnie jak rasizm, seksizm i okrucieństwo wobec niepełnosprawnych, kiełkuje w podstawówce, a w gimnazjum rozkwita. Jeśli nie będziecie o tym gadać ze swoimi dziećmi, niewykluczone, że będą miały kiedyś krew na rękach. Albo same zostaną ofiarami.

3 lipca 2015

PRZYJAŹŃ, GÓRA I MAHOMET

Ewa, córka przyjaciół, wkrótce wychodzi za mąż. Siedzimy na ganku i gapimy się na Giewont. Przyszła panna młoda zalewa się łzami. Po ślubie przeprowadzi się daleko stąd. Martwi się, że jej przyjaciółki nie zechcą do niej przyjeżdżać. I że ona sama nie znajdzie czasu na wizyty tu, w górach. Czy jej przyjaźnie przetrwają, kiedy dziewczyńskie radości zastąpi proza życia? „Nie płacz, Ewka”, staram się ją pocieszyć. Proza życia to nie jest żaden „przyjaźni kat”!

Prawdziwych przyjaciół poznaje się w prozie. Przyjaźń nie potrzebuje częstych spotkań. Nie domaga się ciągłego „karnawału”, fajerwerków, motyli w brzuchu, wielkich słów, drogich prezentów, zapewnień ani szampana. Jeśli jest prawdziwa, zadowoli się kawą w kubku, pitą w kuchni przy Skypie. Kanapką z żółtym serem. Czasem jakimś winem, które nie musi być drogie. Chwilą rozmowy przez telefon albo esemesem. Pełnym zrozumienia milczeniem. Pożyczoną książką albo taniutką pamiątką przywiezioną z wakacji. Za każdym razem, kiedy – najczęściej na ślubach – słyszę słowa z Listu świętego Pawła do Koryntian: Miłość jest cierpliwa i łagodna. Nie jest zazdrosna, pełna pychy ani zarozumiała. Nie jest nieprzyzwoita, egoistyczna i drażliwa. Nie pamięta doznanych krzywd. Nie cieszy się ze zła, ale raduje się z prawdy. Miłość wszystko przetrzymuje, nigdy nie traci wiary i nadziei. Prawdziwa miłość może wiele znieść i nigdy się nie kończy! – myślę, że jak ulał pasują też do przyjaźni. Tej prawdziwej, głębokiej, sprawdzonej właśnie w prozie życia.

Niewiele mogę powiedzieć Ewce o szczęśliwej miłości, ale o przyjaźni dużo. Mam fantastyczne przyjaciółki. Piękne pod każdym względem. Charakterne, mądre i pełne humoru kobiety. Nasze relacje nie polegają na codziennych spotkaniach i nieustannym spijaniu sobie z dzióbków. To od przyjaciółek zdarzyło mi się usłyszeć mocno trzeźwiące słowa, kiedy w szaleńczym pędzie gnałam prosto na ścianę, przekonana, że zmierzam do bram ziemskiego raju. To one mówiły: „hamuj, zawracaj, stuknij się w łeb”. Z dwiema z nich – poza przegadanymi nocami, wakacjami, wspólnie spędzanymi świętami, pożyczanymi w potrzebie pieniędzmi, byciem wspierającymi ciociami dla naszych dzieci i wielkim archiwum życiowych tajemnic – łączy mnie wspólna praca: napisane razem książki.

To jest dopiero proza. Życia, oczywiście. Od pomysłu do realizacji mijają długie miesiące, spędzone razem nad tekstem. Godziny rozmów, czasem kłótni, ale tych pięknych, bo o twórczość. O słowa, żeby były celne i wspólne. O pomysły i rozwiązania, pod którymi zechcemy się obie podpisać. Gdy na księgarskich półkach widzimy nasze dwa nazwiska razem na okładce, czujemy, że nasza przyjaźń zostawi po sobie ślad. I to jest niesamowite! Jest szansa, że gdy my przeniesiemy się do lepszego świata i tam (jak zakładam) będziemy nieustannie urządzały sobie babskie wieczory, popijając ambrozję, nasze prawnuczki przeczytają te książki i może dojdą do wniosku, że ich babki to były całkiem spoko babki. Miały poglądy i o coś im chodziło. Może wielu rzeczy nie umiały, ale na pewno umiały się przyjaźnić.

Czy przyjaźń może się kiedyś skończyć? Myślę, że ta prawdziwa nie. Zdarza się, że rozchodzą się ludzkie drogi. Rozdziela nas odległość albo los. Ale to nie znaczy, że kończy się przyjaźń. Przyjaciele, nawet po latach, potrafią się odnaleźć, jakby rozstali się wczoraj. Przyjaźń jest wehikułem czasu. Co innego fascynacje, które czasem mylimy z przyjaźnią. Te mogą rozwalić pieniądze, seks, władza albo zawiść. Przyjaźń opiera się tym namiętnościom. Nie płacz, Ewka! W prawdziwej przyjaźni nieważne, kto jest górą, a kto Mahometem. Ważne, że się po prostu jest.

Kościelisko, marzec 2014

E-LINCZ I SŁODKIE CIASTECZKA. RZECZ O KAPITULACJI RODZICÓW

To rodzice są odpowiedzialni za to, czym karmione są ich dzieci. Dosłownie i w przenośni. Macie dzieci? To zacznijcie je wychowywać, bo wygląda na to, że pod opieką komputerów i na wikcie producentów słodyczy rosną na bandę uzależnionych, groźnych popaprańców.

Jak długo jeszcze będziemy oddawać swoje dzieci na wychowanie komputerom?

To pytanie, które zadałam wczoraj w tekście pisanym w furii, na wieść o samobójczej śmierci czternastoletniego Dominika Szymańskiego zadręczonego przez kolegów w realu i w necie, wywołało poważną dyskusję wśród moich znajomych.

Niektórzy i niektóre (a zwłaszcza niektóre, bo to głównie matki wciąż czują się odpowiedzialne za wychowanie dzieci) poczuli się wywołani do tablicy. Ich nastoletnie dzieci też większość wolnego czasu spędzają przy komputerach. A to przecież takie dobre dzieci! Niemożliwe, by brały udział w dręczeniu kogokolwiek, w „hejcie”, w zaszczuwaniu, sekstingu. Co to w ogóle jest seksting? Przesada, gruba przesada! Ich naiwność dosłownie zwala z nóg.

Co właściwie ich dzieci robią w internecie? Co oglądają, czytają, lajkują, komentują? Czy przypadkiem nie biorą dla beki udziału w e-linczu? Rodzice nie mają pojęcia. Co bardziej przytomni przyznają jednak, że ich pociechy zdradzają objawy uzależnienia od komputera. Nic ich bardziej nie pociąga i nie kręci niż gapienie się w ekran i stukanie w klawiaturę. To tam dzieją się najważniejsze dla nich rzeczy, tam przeniósł się ich świat. Każda próba odcięcia młodej osoby od tego narkotyku kończy się napadem furii albo samobójczymi groźbami. Jakby zliczyć, okazuje się, że jedenastolatek spędza przy kompie pół doby.

– Robisz coś z tym? – pytam.

– A co mam robić? Mam się z nim bić?

Kapitulacja.

Nagle zdałam sobie sprawę, że setki razy słyszałam to od rodziców zupełnie małych dzieci, które jeszcze nie ćpają komputera, ale też już są ciężko uzależnione. Od… cukru.

– On takich rzeczy nie je… – Koleżance było naprawdę przykro, kiedy jej syn po raz kolejny wykrzywił się i wyprężył na widok podawanego przeze mnie obiadu.

Po wazie z pomidorówką ze świeżych pomidorów na stół wjechały półmisek z ziemniakami purée, pieczony kurczak, miska z sałatą i miseczka z utartą marchewką (dla dzieciaka!). Po ekologicznego kurczaka pojechałam specjalnie do oddalonego o kilkanaście kilometrów gospodarstwa. Przecież nie będę go karmić świństwem z marketu. Na deser upiekłam szarlotkę. Wycisnęłam świeży sok z pomarańczy, kurka wodna, wszystko dla tego malucha, który żadnej z tych, jak sądziłam, uwielbianych przez dzieci potraw nawet nie tknął.

– Maś kulki? – padło nagle pytanie z poziomu podłogi, gdzie chłopczyk rozłożył się już z komórką mamy i śmigał tłustym paluszkiem po ekranie.

– Jakie kulki???

– Ciekoladowe!

Oczywiście nie miałam nic takiego w domu. Nic to! Matka natychmiast sięgnęła do torebki, z której wydobyła opakowanie ciastek z czekoladą. Tłuszcze trans, olej palmowy, E-ileś tam, sztuczne aromaty, barwnik, cukier. A w garści smartfon z netem.

Kapitulacja.

Potem były jeszcze inne ciasteczka, po które mamusia sama śmignęła do sklepu obok, kisiel z torebki i wytropiona w mojej kuchni tabliczka czekolady, która mnie starcza na tydzień. Przedszkolak wciągnął podczas tej jednej wizyty więcej czystego cukru niż ja w dwa tygodnie, albo i więcej. Po chwilowym zaspokojeniu, natychmiast domagał się więcej.

Takich scen przeżyłam już wiele i czegoś tu nie rozumiem. Od kiedy to trzylatek sam sobie ustala jadłospis? Matka stoi bezradnie i mamrocze, że „przecież nie będzie się z nim bić”, a dziecko coś jeść musi. Pragnę zauważyć, że dzieci w wieku żłobkowo-przedszkolnym same nie chodzą do sklepu i nie kupują sobie słodyczy. Ktoś kiedyś zaczął im podawać cukier, o którym wiemy, że może być równie uzależniający jak heroina. Małe (ani nawet większe) dzieci nie mogą również podpisać umowy na usługi telefoniczne i internetowe. Ktoś musi im kupić lub udostępnić smartfon, tablet czy komputer.

To rodzice są odpowiedzialni za to, czym karmione są ich dzieci. Dosłownie i w przenośni. Macie dzieci? To zacznijcie je wychowywać, bo wygląda na to, że pod opieką komputerów i na wikcie producentów słodyczy rosną na bandę uzależnionych, groźnych popaprańców.

Teraz możecie się na mnie gremialnie obrazić, albo jeszcze lepiej, napuśćcie na mnie w necie swoją „gimbazę”, już ona wie, jak dopiec, żeby poszło w pięty.

4 lipca 2015

SZCZĘŚCIE BRUTTO, CZYLI RZECZ O MAJÓWCE

Ach, jak przyjemnie! Po miesiącach gapienia się w niebo o kolorze wody po szmacie do podłogi – nareszcie wiosna w pełni. Przed nami, jak by to ujął Witkacy, „nowe życie na wielką skalę”! Długie dni, ciepłe wieczory, gołe nogi i długi weekend. Albo odwrotnie: goły weekend i długie nogi. Jak kto woli. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie nasza stara polska CULPA – ciągłe wpędzanie się w poczucie winy. Gdyby sukces kraju mierzyć Culpą Narodową Brutto, bylibyśmy zapewne w światowej czołówce. Ledwie słoneczko musnęło nam policzki, ledwieśmy się otrząsnęli z grubych płaszczy, puchowych kurtek, moherowych beretów i rachunków za ogrzewanie, a już się zaczyna powszechne biczowanie. Wolnego się wam zachciało? Maaaajówkiiii? A czy wy w ogóle wiecie, jakie są z tego straty dla gospodarki? Czy wy w ogóle myślicie, na co kraj narażacie? Siedem długich weekendów w ciągu roku? Toż to skandal! Nie stać nas!

W mediach brylują smutni panowie w garniturach i ponure panie w garsonkach. Przedstawiciele i przedstawicielki świata finansów, którzy i które z obłudnym uśmieszkiem na bladych licach, zamartwiają się o straty, jakie nadchodzący długi weekend wyrządzi ojczyźnie. Co prawda wiedzą, że Polacy znajdują się w pierwszej dziesiątce najciężej pracujących ludzi na świecie, i znają dane mówiące o tym, że ten wysiłek jest jednocześnie jednym z najgorzej opłacanych w Unii. Mieli też pewnie wgląd w badanie przeprowadzone przez instytut badania rynku Millward Brown, w którym aż 79 proc. rodaków zadeklarowało, że myśli o emigracji. I chyba musieli słyszeć, że dwa i pół miliona Polaków już się nam z kraju ostatnimi czasy wylogowało na forever, bo mają serdecznie dość polskiej męki za grosze. Niestety, przekonują eksperci, nie ma rady. Mimo pracy po godzinach (ale bez nadgodzin), śmieciowych umów i braku gwarancji, musimy zrozumieć, że jeszcze nie czas.

Nie czas na chodzenie bez celu po zielonej trawce, jeśli mamy zamiar być „zieloną wyspą”. Nie czas na medytację i zabawę z dziećmi. Nie czas na wizytę u dawno niewidzianych przyjaciół ani tym bardziej na rozmyślanie o życiu w samotności. Będziemy to robić, jak wzrośnie PKB, na razie zaś marsz do roboty!

Tymczasem w sercu Himalajów jest kraj, w którym od równych 40 lat gwiżdże się na PKB. Bhutan, bo o nim mowa, by mierzyć stopień swojego rozwoju, stosuje pojęcie Szczęścia Narodowego Brutto. Jak je określić? Otóż co dwa lata każdy z Bhutańczyków otrzymuje do wypełnienia ankietę zawierającą 180 pytań podzielonych na kategorie odpowiadające różnym dziedzinom życia: od zdrowia (także psychicznego), poprzez edukację i ochronę przyrody aż po ocenę pracy rządu. Wśród zadawanych pytań pada na przykład takie: Czy ma pan/pani wiele nieprzespanych nocy z powodu zmartwień? I takie: Jak często spotykał(a) się pan/pani z sąsiadami na gruncie towarzyskim w ostatnim miesiącu?

To może wydawać się śmieszne, ale według tzw. światowej mapy subiektywnego szczęścia (Happiness World Map), stworzonej przez badaczy z Uniwersytetu w Leicester, którzy przeprowadzili ankiety w 178 krajach świata, Bhutan znajduje się już na ósmym miejscu. Co ciekawe, w tym peletonie niewiele odbiega on od Szwajcarii i krajów skandynawskich, mimo że w tym maleńkim himalajskim królestwie panują niezwykle skromne warunki życia. Wystarczy powiedzieć, że jego stolica Thimphu jako jedyna na świecie nie posiada nawet sygnalizacji świetlnej. Polska w tym samym badaniu zajmuje miejsce dziewięćdziesiąte dziewiąte...

Nie dajmy się zwariować. Majówka jest super, jest skarbem! To jeden z nielicznych momentów, kiedy możemy przystanąć, nienękani natręctwem urządzenia perfekcyjnych świąt i umęczenia się (pod groźbą ultramegaculpy) przy garach i przy stole. Dajemy sobie luz, wsiadamy na rowery, odpalamy grill, siedzimy do nocy przy winie, przy ognisku, przy sobie... W ten sposób wytwarzamy dobre wspomnienia i bliskość z innymi. Te chwile, ziarnko do ziarnka, składają się na kapitał naszego szczęścia brutto. Ono też ma znaczenie, musimy o tym pamiętać.

Wesołej majówki, kochani! Ja ruszam w Himalaje!

Kościelisko, kwiecień 2014

NIE JESTEŚ NIKIM LEPSZYM DLATEGO, ŻE JESTEŚ HETERO

Osoby homoseksualne kochają tak samo jak ty. Jak ty płacą podatki i podlegają prawu. Jak ty mogą być głupie lub mądre. Rozwiązłe lub powściągliwe. Uczciwe albo nie. W ich związkach też zdarza się przemoc i inne problemy. Jak u wszystkich.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu orzekł, że brak uznania dla formalnych związków jednopłciowych we Włoszech łamie zapisy Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Trzy włoskie pary zdecydowały się na skargę do Trybunału w Strasburgu. Trybunał stwierdził, że doszło do naruszenia artykułu 8 Konwencji Praw Człowieka, który podkreśla prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, i zarządził odszkodowanie dla par w wysokości po 5 tys. euro.

Wrzuciłam informację o tym na FB. I natychmiast pojawił się komentarz: „Myślę, że istnieją poważniejsze problemy w Europie niż homozwiązki”.

I ja tak myślę. Mamy przecież globalne ocieplenie, walkę z terroryzmem, uchodźców, z którymi nie wiadomo co zrobić, zamachy, mafię, narkomanię, prostytucję, pedofilię, raka, HIV i tak dalej, dalej, dalej…

Czy wobec takich problemów osoby heteroseksualne przestają się w sobie zakochiwać i wchodzić w związki? Organizować sobie wspólne życie? Brać wspólne kredyty? Wychowywać dzieci? Troszczyć się o siebie w chorobie? Dziedziczyć po sobie? Mieć wspólne ubezpieczenie?

No nie.

Osoby homoseksualne też nie.

Droga autorko tego komentarza!

Gdybyś sama była homo, brak regulacji w kwestii cywilnych związków partnerskich byłby dla ciebie poważnym problemem, zupełnie niezależnie od innych poważnych problemów. W twoich słowach pobrzmiewa przekonanie, że homoseksualizm jest jakąś formą dewiacji, która, nie wiedzieć czemu, domaga się legalizacji.

No nie.

Osoby homoseksualne kochają tak samo jak ty. Jak ty płacą podatki i podlegają prawu. Jak ty mogą być głupie lub mądre. Rozwiązłe lub powściągliwe. Uczciwe albo nie. W ich związkach też zdarza się przemoc i inne problemy. Jak u wszystkich. Osoby homoseksualne bywają fantastycznymi rodzicami i złymi rodzicami. Jak my – heterycy. Zrozum to wreszcie. Nie jesteś nikim lepszym dlatego, że jesteś hetero.

No nie.

23 lipca 2015

OBUDŹ SIĘ, KRÓLEWNO!

Tak to sobie urządziliśmy, że kiedy wiosna jest w rozkwicie, kobieta samotna czuje, że ma naprawdę przekichane. Jest niczym but bez pary, guzik bez pętelki, sól bez pieprzu, chleb bez masła, scena bez aktorów. I w ogóle bez sensu. Cały świat szaleje w godowym tańcu, a ona liczy zmarszczki wokół oczu. Co za smutek, obciach i żal. Pobite gary, kanał i mogiła. Nie ma z kim oglądać majowej szamańskiej pełni, planować wakacji, pić wina i budzić się rano w skotłowanej pościeli. Pusto, smutno, źle. Kolacja nie smakuje, sukienka nie leży, włosy się nie układają, paznokcie się łamią i pęka serce. A czas leci: tik-tak, tik-tak. Ta wiosna już nie wróci.

Wróć! Przestań ględzić, kobieto samotna! To, co czujesz, jest złudzeniem. Programem, który ci kiedyś wgrano i który nieustannie pracuje w tle, zmuszając cię do tego, żebyś czuła się tak okropnie. Zwłaszcza wiosną, kiedy jest pięknie, ciepło, pachnąco i romantycznie.

W dzieciństwie naopowiadano ci historyjek o samotnych dziewczynach we wrogim świecie i królewiczach na białych rumakach. Ich pojawienie się w opowieści było warunkiem koniecznym do tego, by potem ksieżniczki mogły już wreszcie zacząć żyć. Żyć długo i szczęśliwie. W młodości nafaszerowano cię głodnymi kawałkami o miłości, puszczanymi w radiu (ja kocham cieeeee, ty kochaj mnieeee, bez ciebie jest mi źleeeeee!), ckliwymi filmidłami o miłości z Hollywood i durnymi serialami, w których wszystko kręci się wokół ślubów i narzeczeństw. Popkultura i kolorowa prasa też dołożyły swoje trzy grosze, pokazując zakochane gwiazdy, które „dopiero teraz rozkwitają” i „nareszcie układają sobie życie”. Przekaz jest jasny: z kimś jesteś kimś. Sama jesteś zerem.

Samotność, ach, ta samotność! Nie ma nic gorszego dla kobiety i ogólnie dla homo sapiens. Zwłaszcza wiosną, kiedy już zakwitną białe bzy. Naprawdę nie widzisz, że zrobiono ci wodę z mózgu? Wmówiono, że choćbyś nie wiem co osiągnęła, jak była fajna, mądra i zabawna, dopóki nie masz nikogo do pary, to wszystko nie jest nic warte? Ale wiesz co? Prawda jest taka, że nie jesteś Śnieżką, Kopciuszkiem ani Śpiącą Królewną. Nie leżysz plackiem, bez życia, w szklanej trumnie, nie siedzisz umazana sadzą przy popielniku ani nie prześpisz stu lat, skracając sobie w ten sposób czas oczekiwania na księcia. Włóż to nareszcie między bajki i przestań trawić życie na czekaniu. Przestań liczyć na to, że ktoś cię poderwie. Sama się poderwij i... fruuu!

Leć tam, gdzie dzieją się rzeczy, które cię interesują.

Leć tam, gdzie możesz rozwijać SWOJE zdolności i pasje. Leć w stronę miejsc, które TY chcesz zobaczyć. Do biblioteki po książkę, którą TY chcesz przeczytać, i do kina na film, który TY chcesz zobaczyć. Leć tam, gdzie CIEBIE jeszcze nie było. Na nikogo się nie oglądaj i pilnuj wysokości. Nie lataj nisko tylko dlatego, że latasz solo. Może się okazać, że ktoś, kto tak jak ty PODERWAŁ SIĘ do własnego lotu, zmierza w tym samym kierunku. To samo go kręci, to samo podnieca. Ja tam uważam, że dobrze się razem bawić to jednak przyjemniejsza opcja, niż kogoś od czegoś wybawić.

Mistycy Wschodu uczą: nie kochaj się z kimś, kim sama nie chciałabyś być! A psychologowie Zachodu, że jeśli szukamy kogoś, by stworzyć szczęśliwy związek, powinniśmy sami być tacy, jakiego partnera chcemy. Socjolodzy na całym świecie zaś, że udane związki to te oparte na podobieństwach. Nie chodzi o temperament, tylko o wyznawane wartości i wspólny obszar zainteresowań. Najwyraźniej coś w tym musi być. W wyszukiwarce Google na hasło „podryw” wyskakuje 729 tys. stron. Zadałam sobie trud przejrzenia kilkudziesięciu z nich. Proponowane tam poradnictwo wydało mi się żałosne i desperackie, a sposoby na zawieranie znajomości sztuczne i wyzute z wdzięku. Nie wierzę w podryw. Wierzę w to, że właściwą osobę można po prostu spotkać, robiąc właściwe rzeczy. A właściwe jest wszystko to, co sprawia, że czujemy się szczęśliwe. Dziś same, a jutro z kimś.

30 maja 2014

ZA STARA NA MATKĘ, CZYLI PUBLICZNE PRZEŚWIETLENIE MACICY

Znam osobiście kilku facetów, którym zachciało się rodzicielstwa znacznie później niż w 60. roku życia. Są wśród nich starzy bogacze i stare dziady kościane. Wielu korzysta z renty i innych form państwowego wsparcia. Ktoś ich pyta, czy brali viagrę, żeby te dzieci zmajstrować?

Historia sześćdziesięcioletniej polskiej aktorki, która została mamą bliźniaków, podniosła ciśnienie Dulskim w całym kraju.

– Skandal! Jak ona śmiała?

– To na in vitro ją było stać, a teraz po prośbie do Związku Artystów Scen Polskich? Z rąsią o specjalną emeryturę?

Bo że z in vitro, to pewne, chociaż się starucha wypiera i głosi, że cud. W każdym razie nie chce ogłosić: pełnej dokumentacji medycznej, listy przyjmowanych leków ani nawet wyniku ostatniej cytologii. Dziennikarze brukowców i niestety nie tylko brukowców, szaleją. Prowadzą śledztwa, wydzwaniają, osaczają i każą się tłumaczyć kobiecie i jej otoczeniu. Wypytują lekarzy, dociekają u znawców tematu. Internetowe szambo kipi, co rusz wybuchając nową smrodliwą erupcją. Dulskie płci obojga od morza aż to Tatr mają używanie.

– Hejaaa! I dawaj linczować stare pudło, któremu się zachciewa dzieci robić-rodzić! Niech pozna swoje miejsce, które sorry, ale w tym wieku lokuje się chyba raczej w pobliżu cmentarza, nie żłobka! I precz od żłoba, starucho! – zdaje się wołać dulszczyzna.Mało co płuc nie wypluje, chociaż gorąco jak jasna cholera.

Ciekawe, bo osobiście znam kilku facetów, którym zachciało się rodzicielstwa znacznie później niż w 60. roku życia. Są wśród nich starzy bogacze i stare dziady kościane. Wielu korzysta z renty i innych form państwowego wsparcia. MOPS-y, jak Polska długa i szeroka, mogą pochwalić się imponującą dokumentacją rodzin, w których staremu ojcu Bóg dał dzieci, ale na dzieci już jakoś nie. Ktoś ich pyta, czy brali viagrę, żeby te dzieci zmajstrować? Ktoś ich pyta, czy to nie z in vitro? (na in vitro często decydują się panowie, których plemniki nie są dość ruchliwe, by pokonać drogę przez kanał rodny zdrowej partnerki). Oczywiście nie. Wielu z nich to także alimenciarze zasłaniający się wiekiem i niezdolnością do pracy. Ale też wielu, mimo wieku, a może właśnie dzięki niemu, jest fantastycznymi ojcami. Dlaczego im wolno? A polskiej sześćdzięcioletniej aktorce nie? Dlaczego stający po jej stronie prezes stowarzyszenia branżowego, do którego owa aktorka należy, spotyka się z potępieniem?

Ja tam bym chciała, żeby moja branża stanęła za mną murem, kiedy byłabym w kłopocie. A rzeczona aktorka w kłopocie jest. Jest, bo, jak większość twórców w naszym kraju, ma głodową emeryturę i cienko z robotą. A tu, masz, babo, dzieci, i to od razu dwójka!

W Polsce, zdaje się, brakuje dzieci. Czy zamiast rozliczać tę kobietę z jej wieku, grubości endometrium i zdolności do macierzyństwa, nie powinniśmy się czasem skupić na tym, że to fajnie, że ta dwójka maluchów jest na świecie? Ja uważam, że to super. Bardzo lubię dzieci, a ich mama, z tego co czytam, sprawia wrażenie osoby nimi uszczęśliwionej. Halo! Obrońcy życia, co z wami?

Są matki, które zdecydowanie mniej nadają się do tej roli niż zakochana w swoich maluchach sześćdziesięciolatka. Na przykład takie, które nigdy swoich pociech nie chciały, ledwie je tolerują, biją, warczą na nie i lżą od rana do nocy. To, że ktoś jest w tzw. wieku rozrodczym, nie daje gwarancji dobrego rodzicielstwa. Dziennikarze, internauci i komentatorzy (oraz -rki) zamartwiają się, że „babcia” nie dożyje matury swoich dzieci. Och, biedne maleństwa, zostaną same na pastwę! Ciekawe, że mają w nosie losy tysięcy babć, które w jeszcze starszym wieku zostają matkami zastępczymi dla swoich wnucząt i jakoś dają radę. To w Polsce norma, nie wiecie? Mam nieodparte wrażenie, że tutaj wcale nie chodzi o dobro dzieci, których matka może nie mieć dość siły, by sprostać trudom macierzyństwa. Tu chodzi o starą jak patriarchat potrzebę sprawowania kontroli nad kobiecą macicą. Kobieta nią sobie zadysponowała, jak chciała, i to jest dla wielu nie do zniesienia. Ja sama, choć do sześćdziesiątki jeszcze mi daleko, nie pisałabym się już na dzidziusia. A jeszcze mniej na to, co może z niego wyrosnąć za piętnaście lat. Ale to moja sprawa i moje doświadczenie. Kim jestem, żeby oceniać, czy ktoś ma prawo wychowywać potomstwo, czy też tego prawa nie ma? Samotna matka dwojga dzieci powinna otrzymywać wsparcie od państwa. To, ile ma lat, nie ma tu nic do rzeczy. Jeśli dla kogoś ma, to z czysto plotkarskich powodów. Pani Dulska, niech pani da spokój, pani lepiej udzierga dla tych maluchów coś ładnego na drutach! A mamie i jej dzieciakom życzę szczęścia i radości z każdego dnia!

10 sierpnia 2015

ECH, GDYBYM BYŁA STARSZA...

Świt to jeden z tych krótkich momentów, kiedy mieszkańcy Zakopanego mają miasteczko tylko dla siebie. Hordy przyjezdnych mięśniaków, zmęczone wrzaskiem, wyklinaniem i rechotem, odsypiają nockę. Zaraz wstaną i ruszą na Krupówki. Miejscowi czym prędzej załatwiają swoje sprawy w bankach i urzędach, by zdążyć przed zionącymi piwem „turystami” nowej ery. Ery, w której męskość mierzy się litrami wypitego piwa i liczbą wycharchanych przekleństw, a kobiecość (dla równowagi) wysokością szpilek i głębokością dekoltów.

O świcie właśnie szłam z Kościeliska Drogą pod Reglami, kiedy go spotkałam. Wyrósł przede mną nieoczekiwanie, jakby przeniknął tutaj z innej rzeczywistości. W starym wełnianym swetrze, z przewodnicką blachą na piersi i w górskich butach pamiętających znacznie lepsze czasy. Z opaloną twarzą i parą wesołych czarnych oczu. Z siwą, rozczochraną grzywą. Z zapachem dobrej wody kolońskiej na szorstkich dłoniach. Ile ma lat? W Zakopanem mówią, że już przekroczył dziewięćdziesiątkę. On się śmieje: „Nie dali mi rady Niemcy, nie dali komuniści, kobiety, góry ani gorzałeczka! Jeszcze pożyję!”. Przywitaliśmy się serdecznie. Starszy pan sypnął pełną garścią komplementów (przy dzisiejszych układach damsko-męskich starczyłoby na dobrych kilka lat!), po czym westchnął: „Ech, gdybym był młodszy...”. „Ech, gdybym była starsza...”, pomyślałam. Prawdziwy mężczyzna. Dlaczego takich już nie ma?

Wieczorem w domu czekała niespodzianka. Przyszły książki. Jedną z przyjemniejszych rzeczy, związanych z zawodowym pisaniem, jest to, że się je dostaje w prezencie. Dwa pakunki z dwóch różnych wydawnictw. A w nich historie wojennych tajemnic sprzed kilkudziesięciu lat. Jedna opowiada o sekretnym państwie polskim i próbach zwrócenia uwagi świata na okrucieństwa Holokaustu. Druga o sekretach rodzinnych pewnego nazisty i prywatnym „holokauście”, który urządził swoim bliskim po powrocie z wojny. Pierwszą siedemdziesiąt lat temu napisał, a właściwie podyktował po angielsku, Jan Karski, słynny emisariusz polskiego podziemia. W stulecie urodzin autora wydano ją w nowym tłumaczeniu pod tytułem Tajne państwo. Drugą siedemdziesiąt lat po wojnie napisał wybitny niemiecki reporter Andreas Altmann, syn nazisty i zarazem jego ofiara. Zasrane życie mojego ojca, zasrane życie mojej matki i moja zasrana młodość. Tytuł mówi sam za siebie. A lektura odbiera mowę.

Czytając łapczywie, myślałam o tym, jacy byliby teraz mężczyźni, gdyby pokolenia naszych dziadków i ojców wojna nie odebrała albo nie odmieniła. Jan Karski, a tak naprawdę Jan Romuald Kozielewski, miał 25 lat, kiedy został zmobilizowany. Była ciepła sierpniowa noc 1939 roku. Przez kolejnych pięć lat dokonywał niemożliwego, krążąc po Europie, a także docierając jako emisariusz Polskiego Państwa Podziemnego do USA. Dwukrotnie udało mu się przedostać do warszawskiego getta. Uświadomienie zachodniemu światu rozmiaru żydowskiej tragedii uważał za swoją osobistą misję. Z jej porażką nie pogodził się do końca życia. Jego rówieśnik nazista, ojciec Andreasa Altmanna, także przeżył i także nie poradził sobie z klęską. Gdy wrócił do rodzinnego domu, nie potrafił już funkcjonować inaczej niż jako kat. Nie nauczył syna, jak być mężczyzną, który potrafi kochać. Dzięki wieloletniej terapii Andreasowi udało się uniknąć unieszczęśliwiania innych. Dla ich i własnego dobra pozostaje samotny.

W trzymającej w napięciu niczym najlepszy kryminał opowieści Karskiego powraca motyw pożegnań na zawsze z przyjaciółmi z konspiracji. Mężczyznami, którym nie było dane pokochać kobiet i mieć dzieci. Mój stary przyjaciel z Drogi pod Reglami też stracił na wojnie większość kumpli. Sam mówi o sobie „ginący gatunek”. Kiedy go znowu spotkam, będę musiała spytać, jaki byłby dziś świat, gdyby było inaczej. Gdyby każda z nas miała u boku mężczyznę, którego wychował mężczyzna, syn mężczyzny...

13 czerwca 2014

DO PUDŁA Z TYM STARYM PUDŁEM!

Wiem, że mój głos nie na wiele się zda. Nie zawrócę kijem rzeki okrucieństwa i hejtu, która ma porwać i zatopić tę kobietę wraz z jej dziećmi.

Żadna grupa społeczna nie dorobiła się u nas tylu obraźliwych określeń i nie jest obiektem tak daleko posuniętej pogardy jak stara kobieta.

Stara lub starzejąca się.

Stara baba. Stare babsko. Starucha. Stara wiedźma. Stare pudło. Lampucera. Botoksiara… długo by wymieniać.

Mężczyznom wiek przydaje powagi. Kobietom odbiera wszystko.

Kolorowe media tropią zmarszczki na twarzach znanych kobiet i rozliczają je z każdego siwego włosa. Niektóre z nich, zapędzone w kozi róg i przerażone, że wkrótce zabraknie dla nich miejsca w show-biznesie, walczą z czasem i odmładzają się, jak potrafią (a często jak nie potrafią). To nic nie daje, bo natychmiast są na tym przyłapywane i wyśmiewane jeszcze głośniej. Stara – źle. Odmłodzona – jeszcze gorzej.

Niedawno żartowałam z koleżankami, że starzenie się kobiet zacznie być karalne.

Kto ma zmarszczki, będzie przedstawiany z imienia i inicjału, jak przestępca. Przestępca, bo je ma. Przestępca, bo je likwiduje. I proszę! To się już dzieje. Przy czym już nie twarz jest obiektem zainteresowania sądu najwyższego plotkarskiego, a macica. A konkretnie stan jej wyściółki, czyli endometrium, oraz aktywność jajników.

Polska aktorka, która w dojrzałym wieku ośmieliła się urodzić dwójkę zdrowych dzieci, jest przedstawiana właśnie w ten sposób. Mądre głowy z mediów plotkarskich już wytropiły, kim jest, w czym grała i gdzie ją możemy spotkać. Już jej skaczą do gardła. A wraz z nimi sfora żądnych krwi internautów i internautek. Sąd najwyższy plotkarski wydał wyrok! To endometrium zostało odmłodzone. A jest stare. Za stare, by zagnieździł się w nim zarodek. Te jajniki już wygasły! Baba udaje młodą, a jest stara! Skandal i obraza boska!

Jakie to szczęście, że autorzy tych bredni nie mają ambicji politycznych, bo chybaby nas powsadzali do kicia za wiek!

Wiem, że mój głos nie na wiele się zda. Nie zawrócę kijem rzeki okrucieństwa i hejtu, która ma porwać i zatopić tę kobietę wraz z jej dziećmi.

Mogę jedynie się z nią solidaryzować. Chcę jej powiedzieć, żeby była silna i przetrzymała ten koszmar, który zgotowały jej drobnomieszczańskie, okrutne publikacje.

Proszę się trzymać. To się kiedyś skończy.

12 sierpnia 2015

KOBIETA Z BRODĄ, CZYLI POWIAŁO GROZĄ

Madryt, Muzeum Prado. Goya, El Greco, Bosch, Rubens, Caravaggio... Ech, prawdziwa uczta. Żaden obraz nie gromadzi jednak takiego tłumu jak namalowany w 1631 roku portret Magdaleny Ventury z niemowlęciem przy piersi i mężem w tle pędzla José de Ribery. Skąd to zainteresowanie? Skąd poruszenie i ukradkiem robione (mimo zakazu) zdjęcia? Skąd te szepty i nerwowe łączenie się z internetem, by wyciągnąć od wujaszka Google’a więcej szczegółów na temat damy z portretu? Ano stąd, że Magdalena Ventura, lat 53, poza obfitą piersią podawaną niemowlęciu i strojną suknią może też się pochwalić... długą, czarną brodą. Już wiecie, do czego zmierzam? Efekt „kobiety z brodą” zawsze jest murowany.

Dwa tygodnie później brodata Conchita Wurst (a tak naprawdę Thomas Neuwirth) wygrywa Eurowizję i w myśl tegoż efektu, dostajemy na jej punkcie zbiorowego bzika. Jedni się zachwycają, drudzy się zaśmiewają. Są tacy, co plują trzy razy przez lewe ramię, wzywając na pomoc egzorcystów, i tacy, którzy widzą w tym długo oczekiwany przełom w postrzeganiu mniejszości seksualnych. Internauci produkują milion śmiesznych i nieśmiesznych memów, obrazków, fotomontaży i filmików. Politycy szaleją. Okazuje się, że w przedwyborczej dyskusji o przyszłości Polski i Europy Conchita Wurst jest tematem numer jeden. Conchita ma oczy Tuska! Conchita na wszystkich ustach! Aż prosi się o rym.

Jakiż szczęśliwy musi być nasz kraj, skoro sprawą, której u szczytu kampanii wyborczej poświęca się najwięcej czasu, jest występ kobiety z brodą na festiwalu piosenki! Obyśmy nadal mieli tylko takie problemy! Rzecz w tym, że mamy nie tylko takie, a śmiertelna powaga, z jaką politycy od prawa do lewa omawiają sceniczną kreację austriackiej drag queen, wieje grozą. Grozą braku poczucia humoru. Conchita Wurst jest estradową postacią stworzoną dla zabawy. Przemyślanym i idealnie wykonanym zlepkiem klisz popkulturowych. Jest zarazem lalką Barbie, Jezusem (ale tym z kiczowatych obrazków), Małą Syrenką, Kim Kardashian, Jelonkiem Bambi i Rumcajsem. Do tego nosi pseudonim Wurst, czyli Kiełbasa! Trzeba mieć sporo betonu pod czaszką, by nie zauważyć ogromnej dawki zamierzonego komizmu w tej kreacji. A przy okazji ma niezgorszy wokal i zaśpiewała/zaśpiewał piosenkę skrojoną idealnie na potrzeby Eurowizji – czyli łatwo wpadającą w ucho i przypominającą wiele innych hitów, ale nie na tyle, by można jej było zarzucić plagiat – to i wygrała. Czy wygrał, jak kto woli. Ale ta broda! Po co ta broda? Toż to jest gender i obraza boska – nie milkną głosy zgorszonych.

Wróćmy do Muzeum Prado, gdzie brodata Magdalena Ventura spogląda z obrazu na rozgorączkowany tłumek. A jak ktoś się nie chce fatygować do Madrytu, może skoczyć do Zamku Królewskiego w Warszawie. Tu na tak zwanej rolce sztokholmskiej, obrazie przedstawiającym wjazd przyszłej żony króla Zygmunta III Wazy, księżniczki Konstancji, do Krakowa, w jej orszaku ślubnym znajdziemy inną brodatą damę sprzed 400 lat. To Helena Antonia, karlica z Liège. Ulubienica ultrakatolickich królowych – Marii Hiszpańskiej, żony arcyksięcia Austrii Maksymiliana II Habsburga, oraz Małgorzaty Austriaczki, królowej Hiszpanii i Portugalii, siostry przyszłych królowych Polski.

Kobieta z brodą czy mężczyzna w sukni to nic nowego w historii kultury. Tak jak niczym nowym nie jest spostrzeżenie, że w każdym/każdej z nas jest pierwiastek męski i żeński. Niejedna z nas, choć nie nosi brody, często się czuje i myśli jak facet. Niejeden facet jest czuły jak kobieta, chociaż przenigdy nie włożyłby sukienki. Uszy do góry, to nie rewolucja. Wszyscy jesteśmy trochę Conchitami!

Kościelisko, maj 2014

JAK NIE NOSIĆ SZPILEK?

Szpilki to nie buty! To fetysz, zabawka, element gry. Są jak alkohol i religia, do stosowania z umiarkowaniem!

Nie ma takiej siły, która by mnie zmusiła do chodzenia na wysokich obcasach. W butach na obcasach to ja mogę, co najwyżej, siedzieć. Tak właśnie robię w programie Miasto kobiet, który prowadzę w TVN Style, ulegając namowom stylistek i innych osób odpowiedzialnych za tzw. obrazek, czyli wizualny efekt programu. Mimo że w programie siedzę na kanapie, utrzymywanie stóp przez wiele godzin w niefizjologicznej pozycji skutkuje bólem kolan i bolesnymi skurczami. Nie skarżę się, bo fakt pozostaje faktem – w szpilkach moje nogi prezentują się lepiej. Wyznaję: nosząc szpilki, karmię swoje telewizyjne ego, daję jeść narcyzmowi i podsycam poczucie własnej atrakcyjności.

Niedawno wzięłam jednak udział w pewnym przedsięwzięciu telewizyjnym, które wymagało już nie siedzenia, ale stania w kilkunastocentymetrowych szpilkach, i to przez wiele godzin. Wytrzymałam tylko dzięki wielokrotnym interwencjom pielęgniarki, która spryskiwała moje stopy specjalnym sprayem zamrażającym. Było to tydzień temu, a ja do dziś nie czuję części palców u stóp. Po nocach nękają mnie skurcze. Na myśl o ponownym przywdzianiu szpilek robi mi się słabo.

Piszę o tym, ponieważ przed chwilą trafiłam w internecie na przerażające zdjęcia stóp najpiękniejszych kobiet świata. Top modelek, aktorek i celebrytek. Wszystkie one mogą śmiało stanowić ilustracje do podręczników ortopedycznych. Stopień ich zdeformowania przywołuje na myśl malusieńkie stopy Chinek z epok, kiedy jeszcze je krępowano. Wspólny mianownik: całe życie na obcasach.

Jest coś perwersyjnego w noszeniu tych niebotycznie wysokich szpilek, na których każdy krok przypomina stąpanie po rozżarzonych węglach. Jest coś perwersyjnego w definiowaniu atrakcyjności naszej sylwetki poprzez dodawanie jej kilkunastu centymetrów za pomocą obcasów. Fakt, że na szpilkach raczej nie da się pewnie poruszać i pewnie stać nogami na ziemi, też wydaje mi się perwersyjny.

Azjatki, które zamiast obcasów noszą klapki, mają piękne stopy do końca życia. Kiedy podróżowałam przez takie kraje, jak Indie, Nepal, Birma, Tajlandia, Kambodża i Laos, ani razu, serio, ani razu nie dopatrzyłam się haluksów u żadnej z mijanych na ulicy kobiet.

Nic dziwnego. Ortopedzi alarmują, że każdy dodatkowy centymetr obcasa powoduje obciążenie równe 10 kilogramów na kręgosłup. Wykonując każdego dnia 8–10 tysięcy kroków, stopy osoby ważącej 70 kilogramów przenoszą około 2520 ton obciążenia! Na szpilkach, cały ciężar ciała spoczywa tylko na przedniej części stopy, więc ważąca ok. 60 kilogramów kobieta wywiera na palce nacisk 28 razy większy niż ważący 2,6 tony słoń na każdą ze swoich nóg.

Szpilki są piękne i seksowne, nikogo nie namawiam, by zupełnie z nich zrezygnować.

Moja propozycja jest taka: szpilki do łóżka i na kanapę! Szpilki to nie buty! To fetysz, zabawka, element gry. Szpilki są jak alkohol i religia, do stosowania z umiarkowaniem!

23 sierpnia 2015

PIGUŁKA (NIE)SZCZĘŚCIA

Na depresję choruje aż 350 milionów ludzi, czyli pięć procent populacji świata. Takie są dane Światowej Organizacji Zdrowia. W Europie ten odsetek może wynosić aż siedem procent. Im bogatszy i lepiej rozwinięty kraj, tym więcej przypadków zachorowań. W Niemczech z depresją zmaga się już co piąta osoba.

Zdaniem Zespołu ds. Walki z Depresją przy Ministerstwie Zdrowia, w Polsce problem ten dotyczy nawet co dziesiątego z nas! Jak rozumiem, nie mówimy tu tylko o sezonowym obniżeniu nastroju, wynikającym z niedoborów światła, tylko o stanach, które utrzymują się niezależnie od pogody. Świadczy o tym fakt, że leki przeciw depresji doskonale sprzedają się przez cały rok. Medycyna ma ich dziś do zaoferowania aż 26.

Mimo to liczba chorych w rozwiniętym świecie, zamiast spadać, ciągle rośnie. Albo naprawdę jest z nami coś nie tak, albo sami sztucznie pompujemy te statystyki. Znam całe rodziny, które są praktycznie non stop na prochach. Włączając nawet kilkuletnie dzieci!

Zdobyć receptę na antydepresant to dziś żaden problem.

„Mam obniżony nastrój, źle śpię”. Albo: „Śpię cały czas, jestem zmęczona i mam wszystkiego dość”. Po tych słowach niejeden lekarz, psychiatra czy nie, raz-dwa wypisze receptę.

Wcale mnie to nie dziwi. Depresja może prowadzić do samobójstwa, więc ryzyko jest gigantyczne. Lepiej dmuchać na zimne. Jest tylko jeden szkopuł: „obniżony nastrój” to bardzo pojemne pojęcie. I niekoniecznie opisuje CHOROBĘ.

Jeśli prowadzę życie, którego nienawidzę, mój partner notorycznie mnie zdradza albo dzieci wykorzystują, to ów „obniżony nastrój” chyba jest całkiem w porządku? Stanowi reakcję obronną i może być punktem wyjścia do zmian.

Gdyby mi to odpowiadało, lub chociaż było obojętne, nie czułabym przecież smutku ani frustracji. Może więc część z nas, całkiem świadomie, sięga po leki przeciwdepresyjne tylko po to, by dalej wytrzymywać coś, co jest nie do wytrzymania?

Jesteśmy niewolnikami „szafiszczy i kanapiszczy” za „miniratkę” w kredycie sto procent. A potem musimy zasuwać jak opętani, by to wszystko spłacić. Latami pozostajemy w związkach, które już dawno przestały być szczęśliwe, mamy rozwydrzone, roszczeniowe dzieci albo pracujemy w miejscach, których nie znosimy.

Tworzymy sobie życie, które jest nie do zniesienia. A potem, żeby je znieść, faszerujemy się chemią. Nie za mądrze, zważywszy na fakt, że życie jest tylko jedno. Kilkadziesiąt złotych miesięcznie i sekunda dziennie, żeby łyknąć pigułkę. To znacznie prostsze rozwiązanie niż wprowadzenie zmian w swoim życiu.

Chcąc zmienić coś na lepsze, trzeba czasem przejść przez poważny kryzys. Rozstać się z kimś albo z czymś. Postawić granice i stale ich pilnować. Coś zburzyć. Komuś się przeciwstawić, chociażby samemu sobie. Zły nastrój jest także po to, by nas do tego zmusić.

Nie chcę tu nikogo namawiać do rezygnacji z leczenia farmakologicznego. Depresja, ta prawdziwa, jest straszną, podstępną chorobą, którą koniecznie trzeba leczyć. Ścina z nóg, odbiera całą radość życia i okrywa świat gęstym, szarym smogiem, przez który nie docierają do nas żadne bodźce.

Nie bez powodu mówi się: „stracić zmysły”. Bo w depresji zmysły rzeczywiście przestają działać. Ani wiosna za oknem, ani ulubiona potrawa czy nawet pocałunek dziecka nie są w stanie spowodować, że poczujemy się lepiej. Dobrze znam ten stan i każdego dnia czuję wdzięczność za to, że od dawna nie wrócił.

W laboratoriach na całym świecie naukowcy głowią się nad pytaniem, co właściwie powoduje depresję. Czynniki genetyczne? Środowiskowe? Hormony? Brak światła? Niewłaściwa dieta? A może wszystko po trochu?

Psychologowie zaś coraz częściej apelują, by uważniej przyglądać się powodom, dla których sięgamy po leki poprawiające nastrój. Nikt z nas do końca nie wie, czym jest szczęście. Za to doskonale wyczuwamy, co nim nie jest.

Naprawdę masz depresję czy jesteś nieszczęśliwa? Oto jest pytanie!

Kościelisko, luty 2014

JAK ŚMIEĆ

Nie pojmuję, jak to możliwe, że niczego nieświadoma, żyłam pośród rasistów, zionących taką pogardą dla innych ludzkich istot.

Janusz Korwin-Mikke zaszokował pozostałych europarlamentarzystów, nazywając uchodźców, którzy docierają do wrót Europy, „śmieciem ludzkim”.

Do niedawna taka wypowiedź wpisywała się w prawicowy folklor, bez większego znaczenia. Teraz jest inaczej. Wczoraj, podczas nagrania Miasta kobiet, usłyszałam z ust jednej z bohaterek butnie i z samozadowoleniem wypowiedziane słowa: „Ja jestem rasistką! Nie życzę sobie...”.

Już nie będę wnikać, czego ta pani sobie nie życzy.

Gdy wróciłam do domu, córka przekazała mi, że od bardzo bliskiej nam osoby usłyszała, że oto jedzie do nas „dzicz pastewna”.

Rozumiem lęk, też go żywię. Rozumiem niepokój, niepewność i potrzebę wyjaśnienia, jak rządzący sobie wyobrażają zderzenie kultur, które nieuchronnie nas czeka.

Ale nie pojmuję, jak to możliwe, że niczego nieświadoma, żyłam pośród rasistów, zionących taką pogardą do innych ludzkich istot.

Mijałam ich na ulicy, w studiu telewizyjnym, na korytarzu w urzędzie, siadałam z nimi do stołu i nic o tym nie wiedziałam...

9 września 2015

SZUJA.PL, CZYLI RATUJ SIĘ KTO MOŻE!

„Ciepła czerwcowa noc pachnąca truskawkami to wymarzona sceneria, żeby się zakochać”, wzdychają cicho te z nas, które ciągle szukają swojej drugiej połówki. I same nie wiedzą, kiedy dają się złapać w sidła miłosnych kłusowników. Otworzę więc portal i nazwę go Szuja.pl. Będzie tam lista facetów, od których trzeba wiać. Tak myślałam, liżąc rany po kolejnym związku. Międzynarodowy sukces byłby murowany. Wystarczyłoby wpisać do wyszukiwarki nazwisko lub miejsce, w którym grasuje groźny osobnik. Cyk – i już mamy zdjęcie z opisem. Klik – już wiemy, co z nim jest nie tak. Czy ma groźne nałogi? Czy chorobliwa zazdrość nie każe mu przekopywać komputera, telefonu i szuflad? Czy nie jest aby notorycznie niewierny? Zadłużony po uszy? Wmieszany w przestępstwo? Czy jest żonaty? Ma dzieci? Płaci alimenty? I czy w ogóle jest osobą, za którą się podaje? Na jedno kilknięcie wszystkie informacje o sposobach działania, maskowania się, mydlenia oczu oraz opis tego, co może się wydarzyć, „Gdy zza niej wyjrzy jak małpa z pokrzywy, pysk zły i obrzydliwy i pryśnie cały blef!”, jak pisał Jeremi Przybora.

Na drodze do realizacji planu stanęła mi ustawa o ochronie danych osobowych.

I zdrowy rozsądek. Nie ma bowiem wątpliwości, że w pierwszej kolejności to same szuje skorzystałyby z dobrodziejstw mojego portalu, zamieszczając kłamstwa na temat swoich ofiar. Szui nie wystarczy, że umęczy cię sobą do granic wytrzymałości, wykorzysta i pozbawi poczucia własnej wartości, godności i bezpieczeństwa. Jeżeli odejdziesz, będzie cię dręczyć dalej. I zaprzęgnie do tego celu wszelkie środki, jakie podsunie mu chora wyobraźnia. Będzie ci robić fatalną opinię w miejscu pracy, zasypie wrednymi esemesami i wykorzysta każdą okazję, żeby ci dokopać. Jeśli jesteś z szują blisko, macie kredyt na mieszkanie, biznes, dzieci albo chociaż psa, to umarł w butach! Wykaraskać się z tego będzie ciężko, bo dla szui każda forma współzależności jest polem do popisu!

Cóż zrobić? Jak rozpoznać szuję?, zakrzykniecie w rozpaczy, moje młodsze siostry. „Kto szybko się pobiera, pobiera się źle!”, powiada stare francuskie przysłowie, które przed każdym z moich czterech ślubów przypominała mi przyjaciółka z Paryża. W ramach wdzięczności za troskę rzucałam się jej wtedy do gardła. Musiałam poważnie poparzyć sobie paluchy, żeby zrozumieć głębię tych słów. Jest jedna rzecz, która łączy wszystkie szuje świata: to tempo, w jakim się w nich zakochujemy. Dopiero go poznałaś, a już wiesz, że to TEN? Po tygodniu chcesz z nim zamieszkać, a po miesiącu przyjmujesz pierścionek z brylantem? Chcesz przegryźć aortę przyjaciółce, która nie podziela twojego zachwytu i nie chce pojąć, że to pan idealny, i pyta: „Po co ten pośpiech?”.

Uwaga: to może znaczyć, że trafiłaś na naprawdę groźnego typa! Nie musi, ale może. A jeśli tak, to warto poświęcić rok czy dwa, zanim poświęci się 10 czy 20 lat. Wiem, wiem, truję jak stara Kornacka, ale pamiętaj: cztery rozwody to nie w kij dmuchał! Wiem, o czym truję.

Maskę Pana Idealnego chętnie wkładają narcystyczni tyrani, od których potem nie sposób się uwolnić. Narkomani i alkoholicy z dobrej dzielnicy, chwilowo powstrzymujący się od wpadania w ciąg, by nie spłoszyć ewentualnej partnerki życiowej. Wieczni chłopcy, którzy mylą żonę z mamusią i w wieku 40 lat nadal rzucają się z płaczem na podłogę, kiedy nie dostają tego, czego chcą. Oszuści wszelkiej maści oraz cała plejada świrów, z których każdy może napisać doktorat o tym, jak zmienić życie kobiety w piekło.

Normalny gość nie wpada w egzaltację rodem z telenoweli i nie chce się zaręczać po tygodniu. Nie wypluwa z siebie miłosnych wyznań co godzinę ani ich od ciebie, co godzinę, nie oczekuje.

Psychopata w przebraniu Pana Idealnego działa błyskawicznie. Normalny facet potrzebuje czasu, a prawdziwej miłości tego czasu nie brakuje.

Grecja, Skopelos, czerwiec 2014

KUBA, NIE KOŃCZ TAK SZYBKO!

Podpucha, której obaj z Mikołajem Lizutem się dopuściliście wobec Jerzego Zelnika, nie obnaża niczego, poza Waszym okrucieństwem i megalomanią.

Sama się nabrałam. Usłyszałam słynną, ZMONTOWANĄ, radiową rozmowę Kuby Wojewódzkiego z Jerzym Zelnikiem i pomyślałam: Psiakrew! Ten Zelnik to świnia jest!

Potem przesłuchałam całość, która miała pokazać, że Kuba nie kłamie, i zrobiło mi się niedobrze.

Sądziłam, że metody agenta Tomka to repertuar innej formacji intelektualnej niż należące do Agory Rock Radio, zarządzane przez Mikołaja Lizuta.

Jednak szybko zdałam sobie sprawę, jak krótką mam pamięć. Przecież już niespełna dwa lata temu, kiedy Kuba Wojewódzki promował swoją audycję w rozgłośni Lizuta, w „Newsweeku” ukazała się kuriozalna rozmowa obu panów na temat chamstwa w mediach, która nie tylko wywołała publiczną pyskówkę z… naczelnym tygodnika Tomaszem Lisem, ale i głęboką konsternację dużej części środowiska dziennikarskiego. Przypomnę, że już w dniu ukazania się gazety okazało się, że Kuba nie życzył sobie figurować na okładce tygodnika, czyli de facto, być tym, kto sprzeda numer. Napisał w tej sprawie oświadczenie, w którym (w koszarowym stylu) odsądził redaktora naczelnego i zarazem swojego dobrego kumpla, Tomasza Lisa, od czci i wiary. (Patrz: http://polska.newsweek.pl/mikolaj-lizut-kuba-wojewodzki-rozmowa-newsweek-popkultura-mass-media-newsweek-pl,artykuly,279957,1.html).

Wojewódzki i Lizut, zatroskani o jakość prezentowanych w mediach treści, wzięli na warsztat zjawisko schamienia mediów. „MOJA WINA, MOJA WIELKA MEDIALNA WINA!”, stwierdził w tekście Kuba Wojewódzki, odnosząc się do stylu komunikowania, który... sam wprowadził kilka lat wcześniej do Idola. Rozkoszny Kuba! Szlachetny gest! Wziął na siebie część odpowiedzialności. Super. Ale natychmiast znalazł wytłumaczenie. Okazuje się, że… uwiodła go wówczas idea „przełamywania rozpanoszonej poprawności politycznej i mieszczańskich ograniczeń”, które obowiązywały w TV. Punk is not dead, po prostu.

Skoro jednak Kuba zauważył swój wkład w to, co sam nazwał zbrutalizowaniem języka, jakim mówią do nas media, byłoby przyzwoicie dodać, że Idol to był pierwszy taki format w polskiej TV, w którym role i relacje między jurorami a uczestnikami były precyzyjnie rozpisane już na wstępie. Brutalny lincz uczestników miał przyciągać widownię. Nie był on, jak twierdzi Kuba, buntowniczym poszukiwaniem alternatywy dla ugrzecznienia, którym grzeszyła telewizja sprzed lat, tylko założeniem scenariuszowym obliczonym na komercyjny efekt.

Przypomnijmy, jak to wówczas odbieraliśmy. Oto totalny amator, być może obdarzony talentem, być może nie, staje w przerażeniu, na trzęsących się nogach, wobec ogromnej publiczności przed telewizorami oraz oceniających go „wyjadaczy” – excusez le mot. Pewnych siebie, dobrze opłaconych i dysponujących doświadczeniem i słuchawką z głosem wydawcy w uchu. Jeśli wykonawcy nie pójdzie dobrze – tym lepiej! O to przecież chodzi, bo teraz ci tytani, umocowani na swoich pozycjach siłą kontraktów i przypisanego im w scenariuszu autorytetu, pokażą, co mogą. Zmiażdżą i unicestwią tę marną w swej przeciętności i żałosną w niedorzecznych aspiracjach pchłę. Przy czym, o ile pozostali jurorzy Idola bazowali w swych ocenach na profesjonalnej wiedzy i dorobku w dziedzinie muzyki rozrywkowej, rola, jaka przypadła Kubie, była zgoła odmienna. Kuba miał być Kubą. I był. Cynicznym komentatorem, którego najmocniejszą stroną była umiejętność operowania okrutnym, ciętym słowem. I Kuba się nie „obcinał”. Na tym wypłynął. Tak się zaczął. Żeby wszystko było jasne. Z czysto profesjonalnego punktu widzenia doceniam jego technikę, sprawność i pomysł na siebie. Odniósł ogromny sukces. Stworzył własny styl i jest mu wierny. Ale kiedy bije się w piersi, pisząc o chamstwie w mediach, powinien być uczciwy i zauważyć, że Idol to była jedynie przygrywka. Prawdziwy koncert zaczął się później, w programach, które Kuba firmował, i w chwili gdy piszę te słowa, nadal firmuje, już własnym nazwiskiem.

To Ty, Kubo, nie kto inny, zacząłeś o ludziach z wielkim dorobkiem mówić per „MÓJ ZIOM”, odzierając ich z autorytetu. To Ty nauczyłeś chama, jak familiarnym gestem poklepywać po plecach osoby, którym, z racji osiągnięć i siwych włosów, należy się szacunek. To Ty posadziłeś na jednej kanapie celebrytów za „dwa pięćdziesiąt” ramię w ramię z artystami przez wielkie A i pokazałeś chamowi, że można traktować ich na równi, jako równorzędne zjawiska popkulturowe. To Ty zrobiłeś z bezlitosnej „szydery” swój szyld. A kiedy przegiąłeś naprawdę, obrażając Ukrainki pracujące w Polsce, i nawet ci, którzy dotąd bronili konwencji Twojego programu (sama się do nich zaliczam), wytknęli Ci błąd, ogłosiłeś się nowym Gombrowiczem, niezrozumianym przez tępy ciemnogród.

Nie rozumiem Cię. Skoro krytykę chamstwa w mediach zacząłeś od siebie, to chyba skończyłeś zbyt szybko...

W swoim emocjonalnym oświadczeniu sprzed dwóch lat, dotyczącym zdjęcia na okładce „Newsweeka”, nazwałeś Tomasza Lisa drobnym handlarzem, czy jakoś tak. Nie wiem, i wcale nie jestem ciekawa, jak było naprawdę, ale czy Ty sam nim nie jesteś? Ileż to razy ludzie zaproszeni przez Ciebie do programu długo nie mogli otrząsnąć się z kaca? Ale cóż, jest ryzyko, jest zabawa. Godząc się na wizytę u Ciebie, goście muszą się liczyć z tym pierwszym. Napisałeś, swoją drogą niezwykle elegancko, że – cytuję: „Lis cię wydymał”. (http://wyborcza.pl/1,76842,15390002,Wojewodzki_do_Lisa__Stales_sie_handlarzem___Newsweek_.html) A Ty, nikogo? Nigdy? Bo ja myślę, że dokładnie to zrobiłeś Jerzemu Zelnikowi. Podpucha, której obaj z Mikołajem Lizutem się dopuściliście, nie obnaża niczego, poza Waszym okrucieństwem i megalomanią.

19 października 2015

WPADKA? NIE RYZYKUJ!

„Może mi jeszcze powiesz, że mam zaprosić córki do sypialni i pokazać im, jak to z mężem robimy?” Moja stara znajoma, dajmy jej na imię Kryśka, przewróciła oczami. Na promocję książki Kochaj i rozmawiaj, którą wydałyśmy wspólnie z moją dwudziestojednoletnią córką Alą, przyszła przypadkiem. Nie miała pojęcia, o czym napisałyśmy. Spodziewała się, że spędzi popołudnie, popijając koktajle na celebryckiej imprezie. A wpadła jak śliwka w kompot. Zamiast drinków i ploteczek była debata na temat edukacji seksualnej. Co rodzice powinni przekazać swoim dzieciom na temat seksualności? Jak o tym mówić w szkole i czy w ogóle mówić? W dyskusji wzięli udział ginekolodzy, seksuolodzy, prawnicy i psychologowie. Było gorąco. Kryśce zrobiło się nawet zbyt gorąco. Jej zdaniem seks to nie jest temat do rozmów i wcale nie byłoby dobrze wprowadzać go do szkół. Nie pierwszy raz się o to spierałyśmy. Obydwie wiemy, że w kwestiach światopoglądowych różnimy się od siebie jak słonie i żyrafy.

Ja uważam, że prywatne jest polityczne. Takie rzeczy jak powszechny dostęp do rzetelnej wiedzy i refundowanej antykoncepcji powinny być w Polsce gwarantowane przez państwo. Kryśka jest zdania, że prywatne jest prywatne – edukacja seksualna należy do rodziny. Jeśli ktoś chce używać antykoncepcji, niech za nią płaci. Ona nie używa. Jest przeciw.

Kiedy przyszedł czas na pytania od publiczności, poderwała się pierwsza. Wygłosiła napastliwe przemówienie, z którego wynikało, że gdyby nie przyzwolenie na związki pozamałżeńskie, nie byłoby o czym gadać. Potem podeszła do mnie porozmawiać w cztery oczy. Bo w końcu, mimo dzielących nas różnic, bardzo się lubimy. Prywatnie. Nie politycznie!

Premiera naszej książeczki miała miejsce ubiegłej jesieni. Nie rozmawiałam z Kryśką od tamtej pory, aż do wieczoru kilka dni temu.

Właśnie wróciłam z wakacji za granicą, gdzie każdemu, kogo spotkałam, musiałam tłumaczyć, o co właściwie chodzi z tą deklaracją wiary podpisaną w Polsce przez lekarzy. „Czy oni poszaleli?”, kręciły siwymi głowami starsze panie z Francji, z którymi co wieczór piłyśmy aperitif na hotelowym tarasie. „Kobiety nie protestują? U nas wyszłyby na ulicę!”, wtórowali im mężowie. „Jak my w 1968 roku!”, rozrzewniały się z kolei żony na wspomnienie czasów, kiedy przez Europę przetoczyła się rewolucja seksualna.

Szkoda, że już nie mogłam usłyszeć ich komentarzy w związku z odmową przeprowadzenia legalnej aborcji ciężko uszkodzonego płodu w publicznym szpitalu przy Madalińskiego w Warszawie, kierowanym przez profesora Bogdana Chazana. Kiedy to się wydarzyło, byłam już w drodze do Polski. Ledwo weszłam do domu, zadzwonił telefon.

To Kryśka. „Wdałam się w romans!”, szepnęła. „Ty? Mam gratulować czy współczuć?”, spytałam ubawiona. „Ratuj! Ja potrzebuję pigułki. Tej zakazanej!” Kryśka była na granicy histerii. To nie był moment na prawienie morałów, ale przyznaję, że na usta cisnęło mi się pytanie: „Prywatne nadal nie jest polityczne?”. Zamiast tego zapytałam jednak, kiedy miał miejsce feralny akt seksualny. Wczoraj. „Jak wczoraj, to nie ma problemu. Idź do lekarza po receptę na pigułkę »po«. Masz na to jeszcze dwa dni”, wytłumaczyłam. „To ona jest legalna?”, w jej głosie słyszałam ulgę. „Oj, Kryśka! Pigułka »po« to nie to samo co wczesnoporonna. Każdy lekarz w kraju ma obowiązek ci ją zapisać, a jeśli nie chce, musi wskazać innego specjalistę, który to zrobi”. Nie wierzyłam, że czterdziestoletnia kobieta może nie wiedzieć takich rzeczy. Przecież antykoncepcja jest u nas legalna. Odpukać...

Nieplanowany seks się zdarza. Nawet Kryśce. Być może zdarzy się również tobie. Plaża, przystojny brunet wieczorową porą, chwila zapomnienia. Jesteśmy tylko ludźmi. Jeśli przytrafi ci się wpadka, to ty poniesiesz jej konsekwencje. Bo to nie jest kraj, w którym kobiecie zostawia się duży margines błędu. Dlatego zadbaj o siebie. Pogadaj o antykoncepcji z lekarzem, zanim wyjedziesz na wakacje. Zdobądź rzetelną wiedzę i zawsze zabezpieczaj się podwójnie.

Nie bądź Kryśką. Nie ryzykuj.

Kościelisko, czerwiec 2014

SZKLANKA JEST ZAWSZE DO POŁOWY PEŁNA!

Leszek Miller został przykładnie ukarany za farsę ogórkową i psucie lewicy. Mam nadzieję, że nareszcie zrobi nam tę grzeczność i zechce wycofać się z życia publicznego.

W dniu wyborów właśnie prowadziłam w Kościelisku swoje warsztaty Miejsce Mocy. Grupa była wyłącznie kobieca. Bardzo zróżnicowana wiekowo, środowiskowo, z różnych stron Polski, z różnym bagażem doświadczeń. Dużo mówiłyśmy o prawach człowieka, czyli o prawach kobiet, w tym najbardziej osobistym, intymnym rozumieniu. W relacji JA do JA. O prawach, które same wobec siebie łamiemy, stawiając potrzeby innych przed naszymi, zaniżając wycenę naszej pracy, pozwalając bliskim (w tym dzieciom) na wykorzystywanie nas.

Jestem głęboko przekonana, że żadna instytucja, rzeczniczka, wysoki komisarz, prezydent ani partia nie są w stanie zapewnić realizacji pełni przysługujących nam praw, jeżeli my same nie będziemy przekonane co do tego, że się nam one należą. Uczestniczki nie kryły zaskoczenia, kiedy łapały się na tym, jak często to one same bywają w stosunku do siebie autorkami porażającej dyskryminacji. Ja też, chociaż poświęciłam temu tematowi trzy książki, ciągle sobie to robię. Wykasowanie własnego, szkodliwego, oprogramowania i napisanie nowego, które bardziej będzie mi służyć, to zadanie na życie. Jednak w kwestii wyboru opcji politycznej sprawa jest dla mnie jasna od wielu lat: nie głosuję na tych, którzy nienawidzą kobiet. A PiS nas nienawidzi. Wynik wyborów pokazał, że wyborczyniom PiS nie przeszkadza pomysł całkowitego zakazu aborcji, nawet w tych najbardziej drastycznych przypadkach, ani koncepcja ograniczenia dostępu do badań prenatalnych, braku dostępu do refundacji antykoncepcji i więzienia za in vitro. Nie niepokoi ich też fakt, że w najżywiej dotyczących ich ciał kwestiach ciałem doradczym będą panowie, którzy wszelkiego kontaktu z kobiecym ciałem się wyrzekli, i jeśli takowy mają, to wyłącznie w poczuciu winy i wykroczenia. Nie mają także problemu z tym, że Konwencja o Zwalczaniu Przemocy Wobec Kobiet i Przemocy Domowej została przyjęta przy największym sprzeciwie wybranej przez nie opcji. Zastanawiam się, dlaczego sobie to zrobiły. Gdyby chciały o tym pogadać – zapraszam! Warsztaty zamierzam organizować regularnie.

Co do innych moich odczuć, z niepokojem czekam na ostateczny wynik po przeliczeniu głosów. KORWiN w parlamencie to jak najgorsza wiadomość nie tylko dla kobiet, ale też dla jakości parlamentarnego dyskursu. Jeśli wejdzie, będziemy przez cztery lata wysłuchiwać rasistowskich i mizoginistycznych prowokacji. Oby nie. KUKIZ jest dla mnie nowym Lepperem i jeśli ktoś przyczyni się do upadku PiS, to on i jego klub oszołomów. Stawiam drogie wino, że tak będzie, zapisy ma mojej stronie internetowej! – http://www.paulinamlynarska.pl.

Jednak są i dobre wiadomości: Leszek Miller został przykładnie ukarany za farsę ogórkową i psucie lewicy. Mam nadzieję, że nareszcie zrobi nam tę grzeczność i zechce wycofać się z życia publicznego. Podobnie Janusz Palikot, którego nie dzierżę, któremu nigdy nie wybaczę tekstu o pragnącej gwałtu Wandzie Nowickiej. Mocno zaistniała Barbara Nowacka, której kibicuję z całego serca. RAZEM, jako pierwsza w historii III RP formacja lewicowa bez żadnych związków z SLD, dostanie dotację z budżetu. I tu apel: Błagam was! Niech to was nie zepsuje. Bądźcie mądrzy, zasięgajcie rad, nie popadajcie w samozachwyt, zachowajcie świeżość i optymizm i wróćcie dojrzalsi za cztery lata. Będziemy na was czekać!

26 października 2015

WIELKI SPISEK W MAŁYM DOMKU

Puciówka, mój drewniany domek w Kościelisku, jest jak pudełko rezonansowe. Gdyby rozciągnąć wzdłuż jego dachu struny, byłby największą na świecie gitarą lub raczej, ze względu na trójkątny kształt, bałałajką. Halny grałby na niej swoje romanse. Chałupka jest niewielka, ale za to pakowna. Cztery kondygnacje całe w skosach, schodach i zawijasach. Niektórzy pytają nawet, czy nie projektował jej Gaudi. Na parterze, który zależnie od punktu widzenia jest zarazem pierwszym piętrem (dom stoi na stromym brzyzku, czyli na zboczu, i jest tak sprytnie wkopany w ziemię, że z jednej strony parter to parter, a z drugiej parter to piwnica), toczy się życie towarzyskie. Kolejne dwa piętra to sypialnie, w których, mimo skromnego metrażu, można upchnąć całą ferajnę gości. Murowana piwnica zaś, zwana gawrą, w przeszłości służyła mojemu tacie za miejsce skupienia i pracy, a teraz bywa i moim schronieniem przed szumem informacyjnym panującym tu podczas wakacji, ferii i świąt. Kto żyw i znajomy zjeżdża bowiem wtedy do mnie, by uprawiać tak zwany kitwas. Spożywać śniadanie, płynnie przechodzące w obiad i kolację, zalegać na kanapie lub tarasie w wolnym od spożywania czasie, ale za to przy winie, oraz uczyć dzieci jazdy na nartach na oślej łączce koło domu. I ogólnie się relaksować. Są tylko trzy rzeczy, które nie wchodzą w grę podczas zbiorowych pobytów u mnie w Kościelisku. Jak na złość wszystkie trzy bardzo przyjemne: palenie fajek, seks i plotki. To pierwsze dlatego, że dym bez trudu pokonuje szpary w drewnianych ścianach, trując śpiące na górze dzieciaki, a dwie kolejne z powodów akustycznych. Kichniesz w salonie, słychać cię „na czubie”, czyli na strychu. Westchniesz na strychu, słychać cię w salonie. Jedyne miejsce, nieobjęte notorycznym podsłuchem, to wspomniana „gawra”. Mimo spartańskich warunków to prawdziwy VIP-room.

Nie wszyscy goście, których tu przyjęłam na przestrzeni lat, traktowali ten fakt z należytą powagą. Puciówka pamięta więc niejedną „aferę podsłuchową”. Przy czym rola urządzenia nagrywającego, czy tego chciałam, czy nie, przypadała mnie. Wiem sporo rzeczy śmiesznych i niemało strasznych. Ale nigdy, przenigdy nie robię z nich użytku! Za bardzo sobie cenię ten „kitwas” w Kościelisku. Dyskrecja przede wszystkim. Raz tylko zdarzył się wyjątek. Siedziałyśmy z przyjaciółką przy kolacji, gdy nagle z pokoju dzieci dobiegły nas sceniczne szepty. „Dobra, to jutro zwiewamy! Nie będziemy tu z nimi siedzieć przez całe wakacje, to wariatki!” „Spakowałeś się?”. „No dobra. Przejdziemy przez granicę! Znam drogę!”

Popatrzyłyśmy po sobie. Za oknem był typowy tatrzański lipiec. Sześć stopni i zacinający deszcz. A w młodocianych głowach konspiratorów, jak słychać, hula wiatr. Trzeba interweniować. Zawołałyśmy dzieci (nie muszę chyba dodawać, że aby to zrobić, nie potrzebowałyśmy nawet podnosić głosu) i strzeliłyśmy focha oraz wykład o tym, że w góry nie wychodzi się, nie mówiąc, dokąd się idzie, zwłaszcza przy takiej pogodzie. Uwagę o wariatkach sobie darowałyśmy, uznając, że to nie należy do istoty sprawy.

– Podsłuchiwałyście! Jesteście wredne! – miotali się w furii jedenastoletni spiskowcy. My zaś, nieczułe na ich protesty, wdrapałyśmy się na czub, gdzie bez trudu znalazłyśmy skitrane pod jednym z łóżek corpus delicti: plecak z pacyfą załadowany po brzegi batonami i żelkami, dwie latarki czołówki, krótkofalówki sygnowane naklejką z Pokemonem, kawałek sparciałej linki, lornetkę i 90 złotych w bilonie.

Ogłoszenie wymiaru kary zapowiedziałyśmy na następny dzień rano, po czym, dusząc się ze śmiechu, zbiegłyśmy do „gawry”, żeby nikt nie usłyszał, jak bardzo cała ta sytuacja nas ubawiła. Co nie znaczy, że nie byłyśmy przekonane o słuszności naszej interwencji. Dzieciaki są durne, mogły zrobić sobie krzywdę, wprowadzając swój szalony plan w czyn. Ostatnia afera podsłuchowa w kraju niemal obaliła rząd i chyba wszystkim dała do myślenia. Okazało się, że nie tylko mój dom, ale cały kraj jest jak pudło rezonansowe. Na jaw mogą wyjść mniej niewinne sprawki niż plan wakacyjnej ucieczki dwóch smarkaczy, którzy właśnie zdali do piątej klasy. A podsłuchujący to niekoniecznie wyrozumiałe mamusie i ciocie obdarzone poczuciem humoru. Chcesz spiskować? Szykuj gawrę! Ja na szczęście już swoją mam.

Kościelisko, czerwiec 2014

MICHAŁ WIŚNIEWSKI I JEGO „WSZYWKA ROBACZYWKA”

Masz dostęp do mediów, ciągle budzisz ciekawość. Gdy opowiadasz o tym, jak tęsknisz do nowej popijawy po tym, kiedy „wszywka” przestanie już działać, mówisz tak naprawdę, że nadal jesteś uzależniony, tylko chwilowo zrobiłeś przerwę w piciu.

Michał, znam Cię, lubię Cię, wiesz o tym. Mam do Ciebie słabość i już. Nie chcę Ci robić przykrości. Ale skoro publicznie zabierasz głos w sprawie uzależnień, to błagam, nie pleć bzdur!

Wciąż jest w tym kraju mnóstwo osób, które Ciebie słuchają, a ty im wciskasz, że alkoholik może sobie zrobić „wszywkę” i mieć alkohol z głowy! Że jak się „wszywka” skończy, to sobie popłyniesz. Chluśniesz toast, bo będzie okazja. A potem znów się zaszyjesz.

Terapeuci odwykowi od lat ciężko pracują nad rodzimymi alkoholikami, by ci zechcieli wreszcie pojąć, że abstynencja i trzeźwość to są dwie różne rzeczy. Że „wszywka” nie rozwiązuje problemu, tylko odkłada go w czasie, że alkoholik, by naprawdę wytrzeźwieć, potrzebuje przekształcić swoje myślenie, wziąć odpowiedzialność za własne życie i nauczyć się brać z nim za bary. Temu służy terapia odwykowa, program dwunastu kroków AA i pokrewne programy dla rodzin, czyli osób współuzależnionych i dla dzieci. Bo kiedy w rodzinie jest alkoholik, cierpią wszyscy i wszyscy chorują. Uczestnictwo w terapii i stopniowe trzeźwienie to o wiele bardziej złożony proces niż reklamowana przez Ciebie „wszywka”. Podpisałeś umowę reklamową z producentem Esperalu czy co?

Masz dostęp do mediów, ciągle budzisz ciekawość. Gdy opowiadasz o tym, jak tęsknisz do nowej popijawy po tym, kiedy „wszywka” przestanie już działać, mówisz tak naprawdę, że nadal jesteś uzależniony, tylko chwilowo zrobiłeś przerwę w piciu. To nie jest sposób na pokonanie nałogu.

Reklamujesz coś, co w oczach profesjonalistów i ludzi, którzy przeszli prawdziwy odwyk, a potem przez całe życie nad sobą pracują, by nie wpaść na nowo w stare koleiny, jest uważane za erzac trzeźwości.

Szkoda straconej szansy na danie przykładu. I szkoda Ciebie.

7 listopada 2015

ŚWIAT BEZ GRANIC NIE ISTNIEJE

Lubię przy niedzieli skoczyć za granicę. Kwadrans autem i już jestem po drugiej stronie Tatr. Uwielbiam myśl, że mogę sobie swobodnie krążyć między dwoma krajami. Śmignąć obok pustych dziś budynków, w których kiedyś mieściły się biura straży granicznej i służby celnej, i pojechać na przykład po pyszne słowackie piwo na wieczór.

Jednego z takich wieczorów odwiedziła mnie pewna szalenie zamożna i światowa znajoma. Towarzyszyła jej ukraińska gosposia. Służąca? Stawiam znak zapytania, ponieważ sama nie wiem, jak to nazwać. W moim świecie nie ma miejsca dla kogoś, kto miałby mi towarzyszyć i pomagać w codziennych czynnościach.

Ta pani z Ukrainy towarzyszy mojej znajomej przez całą dobę, usługując jej niczym pokojówka z dziewiętnastowiecznych powieści. Nie miałam pojęcia, że coś takiego jeszcze się zdarza. Skoro już jednak przyszły obie, nalałam nam wszystkim po szklaneczce piwa, pokroiłam ser i podałam na tarasie. Tu rozegrała się scena, która wprawiła mnie w osłupienie. Światowa znajoma skrzywiła się, po czym z protekcjonalnym uśmieszkiem na twarzy stwierdziła, że „UKRAINKA” nie będzie niczego pić. Następnie zapytała, czy mam w domu… łapkę na muchy. Owszem, miałam. I muchy też. Na sąsiadującej z moją działką łące pasie się spore stadko owiec. Kto nienawidzi much, ten nie powinien przyjeżdżać latem w góry. „Ależ ja kocham tu być!”, westchnęła moja znajoma.

I tu nastąpił zwrot akcji, który kazał mi zwątpić, czy aby na pewno siedzę na swoim tarasie w Kościelisku nad Cichym Potokiem i mamy rok 2014, a nie znajduję się na plantacji bawełny nad rzeką Missisipi w roku 1914. Otóż moja znajoma wręczyła łapkę na muchy „swojej” Ukraince i kazała jej odpędzać owady, podczas gdy sama delektowała się piwem. Patrzyłam w zdumieniu: oto bogata, przekonana o swojej europejskiej przynależności pani sączy trunek, mrużąc oczy, a stojąca nad nią starsza kobieta macha nad jej głową nieszczęsną łapką na muchy!

„Będę musiała cię prosić, abyś opuściła mój dom”, wyszeptałam blada jak papier, kiedy rozanielone oczy znajomej spotkały się z moim wzrokiem. „Nie chcę mieć nic wspólnego z ludźmi, którzy w ten sposób traktują innych”. Znajomą zatkało. Potem była jeszcze wymiana przykrych esemesów. W jednym z nich napisałam, że w cywilizacji, do której należę, takich rzeczy nie robi się nigdy. Czy mam na myśli cywilizację europejską? Tę samą, która stworzyła porozumienia, na mocy których na wielkiej części kontynentu granice nie istnieją, a ktoś taki jak ja może sobie jeździć na Słowację po piwo? Tu sprawa się komplikuje.

Kiedy Polska nie była jeszcze w Unii Europejskiej, mieszkałam w Paryżu i pracowałam w radiu publicznym. Niektórzy dziennikarze mieli tam zwyczaj traktowania mnie z góry i obwieszczania na każdym kroku: „Polska nie jest jeszcze w Europie” albo: „Kiedy już będziecie w Europie”. Dostawałam wtedy szału. Nie mogłam zrozumieć, skąd się bierze ta ich protekcjonalna postawa i zarozumialstwo. Przecież przynależą do wspaniałej kultury! Naprawdę muszą poprawiać sobie nastrój, umniejszając innych? Pod tweedowymi marynarkami od najlepszych paryskich krawców biły barbarzyńskie serca nieznające delikatności uczuć. Podobnie jak pod kosztowną sukienką mojej znajomej. I kolor paszportu nic tu nie zmieni. Ta znajoma i jej stosunek do ukraińskiej gosposi czy nadęci redaktorzy z Paryża i ich poczucie wyższości wobec koleżanki z Polski to skrajne przykłady. Ale pokusa, by nadużywać pozycji, dotyczy wszystkich. Wystarczy, że uległy dotąd urzędnik wyjedzie na wakacje all inclusive do Egiptu, a zamienia się w dyktatora bezwzględnie ćwiczącego hotelową obsługę. Skromna jeszcze wczoraj dziewczyna trafia na pięć minut do mediów i budzi się w niej rozkapryszona diwa. To nieprawda, że żyjemy w świecie bez granic. Bez kontroli to można sobie przekraczać granicę w Suchej Horze, żeby skoczyć po dobre słowackie piwo. Cudzych granic przekraczać nie wolno. Wasze zdrowie!

Kościelisko, lipiec 2014

NIE WIERZĘ BEACIE, CZYLI EXPOSÉ W OPARACH WATY CUKROWEJ

Problem w tym, że to wszystko kłamstwa. PiS wybory wygrało na kłamstwach i na kłamstwach zbudowało ten rząd.

W Sejmie właśnie zostało wygłoszone najbardziej populistyczne exposé premierowskie ever. Nasza nowa święta, Beata co kryzys zamiata, spłynęła na mównicę z następującym oświadczeniem:

Rodacy! Polska potrzebuje pięknej pogody! Wiemy, jak ją zorganizować. Skończymy ze słotą i śniegiem, który za rządów PO nieustannie zaskakiwał drogowców. Przepędzimy halne wiatry i huragany, powodzie oraz inne zdarzenia atmosferyczne, które tak niepokoją rodaków. My wiemy, jak to zrobić!

Polska potrzebuje rzeki mlekiem i miodem płynącej. Wiemy, jak puścić ją w ruch!

Trzeba nam stuzłotówek na każdym drzewie. Posadzimy takie!

Potrzebujemy pełnych lodówek. Zapełnimy je! Wiemy, jak to się robi!

Polska zasługuje na mannę z nieba. Zrzucimy ją!

Każde kolejne oświadczenie świętej prawa strona Wysokiej Izby witała brawami.

Mnie się zrobiło niedobrze.

Nie dlatego, że nie chcę finansowego wspierania rodzin, podniesienia poziomu edukacji, budowy mieszkań komunalnych, mecenatu państwa nad kulturą wysoką i podniesienia kwoty wolnej od podatku oraz stawki godzinowej. Mam serce po lewej stronie i niczego bardziej nie pragnę niż poprawy warunków życia najbiedniejszych oraz zmiany kursu kraju na bardziej socjalny.

Problem w tym, że to wszystko kłamstwa. PiS wybory wygrało na kłamstwach i na kłamstwach zbudowało ten rząd.

Exposé wygłoszono w dzień po tym, jak PAD wszystkich Polaków (jako oszalałe lewactwo trochę zaczynam mieć problem z tym, czy jeszcze się do nich zaliczam, ale spoglądam na paszport, który leży na biurku przy kompie, i myślę, że jednak bez walki nie oddam!) oznajmił, że niezawisły sąd oraz cały system prawny, którego dopracowaliśmy się po ́89 roku, są już niepotrzebne. Dzięki. W jego RP – nie wiem, piątej? – takie tam dyrdymały nie będą już Polakom potrzebne. Wystarczy, że się oznajmi, że wyrok, jaki by nie był, będzie polityczny, więc po co se głowę truć, nie? No. Ułaskawienie polityczne nie jest OK? No. Bo tak. I wara.

Exposé pani premier jest równie bezwstydne jak oświadczenie jej szefa, że „odwetu nie będzie”. Otóż będzie. Już się zaczął.

Ponury czas dla demokracji przed nami. W oparach waty cukrowej. Mnie już zemdliło, a was?

Na pociechę proponuję, jakże aktualny, kawałek mojego taty Wojtka z lat osiemdziesiątych: https://www.youtube.com/watch?v=_0HIisjcGT8.

18 listopada 2015

BOHEMA OSTRO BAWI SIĘ?

Równo trzy lata temu umarła Amy Winehouse. Przedawkowała narkotyki, które mieszała z alkoholem. Z tej okazji – jak co roku o tej porze – prasę i internet obiegają zdjęcia jej straszliwie wyniszczonego ciała. Co ciekawe, w tych samych serwisach, tuż obok, lansowani są inni młodzi „idole”, także aspirujący do klubu 27 stworzonego przez Jimiego Hendrixa, Jima Morrisona, Janis Joplin, Kurta Cobaina i Amy – artystów, którzy mieli nieszczęście uzależnić się od narkotyków i odeszli w wieku zaledwie 27 lat.

Miałam skłonność do ludzi uzależnionych. Niestety, nie tylko jako odbiorczyni ich twórczości. Poznałam koszmar, jakim jest życie z człowiekiem, który sam siebie niszczy na raty. Mogłam z bliska oglądać dramat uzależnienia. Pewnie dlatego jestem szczególnie wyczulona na bezmyślne prezentowanie kolejnych wyskoków wyskokowych gwiazd. Wśród osób głoszących w mediach radosną pochwałę nietrzeźwości znajdujemy dziś aktorów, rockandrollowców, polityków, satyryków i gwiazdki jednego sezonu. Znak rozpoznawczy: mętne oko, chwiejny krok i bełkotanie o marihuanie. Niektórzy lubią jeszcze dorzucić „buntownicze” wyznania typu: „Chodzę do burdeli! Pokaż mi, kto nie chodzi?” czy: „Źle się prowadzę, bo jestem artystą! Nie bierzcie, szaraki, ze mnie przykładu!”. Wszystko w oparach drogiej whisky i taniutkiego sadzenia się na intelektualnych spadkobierców wyżej wymienionego klubu. Media ich uwielbiają, bo przecież, poza seksem, nic tak nie nęci publiczki, jak widok upadku znanego bliźniego naszego. W lipcu 2011 roku, po śmierci Amy Winehouse, niewiele dało się powiedzieć o konsekwencjach nałogu i drodze, jaką trzeba pokonać, by doprowadzić się do stanu, w jakim ją oglądaliśmy na zdjęciach paparazzich. Do komentowania sprawy w pierwszej kolejności rzucili się bowiem nie specjaliści od odwyku, ale rodzimi spece od ostrych imprez i picia na umór. W ich wypowiedziach dominował ton żalu po utracie wielkiej bohaterki masowej wyobraźni. Za śmierć Winehouse winiono na przemian jej ojca (bo zdradzał i odszedł), męża (bo sam jest narkomanem) i złych „paparuchów” (bo śledzili każdy chwiejny krok gwiazdy).

Niezliczona rzesza ludzi żyje życiem bohaterów narkomańskich ekscesów spod znaku Oscara i Grammy. Siedem miesięcy po Winehouse przedawkowała Whitney Houston. Historia się powtórzyła. Winny był mąż, bo ją wciągnął, winny był show-biznes i stres. Ubiegłej zimy zdarzyła się inna głośna narkotykowa śmierć. Umarł Philip Seymour Hoffman, laureat Oscara. I znowu się zaczęło: dyskusje w telewizji, lamenty na Facebooku i gorzkie żale na Twitterze. Wszystko w takim tonie, jakby przyczyną zgonu nie było przedawkowanie heroiny, tylko jakiś bohaterski wyczyn! Ogromnie współczuję rodzinie aktora. Jego śmierć była przedwczesna, niepotrzebna i przyniosła wielką stratę światowej kinematografii. Ale nie była to śmierć bohaterska. Podobnie jak bohaterska nie była śmierć Amy Winehouse i Whitney Houston, a wcześniej Morrisona, Hendrixa, Joplin, Cobaina i wielu, wielu innych. Nazwijmy rzecz po imieniu: to była śmierć narkomańska. Udział gwiazd w rozpowszechnianiu luzackiego, przyjemnie buntowniczego wizerunku narkotyków jest gigantyczny. I generuje ogromne dochody. Niestety, nie tylko akcjonariuszom mediów, które to nagłaśniają, ale i – mówiąc wprost – mafii.

Pompowanie słupków oglądalności i klikalności plotkami o narkotykowych wyskokach celebrytów to nic innego jak nieustająca, zupełnie darmowa kampania reklamowa z udziałem nazwisk, za które każda inna branża musiałaby płacić miliony. To dzięki nim wciąganie kokainy w niektórych kręgach wręcz dodaje prestiżu. Kreska i do przodu. Najlepiej szybkim autem. Co z tego, że po pasach może właśnie przechodzić człowiek? „Bohema ostro bawi się! (...) Lecę, bo chcę!”, że zacytuję Roberta Gawlińskiego, który, mając za sobą narkotykowy epizod, przyznał w jednym z wywiadów: „Jeśli chcesz coś osiągnąć w życiu, musisz wyskoczyć z tego g…!”.

Kościelisko, lipiec 2014

JAROSŁAW, MÓJ GURU!

Muszę powiedzieć, że z mojego punktu widzenia pierwszy tydzień pracy nowego rządu prezentuje się fantastycznie.

Każdy radzi sobie, jak może. Na przykład kochana, mądra Fiolka Najdenowicz, która na zimę zjechała do kraju ze swej słodkiej katalońskiej emigracji, powiada: „Rzeczywistość niezaobserwowana nie istnieje!”.

I się śmieje. I ma luz.

Ja nie umiem. Połknęłam kiedyś, dawno temu, bakcyla politycznego i jestem denerwująca i awanturująca się.

Chcąc temu zaradzić, postanowiłam zacząć więcej medytować, aby w czeluściach swojego umysłu odnaleźć nieco wytchnienia. Mój dzień, za nowego reżimu, wygląda mniej więcej tak: wstaję wcześnie, idę pobiegać, wracam, ćwiczę, medytuję. Tak przygotowana odpalam internety oraz czytam przyniesione gazety, przerzucając równocześnie kanały informacyjne. To mnie ogromnie denerwuje, chce mi się zrobić jakiś dym. Aby temu zaradzić, zanim usiądę do pracy tzw. twórczej – obecnie produkuję ultrafeministyczny paszkwil książkowy na konający (tak, tak, mimo wszystko!) patriarchat – muszę znowu trochę posiedzieć w ciszy. Taki cykl powtarzam kilka razy w ciągu dnia, co zdecydowanie wychodzi mi na zdrowie. Praca wre. Umysł mam czysty jak kryształ.

Równo rok temu podróżowałam po Birmie, i tam pewien stary mnich buddyjski, którego spotkałam w autobusie, popatrzył na mnie śmiejącymi się oczami i zawyrokował:

– Powinnaś medytować dwa lub więcej razy dziennie! Wtedy dopiero dowiesz się, kim jesteś.

– Panie kochany! Kto ma na takie rzeczy czas w Europie? Zresztą ja ledwo jedną praktykę dziennie potrafię usiedzieć – odpowiedziałam.

– Może potrzebujesz nowego mistrza? Poczekaj, wkrótce znajdzie się mistrz! – Mnich się roześmiał i pokuśtykał w swoją stronę.

No i proszę. Znalazł się, i to w osobie wodza partii nam najsłuszniej przewodzącej. Łubu-dubu! Niezbadane są ścieżki rozwoju duchowego!

22 listopada 2015

TRZEBA MIEĆ ODWAGĘ MÓWIĆ KOCHAM

Ładna, mądra, niezależna, mająca swoje zdanie, poczucie humoru i pieniądze, spotkała latem fajnego faceta. Spędzili razem noc, a nad ranem wyszli do ogrodu, usiedli pod starą jabłonią owinięci kocami i przez chwilę czuli się bardzo szczęśliwi. Potem on zaczął się bać. Nie wierzył. Taka kobieta... z nim? Niby z jakiej paki? Dziewczyny, które znał i które się za nim uganiały, koniecznie chciały od razu wszystko o nim wiedzieć, wiązać się, brać kredyt i ślub. Nieustannie odmieniały zaimek „my” przez wszystkie przypadki. Po miłości stawały się czujne i wyczekujące, jakby sam akt niczego w nich nie rozładował, a tylko wzmógł napięcie. Zarzucały na niego sieci, z których niełatwo się było wyplątać.

Ona była inna. O nic nie pytała, cieszyła się chwilą. Teraz na przykład siedziała przed nim odprężona, otulając nagie ciało kraciastym kocem, i kołysała wesoło stopą. Świtało. Jej twarz powoli nabierała blasku. W kącikach oczu dojrzewał cień, zapowiedź pierwszych zmarszczek. Zamiast powiedzieć jej, że ją kocha, rozmyślał o swoim strachu.

Kilka dni później wyjechała. Sama, bo taki był plan. Usiadła na pustym łóżku w pokoju z widokiem na morze i poczuła, że za nim tęskni. Napisała mu o tym. Nie odpowiedział. Kiedy czytał tę wiadomość, lęk zdążył już na dobre rozgościć się w jego myślach. Był przekonany, że ona się nim bawi. Nie wiedząc, do czego prowadzi ta „gra”, postanowił milczeć.

To milczenie zasmuciło ją i zdziwiło, ale przyjęła je ze spokojem, jaki daje znajomość reguł. Przez kilka dni wylegiwała się jeszcze na plaży, spacerowała, czytała i piła białe wino wieczorami, odpowiadając uśmiechem na zaczepki mężczyzn. Po jej powrocie spotkali się znowu. Nie było rady. Miłość już taka jest, że robi z nami, co chce. A my już tacy jesteśmy, że często nie możemy się zdecydować, co z nią robić. On podjął najgorszą możliwą decyzję. Nie zrobił nic. Czekał. Ciągle nie pojmował, dlaczego to się w ogóle dzieje. Co taka kobieta jak ona może dostrzegać w kimś takim jak on?

Tymczasem ona widziała w nim mężczyznę, który ją interesował, z którym było jej wesoło i który nie gadał głupot. Był opiekuńczy, łagodny i czuły. Nie musiał mieć zawsze racji, potrafił słuchać. No i miał piękne, mocne, męskie ciało.

Gdyby któregoś dnia powiedział jej, że ją kocha, podłożyłby ogień, który strawiłby ich dotychczasowe życie i zapoczątkował wielką wspólną przygodę. Ale on milczał, więc milczała i ona.

Przychodził do niej niemal co wieczór. Nadal siadali pod jabłonią, a kiedy zrobiło się chłodno – przy stole w kuchni. Pili herbatę, czasem jakieś wino. Rozmawiali o książkach, o znajomych i muzyce, ale nigdy o tym, co czują. Ona dlatego, że jej wtedy nie odpisał. Uznała, że w ten sposób wyznaczył granicę zażyłości, i zamierzała ją uszanować. Dość się już wygłupiła z tą wiadomością wysłaną z wakacji. On nadal myślał, że jest zabawką w jej rękach, i chyba nie było mu z tym dobrze. Bez niej jednak byłoby jeszcze gorzej, to wiedział na pewno. I tak brnęli w głupie milczenie. Kochali się bez szeptów, bez śmiechu, nie patrząc sobie w oczy. Nie przerywali, by zaraz zacząć od nowa. Nie snuli opowieści z dzieciństwa i nie zwierzali się z tajemnic. Nie robili planów na przyszłość. Nie pozwalali sobie na nagłe wybuchy namiętności. Kołdra, pod którą razem sypiali, zamieniła się w koc gaśniczy.

Po kilku miesiącach takiego romansu prowadzącego donikąd ona miała dość.

– Kocham cię – powiedział jej, stojąc ostatni raz w jej drzwiach.

– Takich rzeczy nie mówi się przy rozstaniu – odparła.

– Myślałem, że cię spłoszę – wyszeptał.

– A ja myślę, że trzymałeś te słowa, jakby to był as w rękawie. – Zatrzasnęła drzwi.

„Nie ma nic bez ryzyka! Tylko widz, tylko widz go unika!”, śpiewali właśnie w radiu starsi panowie – Jerzy Wasowski i Jeremi Przybora, kiedy on, szlochając, wsiadał do samochodu. Ona słuchała tego, płacząc w kuchni. Szkoda. Ta miłość i to lato już nigdy nie wrócą. Kiedy się kocha, trzeba mieć odwagę mówić „kocham”. A co będzie potem? Nie wiemy, nie wiemy, nie wiemy…

Kościelisko, sierpień 2014

BYLE DO WIOSNY!

Pięćset zeta na dziecko jednak nie od razu i nie każdemu. No raczej! To samo z kwotą wolną od podatku. Wolna, wolna, ale nie tak prędko! Zaraz, zaraz, nie tak naraz. Teraz Smoleńsk. First things first.

PiS idzie grubo, szeroko, po bandzie. Bierze całe pole: służby, Trybunał, sądownictwo, media, kulturę oraz przestrzeń symboliczną w tle. Znika zepsuta, zgniła, zachodnia flaga unijna, zostaje czerwień i biel, jak śnieg i krew. Idzie zima.

Z netu znika raport komisji Millera, za to pojawia się list dziękczynny Prezydenta wszystkich Polaków, którzy głosowali na PiS, kierowany do ojca Rydzyka. Macierewicz bierze chłopca wyglądającego na wyrośniętą gimbazę na doradcę. Autorytety rwą włosy z głów. TVN24 mówi „sprawdzam” i pokazuje w Faktach po Faktach rozmowę Justyny Pochanke, identico jak ta Karoliny Lewickiej sprzed kilku dni. Nie dooglądałam, bo profesor Gliński w kółko powtarzał to samo, Justyna też.

Pięćset zeta na dziecko jednak nie od razu i nie każdemu. No raczej! To samo z kwotą wolną od podatku. Wolna, wolna, ale nie tak prędko. Zaraz, zaraz, nie tak naraz. W przyszłym tygodniu powinniśmy usłyszeć sprostowanie na temat wieku emerytalnego (Oj tam, oj tam, jesteśta pewni, że chcecie klepać biedę na stare lata, może damy spokój, co?) i podatku dla sklepów wielkopowierzchniowych (bez sensu, bo co to za problem podzielić powierzchnię i zasiać miasta biedroneczkami i lidelkami, co tylko zaszkodzi rodzinnym sklepom, darujemy sobie, OK?). Będzie też o bankach (można je niby obciążyć nowym podatkiem, ale i tak wy za to zapłacicie!), aha, i o górnictwie, że jednak nierentowne.

Do końca roku spłyną projekty ustaw: całkowity zakaz aborcji z karą więzienia dla kobiety, ograniczenie dostępu do badań prenatalnych i odstąpienie Polski od konwencji antyprzemocowej.

Nie wierzę, że Polacy na dłuższą metę dadzą się robić w balona. Jesteśmy zmęczeni, za mało zarabiamy, za dużo zasuwamy, mamy kredyty i mnóstwo na głowie, ale nie jesteśmy tak głupi, jak nam to wmawiają media i politycy.

Byle do wiosny!

25 listopada 2015

BUTY CZY ATRYBUTY?

Paryż 1989. Miałam 19 lat. Właśnie dostałam wypłatę, która w całości była przeznaczona na czynsz. Nie miałam na metro, więc szłam piechotą, skubiąc bagietkę, mój jedyny posiłek tego dnia. Przecięłam Pola Elizejskie i zamiast iść wprost do domu, skręciłam w Avenue Montaigne. To tam usadowiły się najbardziej wytworne domy mody. Nie dla psa kiełbasa! Klepałam wtedy biedę, więc bez większych emocji minęłam sklepy Diora, Louis Vuitton i Céline… Moja garderoba składała się wówczas z dwóch par dżinsów, kilku T-shirtów, jednego czarnego swetra, męskiego prochowca Burberry kupionego na ciuchach za kilkanaście franków, czarnej marynarki od Soni Rykiel, pozyskanej od koleżanki w barterze za starą góralską chustę, czarnych skórzanych szortów, dwóch sukienek, którymi pewien młody projektant zapłacił mi za udział w swoim pokazie, i jednej pary znoszonych balerinek. W mieście, które każdego dnia kusiło na wystawach obłędnymi ciuchami, przez dwa lata nie zaszalałam ani razu. Zaciskałam zęby oraz pasek na chudym tyłku i powtarzałam sobie, że jeszcze przyjdzie na to czas.

Przy butiku Chloé stanęłam jednak jak wryta. Zobaczyłam je: były szare, na niebotycznych obcasach i kosztowały dokładnie tyle, ile miałam w kieszeni. Nie wiem, co mnie napadło, ale po prostu weszłam do tego sklepu i je kupiłam. Szpilki za całą wypłatę! Moje pierwsze w życiu. Po powrocie do domu postawiłam je na środku pokoju. Były, bez dwóch zdań, najładniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek posiadałam. Szybko dopadły mnie jednak wyrzuty sumienia i obawa, że przez tę ekstrawagancję stracę dach nad głową. Już miałam pobiec do sklepu i je oddać, kiedy odebrałam telefon z agencji modelek: „Masz dziś zdjęcia próbne do reklamy, tylko weź koniecznie buty na obcasie!”. Postanowiłam, że włożę je tylko ten jeden raz, na chwilę. Rolę dostałam na pniu. Byłam uratowana – ja oraz czynsz i moje nowe buty, które od tego dnia uważałam za swój fetysz. Były tak fantastycznej jakości, że chodziłam w nich przez wiele sezonów. Dzięki nim nauczyłam się, że lepiej raz na jakiś czas kupić jedną rzecz w bardzo dobrym gatunku, niż zapełniać szafę byle czym. To była najważniejsza paryska lekcja stylu. Drugiej udzieliła mi jedna ze stylistek, z którymi tam współpracowałam: „Zawsze miej na sobie coś pięknego, coś starego i coś, co do tego nie pasuje!”. Mam wrażenie, że na tym polega tajemnica niepowtarzalnego nonszalanckiego stylu Francuzek. One się ubierają, a nie stylizują. No i wychodzą z założenia, że piękne rzeczy pięknie się niszczą, i właśnie dlatego warto za nie więcej zapłacić.

Szare szpilki od Chloé zaginęły, kiedy dziesięć lat temu przeprowadzałam się do Warszawy, by podejmując pracę w telewizji, wkroczyć w świat polskiego show-biznesu. Jakież było moje zdziwienie, kiedy się połapałam, że noszenie butów wartych minimum tyle, co średnia krajowa, to u nas absolutny mus, żeby móc mienić się „gwiazdą”. Trwałość i wysoka jakość, które przecież nierozerwalnie wiążą się z wygórowaną ceną, są przy tym zupełnie bez znaczenia. Wszak każda celebrytka wie, że nawet jeśli szpilki kosztowały majątek, nie wolno się w nich pokazać więcej niż raz. To samo dotyczy sukienek (ale te przynajmniej znacznie łatwiej wypożyczyć).

Karą za odstępstwo od tej reguły jest podanie tego „gorszącego” faktu do wiadomości publicznej w kronikach towarzyskich i obrzucenie gradem gniewnych słów przez rodzime krytyczki mody. Nieraz już padłam ich ofiarą i pewnie wiele razy to się jeszcze powtórzy. Mam to w nosie. Kiedy trafiam na parę szpilek doskonałych, a to się zdarza nad wyraz rzadko, kupuję je i noszę tak długo, jak długo zechcą mi służyć.

„Próżno wszelako wspinać się na szczudła – i na szczudłach trzeba nam chodzić własnymi nogami; na najwyższym tronie świata i tak siedzimy jeno na własnym zadku”, napisał w swoich Próbach mistrz Michel de Montaigne. Ten, którego imię nosi ulica, przy której mieszczą się najdroższe paryskie domy mody. Szczudła czy szpilki, na jedno wychodzi, przecież i tak liczy się osobowość!

30 września 2014

NIE JESTEŚMY BEZPIECZNI

Mamy u władzy ludzi, o których każdy przywódca na świecie wie, że to marionety. A superpremier z drugiego rzędu nie ma prerogatyw, by z nim cokolwiek bezpośrednio uzgadniać. Nie ma dostępu do tajnych informacji, a co chyba najgorsze, nie ma głowy do tej wojny.

Tata nauczył mnie kiedyś, że jak się jest z siebie głupkowato zadowoloną, to jest żenada. Ale jednak się jaram!

Jaram się własną celnością. Tym, że w roku 1999, w audycji, którą prowadziłam na antenie radia TOK FM, mówiłam o tym, że szykując Polskę do wejścia do UE, musimy przygotować ją także na to, że prędzej czy później jakiś konflikt na świecie albo kryzys ekonomiczny sprawi, że przyjadą tu uchodźcy. Jednolita narodowo Polska, przez lata izolowana przez komunistów, niezadająca sobie trudu rozliczenia z własnym stosunkiem do „innego”, jest na to dramatycznie nieprzygotowana.

Jaram się, że minister Mateusz Morawiecki już zapowiada likwidację nierentownych szybów kopalnianych, bo jako żywo, byłam pewna, że to nastąpi w ciągu nie mniej niż miesiąca. Nastąpiło szybciej – no i czemu ja się, durna pała, dziwię? Tu nie ma, że głupio. Że to obciach tak się wycofywać, bezczelnie, z wszystkich wyborczych obietnic. Nie będzie żadnych pięciu stów na dzieci, nie będzie podatków bankowych ani tych dla wielkich sklepów. Będzie dokładnie tak, jak było za PO + SMOLEŃSK + ustawa o dopuszczalności przerywania ciąży oraz konwencja antyprzemocowa + reforma szkolnictwa, co ma skutecznie odwracać uwagę społeczeństwa od demontażu demokracji. I będzie zamordyzm fiskalny, co sprawi, że jeszcze więcej małych firm wyniesie się na wyspy.

Wyborcy PiS! Chcieliśta? To mata! Oszukano was, że tu chodzi o położenie tamy jakimś strasznym przemianom społecznym spod znaku geja, lesbijki, aborcji i gender. Oszukano, że PiS stoi na straży tradycyjnych wartości, zagrożonych przez oszalałe lewactwo. Zagrano na waszych lękach, zmanipulowano was. Tymczasem wokół mamy wojnę.

Jakby ktoś nie wiedział, III wojnę światową.

Każdy dzień przynosi światu nową tragedię, a Polska zajmuje się demontowaniem własnej państwowości. Zapomnieliście, że byliśmy w Iraku? Zapomnieliście, gdzie w Europie znajdowały się tajne więzienia CIA? Chyba wierzycie w przepowiednie Sybilli, sądząc, że Polskę oszczędzą terrorystyczne ataki.

Nie chcę się kiedyś jarać i nie spać, mówiąc: „k…wa, wiedziałam!”.

Chcę tylko powiedzieć, że mamy u władzy ludzi, o których każdy przywódca na świecie wie, że to marionety. A superpremier z drugiego rzędu nie ma prerogatyw, by z nim cokolwiek bezpośrednio uzgadniać. Nie ma dostępu do tajnych informacji, a co chyba najgorsze, nie ma głowy do tej wojny. Dla niego liczy się tylko władza i SMOLEŃSK.

28 listopada 2015

NIE ZARABIAJ NA WACIKI!

Może i mało zarabiam, ale się w pracy realizuję! – roześmiała się Hanka. W ten sposób puentowała rozważania o tym, czy i jak powinna poprosić swego szefa o podwyżkę. Była w tej firmie od dziesięciu lat. Dyspozycyjna i pełna inwencji. Niemal w stu procentach profesjonalna. Niemal, ponieważ własnych zarobków nie traktowała zawodowo. Pieniądze na życie zawsze były domeną jej męża.

Jak Hanka godzi pracę zawodową z wychowaniem trójki dzieci i ogarnięciem domu? To już jej broszka. Chce się realizować? Bardzo proszę. Dobry mąż nie będzie jej przecież ograniczał. Ona się więc „spełniała”, a on spłacał kredyty, kupował samochody, finansował edukację dzieci, płacił za zakupy, naprawy, wakacje i restauracje. Nigdy jednak nie zasiadł z żadnym z maluchów do lekcji, nie włączył pralki, nie przygotował obiadu.

Swoją pensję Hanka przeznaczała na ciuchy i kosmetyki, jednym słowem „na waciki”. Przez dekadę nie odłożyła ani złotówki. Przez pięć lat nie dostała podwyżki. Ale się nie skarżyła. Ważne, że się „spełniała”.

Który to już raz słyszałam coś podobnego z ust innej kobiety? Co to ma być? – zastanawiałam się. Że niby są na świecie profesjonaliści, amatorzy i ci, którzy się „realizują”? Trzecia płeć świata pracy czy jak?

Możecie mnie nazwać obrzydliwą materialistką, ale będąc osobą, która nigdy nie zaznała przyjemności bycia przez kogoś utrzymywaną, swoją pracę zawsze traktowałam przede wszystkim jako źródło dochodu. Jasne, fajnie też jest ją lubić. Jednak to nie zmienia faktu, że robota ma mi przynosić konkretny zysk.

Słowo „realizacja” nie kojarzy mi się z jakimś mętnym samospełnieniem, ale z przelewem, czekiem albo wpłatą. Dla samej satysfakcji to ja mogę zostać wolontariuszką w organizacji pozarządowej albo posiedzieć z dziećmi przyjaciółki.

Kiedy Hanka wreszcie zebrała się na odwagę i poprosiła o tę cholerną podwyżkę, spotkała ją niespodzianka. Została zwolniona.

– Pani Hanno, ogromnie mi przykro. Bardzo panią cenimy, ale niestety musimy zlikwidować stanowisko – usłyszała.

Dobry mąż starał się pocieszyć żonę.

– Kochanie, nie musisz pracować! Zostań w domu, przecież i tak zarabiałaś na waciki – mówił.

– A co z moją realizacją? – pytała, łykając łzy.

Hanka szukała pracy przez rok.

Wysłała setki CV, chodziła na dziesiątki spotkań, aż któregoś dnia znowu stanęła oko w oko ze swoim dawnym szefem. Facet przeszedł do konkurencji i teraz potrzebował kogoś takiego jak ona. Ucieszył się, że ona szuka pracy.

– Chcę wiedzieć, dlaczego mnie pan wtedy wywalił – wypaliła przy powitaniu.

– Będę szczery, mam nadzieję, że pani zrozumie. Zagraniczna centrala zażądała oszczędności. Miałem do wyboru: podziękować pani albo pani koledze, który ma na utrzymaniu żonę i trójkę dzieci – tłumaczył.

– Jeśli to ten, o którym myślę, to zdaje się, że jego żona pracuje – Hanka nie bardzo wierzyła w to, co słyszy.

Szef uśmiechnął się niepewnie.

– Ja też mam trójkę dzieci i pracującego męża – dodała.

– Pani Hanko! Nie czarujmy się, przy zarobkach męża pani pracować nie musi. – Roześmiał się, przekonany, że udał mu się dowcip.

Hance nie było do śmiechu. Wieczorem zadzwoniła do mnie, by się pożalić.

– Jak mógł mnie tak potraktować? Przecież to jawna dyskryminacja – piekliła się do telefonu.

No cóż, nie odkryła niczego nowego. W Unii Europejskiej zarobki kobiet nadal są średnio o 16 proc. niższe niż mężczyzn, a kiedy przychodzi redukcja, to one idą na pierwszy ogień. Mnie po głowie chodziło zgoła inne pytanie.

– A ty sama jak siebie traktujesz? Kto przez pięć lat nie poprosił o podwyżkę? – zaryzykowałam.

Po drugiej stronie słuchawki usłyszałam ciszę.

Żaden rzecznik czy pełnomocnik, żadna ustawa ani dekret nie zwalczą w pełni dyskryminacji kobiet w świecie pracy dopóty, dopóki my same będziemy siebie dyskryminować.

Nie moja to rzecz, czy pracujesz, bo musisz, czy dlatego, że chcesz. Jeśli czujesz, że w pracy się „spełniasz” i „realizujesz”, tym lepiej. Ale biznes to biznes i nikomu nic do tego, czy twoja pensja idzie na rachunki, czy na waciki. Chociaż osobiście byłabym za tym, żebyś najpierw płaciła rachunki. Godzenie wychowania dzieci z pracą zawodową i ogarnięciem domu to nie jest tylko twoja broszka.

2 października 2014

JESTEM POLKĄ NAJGORSZEGO SORTU

Wasza pogarda dla moich poglądów, dla mojego stylu życia i przekonań mnie nie dotyka. Ona się obróci przeciw Wam.

Szanowny Panie Prezesie, czcigodni moi znajomi, którzy zagłosowaliście na szanownego Prezesa. Rodacy i rodaczki!

Mam 45 lat.

Od 30 lat pracuję zawodowo. Nigdy nie wzięłam od państwa złotówki w jakiejkolwiek formie, nie licząc kilku dni na L4.

Płacę podatki, ZUS i uczciwie zatrudniam osoby, które pracują w mojej firmie.

Angażuję się w życie społeczne.

Wspieram akcje charytatywne.

Wychowałam córkę, która także pracuje i nie jest obojętna na sprawy społeczne.

Jestem niewierząca.

Jestem osobą o lewicowych poglądach.

Jestem feministką.

Czy naprawdę, Waszym zdaniem, czyni mnie to Polką najgorszego sortu?

Wasza pogarda dla moich poglądów, dla mojego stylu życia i przekonań, mnie nie dotyka.

Ona się obróci przeciw Wam. Ja poczekam.

12 grudnia 2015

PODRÓŻ MIMO LĘKU

Nie boisz się? Oto jest pytanie! Jedyne, które pada, kiedy mówię, że znów wyruszam w samotną daleką podróż. Nie pytają mnie, dokąd jadę, dlaczego akurat tam, na jak długo ani nawet gdzie będę spała.

Robią oczy jak spodki, kręcą głowami i wyrzucają z siebie: „TAM JEST PRZECIEŻ NIEBEZPIECZNIE!”. Przy tej okazji często dają dowód kompletnego braku rozeznania w geografii świata. Okazuje się, że Kambodża leży w Afryce, Laos w Ameryce Południowej, a Sri Lanka to jedna z wysp karaibskich. Serio, takie rzeczy wygadują, zdawałoby się, wykształcone osoby. Zresztą mniejsza o to.

Najważniejsze, że wszędzie, dokąd pojadę sama, może mnie spotkać coś strasznego. Mogą mnie zgwałcić, okraść, porwać i okaleczyć. Czyhają też na mnie groźne i jadowite zwierzęta oraz straszliwe choroby: ebola, malaria, denga, trąd, żółta febra, tężec, żółtaczka, ameba, HIV i japońskie zapalenie mózgu. Ale to nie wszystko. Mogę też utonąć lub zginąć w katastrofie kolejowej albo lotniczej.

W tym roku, by urozmaicić sobie okres oczekiwania, a tak naprawdę „nie-mogę-się-doczekiwania”, na planowany wylot do Birmy, postanowiłam przeprowadzić test. Nie mówię, że jadę sama, tylko że z facetem. To zmienia postać rzeczy!

Okazuje się, że nic tak nie chroni kobiety przed złoczyńcami, owadami, skorpionami, wężami, wirusami, bakteriami, pierwotniakami, katastrofami oraz terroryzmem, jak obecność mężczyzny. Jakiegokolwiek, byleby był.

Rozwiązuje się worek z pytaniami: A dokąd? A gdzie to? A po co? Na ile? Za ile?

Okazuje się, że kiedy moich rozmówczyń i rozmówców nie dręczy lęk przed (moją, do ciężkiej cholery, nie ich!) samotnością, można nareszcie spokojnie pogadać. Wyjaśnić, że tam, dokąd jadę, nie toczy się żaden konflikt zbrojny ani nie grasują islamscy ekstremiści. Przeciw malarii mam lek zapobiegawczy i aktualne szczepienia na najczęściej spotykane choroby tropikalne, a ponadto porządną moskitierę, dobry sprej przeciw komarom i zdrowy rozsądek oraz doświadczenie życiowe do dyspozycji. I że surowica przeciw ukąszeniom jest obecnie dostępna niemal wszędzie na świecie, nie mówiąc o tym, że w Tatrach, gdzie mieszkam, oraz w mediach, gdzie pracuję, też całkiem często spotykam jadowite żmije i… żyję.

Na koniec mówię, że tak naprawdę podróżuję sama, a z tym facetem to tylko taki chwyt, żeby nie gadać tylko o lękach. Wtedy słyszę, że mi zazdroszczą. Padają też pytania o samotność.

Jak sobie z nią radzę i czy nie jest mi smutno? Rozmowa przenosi się na inny poziom.

Nie jestem buddyjską mistyczką, ale czasami myślę, że moja dobra samotność, po latach kołowrotu ślubów i rozwodów, jest jak buddyjski stan nirwany następujący po uwolnieniu od cyklu ponownych narodzin i śmierci.

Kiedy kończyła się miłość, „umierałam”. Potem następowało „odrodzenie” w nowej miłości, znów „śmierć” i tak w kółko. Pomiędzy jednym związkiem a drugim przeżywałam przepełniony lękiem stan zawieszenia, jakby prawdziwe życie mogło się spełnić tylko z kimś. Jakby tylko z drugą osobą można było się cieszyć wyjściem do kina, jesiennym wieczorem spędzonym pod kocem albo daleką podróżą. Samemu czy samej jest smutno i źle. A czasem po prostu strasznie!

Strach przed samotnością rządził mną bardzo długo. Wreszcie postanowiłam stawić mu czoło i przestać się mazać. Najpierw oświeciła mnie myśl, że jednak lepiej być samej niż z byle kim. Potem zdałam sobie sprawę, że mój czas jest ograniczony. Prawda jest taka, że większość rzeczy może się zdarzyć TERAZ albo NIGDY. Teraz grają w kinie film, który chcę zobaczyć, teraz w lesie rosną grzyby, teraz spadł pierwszy śnieg, który chcę oglądać na Drodze pod Reglami. Teraz mam czas, siłę i fundusze na to, by podróżować. Jeśli będę czekać na towarzystwo, moje TERAZ minie bezpowrotnie. Nie pójdę na ten film, nie spędzę tego dnia w górach ani nie wybiorę się w tę podróż. To nie znaczy, że przestałam się bać. To znaczy, że warto ruszyć w podróż mimo lęku.

Kościelisko, wrzesień 2014

ŚWIŃSTWO

Autorzy z plotkarskich portali, gdzie jest granica świństwa?

Nie sądziłam, że będę używała tych łamów w prywatnej sprawie, ale jak się okazuje, nasze rodzinne sprawy prywatne nie są.

Dziś na Pudelku ukazał się artykuł informujący opinię publiczną o tym, że z siostrą oddałyśmy naszego tatę do domu opieki. Kłamstwo. Pozywamy do sądu.

Do tych, którzy nie mogą powstrzymać wścibstwa: tata jest w domu, pod troskliwą opieką rodziny.

Do tych, którzy to wymyślają i piszą: gdzie jest granica świństwa? Wiecie, że też będziecie kiedyś starzy i chorzy? Co po was zostanie? Bo po moim tacie tysiące cudownych piosenek, wierszy i spektakli, które uszczęśliwiały ludzi i dawały im wytchnienie. Po was zaś syf, gnój i smród, którego, na szczęście, nikt po tygodniu nie będzie pamiętał. Jestem wściekła, ale wam współczuję.

A teraz zróbcie nam, państwo, tę grzeczność i nie wtykajcie nosa w nasze prywatne życie.

Z poważaniem,

Paulina Młynarska

12 grudnia 2015

NIENORMOWANE WOLNE

Moi pracownicy mogą brać tyle wolnego, ile chcą i kiedy chcą – ogłosił Richard Branson, biznesmen i wizjoner, stojący na czele grupy Virgin, mogącej się pochwalić portfelem akcji skupiającym linie lotnicze, telefonię komórkową, klub sportowy, liczne wydawnictwa, media, hotele, a nawet laboratoria naukowe i dającej zatrudnienie grubo ponad 50 tysiącom ludzi na obu półkulach.

Oszalał? Chce splajtować? Wręcz przeciwnie. Od dawna mówi się o tym, że w przyszłości większość z nas będzie pracować w systemie zadaniowym, w myśl zasady: „Robota ma zostać wykonana dobrze i na czas. Im szybciej się uwiniesz, tym dłuższy będzie fajrant!”.

Czyżby to już?

Branson twierdzi, że tak, i powołuje się na internetowego giganta Netflix, który doskonale radzi sobie w takim systemie pracy. Dowodem jego skuteczności są też doświadczenia innych działających w internecie firm, które odnotowały nawet 200-procentowe wzrosty wydajności pracowników, odkąd rzuciły ich na głęboką wodę pełnej samodzielności. Czyżby nadchodził zmierzch bezsensownie wysiadywanych w biurach dupogodzin? Schyłek epoki niczego niewnoszących narad? Sądny dzień dla toksycznych kierowników działów? Tak. Tak. Tak. Z całą pewnością tak. Ale uwaga, w tej umowie jest zapis „drobnym druczkiem”. Mogłam się o tym przekonać osobiście, sama pracuję tak od kilku lat.

W chwili, gdy piszę te słowa, siedzę na kanapie w swoim domu w Kościelisku. Cisza, spokój. Żadnego szefa, zebrań, intryg ani ludzkiego gadania. Teoretycznie w każdym momencie mogę zrobić przerwę, pójść na spacer, a zimą na narty. Znajomi, którzy akurat bawią na Podhalu i widzą moje auto zaparkowane przed domem, wpadają bez zapowiedzi. Myślą, że skoro tu mieszkam, mam jakby wieczne wakacje. Niestety, grubo się mylą.

Do głowy im nie przychodzi, że takie niezapowiedziane najście jest dla mnie dokładnie tym, czym dla nich byłaby moja freestyle’owa wizyta u nich w pracy i oczekiwanie, że mnie ugoszczą, zamiast kończyć bilans, pozew, montaż czy cokolwiek innego tam robią. Niedawno koleżanka zapowiedziała się do mnie na obiad. Zaplanowałam czas na zakupy, gotowanie i wspólne popołudnie. W dniu, na którym byłyśmy umówione, dostałam esemes o treści: „Taka ładna pogoda, że idę na cały dzień w góry! Wpadnę jutro, OK?”. Nie. Właśnie że nie OK.

Odkąd sama dysponuję swoim czasem pracy, mam o wiele mniej wolnego, niż gdy codziennie chodziłam do redakcji. Sztukę motywowania samej siebie opanowałam do tego stopnia, że – nazwijmy rzecz po imieniu – zostałam swoim własnym toksycznym kierownikiem działu.

Takim, co nie daje spokojnie zjeść obiadu ani obejrzeć filmu wieczorem, budzi w środku nocy namolnymi pytaniami i nie odpuszcza nawet w weekendy i święta. Żadna inspekcja pracy mnie przed nim nie obroni!

Nie wiem, jak to się stało, ale nigdy w życiu nie byłam tak efektywna i skoncentrowana na swoich celach jak teraz, kiedy mnie nie pilnują.

Teoretycznie mogę mieć tyle wolnych dni, ile chcę. W praktyce zdarzają się miesiące, kiedy nie biorę nawet pół dnia wolnego. Kiedy wyjeżdżam w daleką podróż, nie ustaję w pisaniu i wysyłaniu tekstów. Wszak gazety, dla których piszę, nie będą publikowały pustej strony w miejscu, w którym powinien być mój felieton, a pisanie na zapas nie ma sensu w świecie, gdzie niemal każda godzina przynosi coś nowego. Umowy wydawnicze od kilku lat dzielą mój rok na czas pisania i promocji. Zegar w głowie tyka nieustannie w rytm słowa: termin, termin…

Słysząc, że mieszkam w górach, wiele osób mówi, że mi zazdrości. „Zwolniłaś tempo!”, wykrzykują entuzjastycznie. Nie wiedzą, że jest wręcz przeciwnie. Dowód? Cztery lata, cztery książki, sto trzydzieści odcinków programu w telewizji i tyleż artykułów, felietonów i wywiadów do gazet. Dziesiątki poprowadzonych szkoleń, wykładów, konferencji i lekko licząc, jakieś pół miliona kilometrów w podróżach przez pięć kontynentów, by zebrać materiał do nowych publikacji. Zmęczenie totalne. Modlitwa o wakacje, najchętniej baaardzo daleko stąd i koniecznie bez dostępu do wi-fi.

Branson wie, co robi. Daj człowiekowi konkretne zadanie i tyle wolnego, ile chce, a okaże się, że zacznie zasuwać jak nigdy!

Kościelisko, październik 2014

JA, KOMUNISTKA I ZŁODZIEJKA

Jestem komunistką i złodziejką, mój tata też. I wszyscy nasi przyjaciele. Jesteśmy zdrajcami. Czyli co? Prezes chce nas pozamykać? Powywieszać? Wysłać na Madagaskar?

Podobno wszyscy ci, którzy dziś deklarują się jako „najgorszy sort Polaków”, nie zrozumieli, co Jarosław Kaczyński powiedział w wywiadzie w Telewizji Republika, używając tych słów.

Przypomnę: „To powrót do metod 2005–2007, a także z czasów rządu Jana Olszewskiego – też naszych, to był też rząd PC. To się powtarza. Ten nawyk donoszenia na Polskę za granicą. W Polsce jest taka fatalna tradycja zdrady narodowej. I to jest właśnie nawiązywanie do tego. To jest w genach niektórych ludzi, tego najgorszego sortu Polaków. Ten najgorszy sort Polaków jest niesłychanie aktywny, bo czuje się zagrożony. Wojna, komunizm, transformacja temu typowi ludzi dawała szanse”.

Podobno ulegamy propagandzie, a nasz jaśnie oświecony naczelnik, który tak się sprytnie ustawił, żeby za nic nie ponosić odpowiedzialności, nic złego nie miał na myśli. Nie chcę mówić za innych, choć ludzie, których widzę pod szyldem „najgorszy sort Polaka”, nie wyglądają mi na półgłówków. Niektórych znam osobiście, wielu znamy wszyscy z wybitnych osiągnięć naukowych, artystycznych i intelektualnych. Ale co tam.

Co do mnie, to doskonale zrozumiałam słowa Jarosława Kaczyńskiego.

Ja „donoszę” za granicą na Polskę PiS-u, ponieważ rozmawiam z kolegami dziennikarzami z radia France Culture, gdzie pracowałam przez kilka lat, którzy pytają, jak to w Polsce, z mojej perspektywy, wygląda, i mówię, że źle. Podkreślam, że ogromna część polskiego społeczeństwa sprzeciwia się łamaniu konstytucji, zamachowi na TK i ułaskawianiu przed wyrokiem.

Ale gdybym miała jakąkolwiek wątpliwość, co mi się zdarza, bo nie uważam się za wcieloną mądrość i nieomylność, to pan prezes ją rozwiał jednym zdaniem: „Cała Polska z was się śmieje!…”.

Jestem komunistką i złodziejką, mój tata, który gdyby tylko nie leżał ciężko chory w domu, byłby na sobotniej manifestacji, też. I wszyscy nasi przyjaciele, z wyjątkiem tych, którzy głosowali na PiS.

Nie, to nie propaganda. To Jarosław Kaczyński w szale nienawiści obraża wszystkich, którzy inaczej patrzą na świat. Mamy „niesprawne głowy”, trzeba przed nami uratować kraj. Jesteśmy zdrajcami.

Czyli co? Prezes chce nas pozamykać? Powywieszać? Wysłać na Madagaskar?

15 grudnia 2015

WARA OD NASZYCH CYCKÓW

Nie wiem, czy umiem znaleźć słowa, którymi da się opisać chwilę, w której po raz pierwszy spotkały się nasze oczy. Noworodek podobno niewiele widzi, ale w tej jednej chwili, bezpośrednio po przyjściu na świat, kiedy mała chwyciła instynktownie moją pierś i zaczęła ssać, dosłownie na ułamek sekundy popatrzyła na mnie przytomnie, poważnie i czujnie. Jakby chciała w ten sposób powiedzieć mi: „Jestem!”. Potem zaczęła ssać. Jednak natura sprytnie to wymyśliła! Zakochałam się w córce bez pamięci.

Przed porodem nie miałam pojęcia, czy będę chciała karmić piersią. W Polsce co prawda właśnie zaczynał pełzać terrorek laktacyjny, ale ja przyjechałam po latach emigracji z Francji, gdzie nikomu raczej nie przychodziło do głowy wywierać na kobietę presji w takiej sprawie – au sein (na piersi) czy au bibe (na butli) – wybór należał do matki, merde alors!

Ja odgrażałam się, że będzie au bibe, a skapitulowałam już w pierwszych sekundach po tym, jak zobaczyłam swoje dziecko. Ale uważam, że nikt na świecie nie ma prawa ingerować w tak osobistą i intymną decyzję, jaką jest sposób karmienia dziecka. Nikomu nic do tego, wara od naszych cycków!

Każde kolejne przystawienie mojego maleństwa do piersi było dla mnie fantastycznym przeżyciem. Uwielbiałam zwłaszcza ten moment, kiedy dziecko przez chwilę, w skupieniu, patrzyło mi w oczy, zanim zaczęło ssać, uśmiechając się przy tym w ekstazie swoim błogo-błędnym uśmieszkiem i miętosząc moją pierś malusieńką rączką.

Tak. To może być przeżycie na granicy erotyzmu. Pierwotna, instynktowna, cielesna przyjemność. Wie o tym każda matka, która karmiła piersią, i prawdopodobnie każdy student pierwszego roku psychologii, więc proponuję, aby się tu nadmiernie nie ekscytować i nie przypisywać tej wypowiedzi kazirodczych konotacji.

Kiedy po porodzie wróciłam do domu, jeden z licznej hordy odwiedzających nas wtedy kumpli (mieliśmy po 22 lata i nie zamierzaliśmy zawiesić życia towarzyskiego na kołku z powodu pojawienia się dziecka) wyznał, że widok karmiącej kobiety straszliwie go wzrusza i kręci, więc lepiej, żeby przez jakiś czas się nie pojawiał, bo gotów jeszcze ciężko się we mnie zakochać. Uśmialiśmy się oboje, ale gdzieś z tyłu głowy oboje wiedzieliśmy, że mówi prawdę. Rzeczywiście, zniknął na jakiś czas...

W jego zachowaniu też nie było nic nienormalnego, więc i tu nie ma sensu niezdrowo się podniecać i uderzać w zgorszone lamenty. Mało tego. Jeśli tylko prolaktyna do spółki z oksytocyną oraz brakiem snu nie odbiorą do końca karmiącej kobiecie ochoty na seks, może się okazać, że pełne mleka piersi będą dla obojga partnerów dodatkową łóżkową atrakcją.

Karmienie jest zmysłowe, zwierzęce i na wskroś kobiece. Nic dziwnego, że może niektórych rajcować. Jednak są na tym świecie tacy, którzy najwyraźniej sobie z tym nie radzą. Nie ma dnia, by stowarzyszenia takie jak Fundacja MaMa nie nagłaśniały kolejnego chamskiego wybryku ochroniarzy z galerii handlowych, menedżerów restauracji, kierowców autobusów, policjantów i księży, którzy z uporem i zajadłością godnymi lepszej sprawy wypraszają z miejsc użytku publicznego karmiące matki i każą im chować się na czas posiłku dziecka w toalecie albo w innym ciemnym kącie.

Mam dla nich propozycję: jeśli mają problem, niech sami się tam zamkną i dobrze zastanowią, jak mogą się uwolnić od dręczącego ich napięcia seksualnego, które najwyraźniej wywołuje w nich widok piersi podawanej dziecku. To ich kłopot, a nie karmiących matek! Ten świat jest dla ludzi, a ludzie, kiedy są mali, żywią się mlekiem z piersi swoich rodzicielek. Nasze miasta i bez tego są dla matek z dziećmi istnym torem przeszkód, system żłobków i przedszkoli leży na łopatkach, a ściągalność alimentów jest w Polsce najniższa w Unii Europejskiej. Przynajmniej od naszych cycków się odczepcie! Będziemy karmić, jak chcemy, czym chcemy i gdzie chcemy. A żeby was bardziej wkurzyć, będziemy się potem kochać, jak chcemy, gdzie chcemy i z kim chcemy. Ale na pewno z żadnym z was!

Kościelisko, październik 2014

SKOŃCZCIE Z PORÓWNYWANIEM KACZYŃSKIEGO DO HITLERA. PRZEGINACIE!

Ten obłęd minie, zawsze tak jest. W sobotę w całej Polsce manifestujemy. Manifestujmy z klasą. Przyprowadźmy przyjaciół i rodzinę. Ale nie przeginajmy w słowach!

Jestem gorszego sortu. W sobotę o dwunastej idę manifestować pod Sejm z KOD-em i podobnie jak miliony innych osób w tym kraju jestem przerażona tym, co wyczynia PiS.

Inwektywy, które Jarosław Kaczyński rzuca w moim kierunku, nie dotykają mnie osobiście, ale pokazują, jak niebezpieczny jest człowiek, w którego rękach znalazł się kraj. Jednak nie mogę spokojnie patrzeć na memy, filmiki i wpisy, które stawiają go na równi z Hitlerem. Zwłaszcza kiedy wrzucają je koledzy dziennikarze i publicyści. To jest uleganie histerii, które zarzuca nam PiS. To dziecinne i więcej mówi o waszych emocjach, o waszym lęku niż o prezesie PiS. Jeżeli po kilku tygodniach rządzenia doprowadził was do takiego stanu, to co dalej? Jak będziecie analizować i relacjonować to, co się dzieje, skoro już teraz osiągnęliście max na skali? Hitler to chyba w naszej kulturze max, prawda? Ochłońcie, bo obrażacie w ten sposób miliony ofiar nazizmu. Ochłońcie, bo dajecie się wciągać w wymianę, którą dyktuje człowiek, który nie myśli racjonalnie. Nie bierzcie udziału w wymianie ciosów, w której jedni krzyczą „naziści!”, a drudzy „komuniści!”. Zarzucamy Kaczyńskiemu, że dzieli Polskę. Nie pozwalajmy mu na to. Ten obłęd minie, zawsze tak jest. My zostaniemy ze zgliszczami, które czynią nasze własne emocje. W sobotę w całej Polsce manifestujemy. Manifestujmy z klasą. Nie przeginajmy!

17 grudnia 2015

NIE WARTO UDAWAĆ W MIŁOŚCI

To było bardzo czułe pożegnanie. Czasami pożegnania bywają warte rozstań. Jasne, było mi też smutno, kiedy jego sylwetka zamazywała się w czerwonawym ulicznym pyle. Który to już raz? Ile hoteli, ile miast o egzotycznych nazwach bywało przez ostatnie lata naszym domem? Wiem, że jemu też było ciężko. Ale spotkaliśmy się w takim momencie życia i pochodzimy z dwóch tak odległych od siebie miejsc na ziemi, a ponadto mamy tak absorbujące pasje zawodowe, że mieliśmy do wyboru albo spotkania gdzieś w świecie, w pół drogi, na kilka dni lub tygodni, albo nic.

Smutek rozstań jest wpisany w taki układ i po prostu trzeba go zaakceptować. Nie żałujcie mnie, dziewczyny! W innych układach są przecież inne smutki. Są kłótnie, których my nie znamy, jest znudzenie, rutyna i przyzwyczajenie, które nam nie grożą.

Wiem, wiem... Jest też poczucie bezpieczeństwa, wspólne budowanie, liczenie na siebie w chorobie i kłopotach. Za to u nas jest szczerość. Żadnego udawania, żadnych kłamstw. Te spotkania na drugim końcu świata kosztują nas tyle wysiłku, tyle tygodni przygotowań i pieniędzy, że każda wspólna minuta jest na wagę złota. W takiej sytuacji nie ma miejsca na gierki. Ja to ja, on to on.

Po całym dniu drogi dotarłam wreszcie do Siĕm Réap w Kambodży, gdzie zamierzałam spędzić kilka dni przed powrotem do Polski, wałęsając się pośród ruin Angkor Wat, kupując prezenty dla córki i przyjaciółek i chodząc na genialne khmerskie masaże.

Zameldowałam się w hotelu, wzięłam prysznic i zeszłam na patio. Wtedy go zobaczyłam. Gościa o ogorzałej pomarszczonej twarzy, trochę w typie Clinta Eastwooda. A ja się kocham w Clincie, więc nie mogłam do niego nie zagadać.

Od słowa do słowa okazało się, że starszy pan jest wdowcem, pochodzi z Południowej Afryki, a do Kambodży przyjechał sam, by otrząsnąć się po śmierci żony. Przeżyli razem trzydzieści lat.

Wiecie, jak to jest, czasem łatwiej się nam otworzyć przed obcą osobą, której z pewnością więcej nie spotkamy.

Tak właśnie było w tym wypadku. Przez kilka następnych godzin niewielka altana z bambusa, w której siedzieliśmy, popijając piwo, zamieniła się w konfesjonał, w którym „Clint” wyznawał przede mną swoje małżeńskie grzechy.

„Myślę, że obrzydziłem mojej żonie seks”, powiedział. „Kiedy się z nią ożeniłem, byłem skupionym na sobie egoistą. Domyślałem się, że ona udaje w łóżku, ale niczego z tym nie zrobiłem. Potem, kiedy rodziły się dzieci, żona była zbyt zmęczona, żeby udawać dalej.

Seks między nami niemal przestał istnieć. Czasem rzucała mi ochłap, a ja go brałem. Wreszcie zacząłem ją zdradzać. To były przelotne historie, najwyżej kilka tygodni. Dziś już wiem, dlaczego tak było. Po prostu żadna nie chciała na dłużej związać się z tak beznadziejnym kochankiem jak ja! Już po śmierci żony spotkałem pewną kobietę, ona mi to uświadomiła... Miałem sześćdziesiąt lat i po raz pierwszy w życiu ktoś mi powiedział, co robię źle. Ktoś mi pokazał, na czym to wszystko polega. Ktoś naprawdę przeżył ze mną... Boże! Nie miałem pojęcia, jak to naprawdę jest. To straszne. Przecież kochałem moją żonę. Mieliśmy wspaniałe życie rodzinne i piękne dzieci, które dziś są dorosłe. Ale to, co było między nami, zmarnowaliśmy. Ja zmarnowałem...”

„Chyba nie tylko pan zmarnował”, odpowiedziałam. „Może gdyby żona nie udawała, może gdyby zdobyła się na szczerość, nie tkwiłby pan przy tym męskim egoizmie?”

Wiele kobiet udaje w miłości. Z początku robią to, aby dowartościować swoich mężczyzn albo wydać się bardziej godnymi pożądania. Potem udają, żeby było szybciej. Po całym dniu użerania się z dziećmi i pracą nie mają siły na seks. „Rzucają ochłapy” dla świętego spokoju, a ich mężczyźni te ochłapy biorą. Mimo to udaje im się stworzyć wspaniałe życie rodzinne dla swoich pięknych dzieci. Szkoda tylko, że to, co jest między nimi, marnują.

Tej nocy napisałam do swojego przyjaciela: „Nie stworzymy razem domu, ale przynajmniej tego, co jest między nami, nie zmarnujemy!”.

Kościelisko, październik 2014

GENDER GROŹNIEJSZY OD DYKTATURY?

Zagrano na waszych lękach. Nikt nigdy nie zamierzał nikogo deprawować, skrobać się dla zabawy, przebierać siłą w damskie łaszki ani wysyłać polskich dzieci w formie mrożonek do Niemiec.

Urabianie, wałkowanie elektoratu, który zgotował Polsce dzisiejszy żur, nie było trudne.

Jeżeli zagłosowaliście na PiS w nadziei, że powstrzyma: 1) napalone na skrobanie lewaczki od rzezi niewiniątek, 2) gejów i lesbijki od zdeprawowania waszych dzieci i ożenienia się z nimi podczas satanistycznego obrzędu w USC, 3) przebierania mężczyzn za kobiety, a kobiety za mężczyzn, tak że już nie będzie wiadomo, kim pomiatać, 4) czternastolatki od łykania pigułki „po” po każdym stosunku, 5) wysłanie mrożonek z zarodkami do Niemiec, to teraz zadajcie sobie tych kilka pytań kontrolnych:

Gdzie obecnie jest gender? Gdzie związki partnerskie i wiejąca z nich groza? Gdzie Holokaust zarodków? Gdzie konwencja antyprzemocowa? Gdzie aborcjonistki i nastolatki naćpane pigułką poronną? Gdzie masturbujące się w przedszkolu pod okiem pani czterolatki, gdzie mężczyźni w sukienkach? Gdzie, ach, gdzie oni są?

Zagrano na waszych lękach. Nikt nigdy nie zamierzał nikogo deprawować, skrobać dla zabawy, przebierać siłą w damskie łaszki ani wysyłać w formie mrożonek do Niemiec.

PiS oczywiście obiecane rzeczy wprowadzi, żeby wasze córki musiały rodzić dzieci z gwałtu, żeby gejom i lesbijkom żyło się jeszcze trudniej, żeby dać zarobić aborcyjnemu podziemiu, uniemożliwić refundację leczenia bezpłodności i umożliwić bezkarne walenie żony po mordzie, jak nakazuje staropolska tradycja.

Dostaniecie, coście chcieli. Ale najpierw zniszczone zostaną podstawy demokracji, gospodarka i wolność słowa. Dzięki.

18 grudnia 2015

SEKSOWNA? NIE! SEKSUALNA!

Kiedy spotkałam B., nieźle radziłam sobie w Paryżu jako modelka i początkująca aktorka. Agenci zachwycali się moim słowiańskim typem urody, wysokimi kośćmi policzkowymi i melancholią w oczach. Ona pracowała w reklamie. Poznałyśmy się w pracy, podczas zdjęć do spotu jednej z dużych marek odzieżowych. Wkroczyła do studia, a ja pomyślałam: „O mamo! Z jakiego cyrku ta babka się urwała?”. Malutka, biust jak dzwon, czarne włosy, z przodu przycięte na krótkiego boba z grzywką, ale za to z sięgającym do wystającej pupy warkoczem. Ultramini, glany i męska wojskowa kurtka. Wyglądała jak cycaty troll i natychmiast skupiła na sobie uwagę całej ekipy, a zwłaszcza jej męskiej części. Na planie było nas chyba z piętnaście: długonogich, chudych, wielkookich modelek. Ale nie ulegało wątpliwości, że to B. jest „królową balu”.

Potem jeszcze wiele razy pracowałyśmy razem i bardzo się zaprzyjaźniłyśmy. Do tego stopnia, że wynajęłyśmy do spółki mieszkanie. Wtedy się przekonałam, co to znaczy „mieć powodzenie”! Niestety, nie na własnej skórze.

Do B., której ulubionym strojem wyjściowym był wyciągnięty dres, obuwiem – stare adidasy, fryzurą – kok, do którego upięcia używała ołówka lub szczotki do zębów, perfumami – mydło z supermarketu, a makijażem – brak makijażu, ciągnęły dosłownie PIELGRZYMKI mężczyzn.

Nie było tygodnia, żeby ktoś nie zapraszał jej na kolację, nie nachodził pod wymyślonym pretekstem albo chociaż nie wydzwaniał, dysząc z miłości.

Obłędnej urody modele i aktorzy, ich agenci, szefowie biur reklamowych, dziennikarze, oświetleniowcy, reżyserzy i dźwiękowcy. Młodzi i starzy, ładni i brzydcy, nieśmiali i bezczelni. Wszyscy szaleli za B.!

Tymczasem ja, ze swoją figurą i urodą modelki, ciuchami, którymi projektanci chętnie płacili mi za pracę, długimi włosami blond i ową słowiańską nostalgią w oczach, spędzałam wieczory na lekturze. Często otrzymywałam komplementy, ale zaproszeń – nigdy.

– Jak ty to robisz, że tak się wszystkim podobasz? – spytałam pewnego wieczoru, kiedy leżałyśmy razem przed telewizorem.

– A bo ja wiem? To pewnie dlatego, że jestem taka piękna… – odpowiedziała od niechcenia.

Miała na sobie wyciągnięty T-shirt, bawełniane majtki w kropki i skarpetki. W garści zaś dzierżyła pęsetę, którą wyskubywała sobie czarne włoski na grubych łydkach.

– Jestem bardzo pociągająca, bardzo… seksualna! – zaśmiała się.

Było to dla niej tak oczywiste, jak to, że z okna naszej kuchni widać wieżę Eiffla.

Miałam wtedy 20 lat. Musiało minąć jeszcze 20, zanim zrozumiałam, co B. miała na myśli. Że to nieważne, czy moje ciało jest idealne, spełnia kryteria ogólnie pożądanej atrakcyjności i czy jest używane zgodnie ze społecznie akceptowaną instrukcją obsługi.

Rzecz w tym, że moje ciało nie jest rzeczą. Nie powstało na taśmie, wedle czyjegoś zamysłu. Nie ma terminu przydatności ani gwarancji.

W atrakcyjności nie chodzi o seksowność, ale właśnie o seksualność, a to są dwie różne rzeczy! Seksowność jest dla innych. Seksualność jest dla nas. Jednak inni doskonale wyczuwają różnicę.

Jestem z Polski. Kraju, w którym kobiecie nie wypada nawet pomyśleć o tym, że może lubić seks na własnych warunkach. Kraju, gdzie wzorcem życia seksualnego jest porno, w którym wychudzone kobiety o silikonowych piersiach, nadmuchanych ustach i chirurgicznie zmienionych narządach intymnych służą do tego, by wiecznie gotowy do akcji samiec osiągał satysfakcję.

Już myślałam, że sama napiszę książkę na ten temat, ale na szczęście ktoś mnie uprzedził. Właśnie ukazał się świetny poradnik Joanny Keszki Grzeczna to już byłam (wyd. Pascal). Uf! Co za ulga i ożywczy zdrój wiedzy o kobiecej seksualności. Autorka bezkompromisowo i z ogromnym poczuciem humoru wypowiada w nim wojnę stereotypom. Rzuca nawet wyzwanie największemu seksuologicznemu autorytetowi w kraju, prof. Zbigniewowi Lew-Starowiczowi, domagając się od niego przeprosin za propagowanie antykobiecej ideologii. Nareszcie ktoś się odważył! Brawo, Joanno!

Chcecie, jak moja B., przestać być seksowne, a zacząć być seksualne? Poczytajcie Keszkę, a potem koniecznie zalogujcie się na portal XConfessions Eriki Lust, szwedzkiej feministki, która realizuje filmy dla dorosłych niemające nic wspólnego z porno-patriarchatem, ale za to bardzo wiele z kobiecą radością z seksu. Przed nami długie zimowe wieczory. Jest naszym zbójeckim prawem uczynić je przyjemnymi na naszych własnych warunkach. Powodzenia!

Kościelisko, listopad 2014

MIMO WSZYSTKO CHCĘ CZUĆ WSZYSTKO

Jak to? Co się ze mną stało, że już mnie nie rusza, gdy bliźni mi bluźnią? Kiedy to zatraciłam swoją wrażliwość? I co poszło w cholerę razem z nią?

Szykuję pozew przeciwko kanaliom, które tydzień temu oznajmiły na łamach Superaka, Pudla i innych brukowców, że wraz z siostrą oddajemy naszego chorego ojca do domu starców.

Szykuję go nie dlatego, że potępiam takie rozwiązania i ludzi, którzy się na to decydują. Pozywam, ponieważ po pierwsze, mój tata nie jest paczką, żeby go gdziekolwiek oddawać. A po drugie, jestem zdania, że tylko reagując, uczymy tego typu media, że nie są zupełnie bezkarne, pisząc kłamstwa i napuszczając jednych ludzi na drugich.

Kompletując materiał dla adwokata, czytam komentarze, które ten hot news spod czyjegoś brudnego paznokcia wywołał także i na mój, imiennie, temat. Nie robiłabym tego w innych okolicznościach, więc przy okazji sama sobie mówię: „sprawdzam”. Ostatnio, czyli kilka lat temu, kiedy zajrzałam na fora (też przy okazji wygranego procesu sądowego o naruszenie dóbr osobistych przeciw brukowcom), długo nie mogłam sobie poradzić psychicznie. Nie jestem jedną z tych zawsze zadowolonych z siebie lasek, które na wszystko mają gotową odpowiedź, a brzmi ona: „Jestem megaturbozajebista, a jeśli sądzisz inaczej, to się wal!”. Od tamtej pory, nawet jeśli przypadkiem zbyt daleko poprowadziłam kursor myszki i „zjechałam” w stronę piekieł, u których wrót wita nas napis „komentarze”, natychmiast przechodził mnie dreszcz obrzydzenia. Jakbym się sztachnęła fetorem dawno niewybieranego szamba. Ale też przeszywający lęk. Zwierzęcy. Taka konstrukcja, że jednak człowiek reaguje, kiedy mu ktoś bezinteresownie życzy na przykład śmierci w męczarniach. Jednak jak mus to mus. Poczytałam. I tu zaskoczenie! Bardzo się zmieniłam!

Zero reakcji fizjologicznej. Serio, spływa to po mnie jak, za przeproszeniem, po kaczce. Strasznie mnie to zdziwiło.

Jak to? Co się ze mną stało, że już mnie nie rusza, gdy bliźni mi bluźnią? Kiedy to zatraciłam swoją wrażliwość? I co poszło w cholerę razem z nią?

Jeszcze nie znam odpowiedzi na to ostatnie, bardzo ważne pytanie. Na razie mam nadzieję, że po prostu, po latach medytacji i samotnych podróży w dalekie strony, nastąpił u mnie wielki wgląd w poj...aną naturę ludzkiego hejterstwa. Bardzo na to liczę. I mam nadzieję, że to tylko poprawiła mi się samoocena, a nie znowu stwardniał tyłek, albo gorzej – serce. Nie chcę być twarda. Przez kawał życia byłam. Średnia przyjemność, zarówno dla mnie, jak i dla otoczenia. Mimo wszystko chcę czuć wszystko. Niech boli. Lepiej mi bez skorupy.

19 grudnia 2015

KICIA, WIEJ!

Jestem w tropikach, i to nie w byle jakich. Aby tu dotrzeć, trzeba się wykazać umiejętnością planowania, determinacją, wyobraźnią i cierpliwością, bo drogi są fatalne, a warunki podróżowania spartańskie. Ale przecież nikt nie obiecywał, że będzie łatwo.

Birma (a raczej Myanmar, bo tak życzą sobie nazywać swoją ojczyznę jej mieszkańcy) jeszcze dwa lata temu była dla zwykłych turystów krajem niedostępnym. Dziś można tu śmiało przyjechać na własną rękę, ale do pełnej otwartości na świat jeszcze droga daleka.

Bez obaw, nie zamierzam zamęczać nikogo streszczeniem burzliwej historii Myanmaru, chociaż chętnie bym to zrobiła, bo liderka tutejszej opozycji demokratycznej walcząca o prawa człowieka, laureatka Pokojowej Nagrody Nobla, Aung San Suu Kyi, bywa stawiana w jednym rzędzie z Dalajlamą i Vaclavem Havlem. Warto poświęcić tej niezwykłej kobiecie kilka chwil i poczytać o niej, choćby w internecie.

Zamierzam opowiedzieć zupełnie inną historię, która także ma związek z prawami człowieka. Oto w przepięknych okolicznościach przyrody, pomiędzy brzegiem Zatoki Bengalskiej wyznaczonym pustą, niemal dziewiczą plażą, nad którą pochylają się troskliwie smukłe palmy, a pełną tajemnic dżunglą, na tarasie bajkowego hotelu nagle i niespodziewanie pojawił się polski BUC.

Nic wcześniej nie zapowiadało jego przybycia. Żaden znak ani zła wróżba. Przeciwnie! Wokół panowała idealna harmonia. Zakochane pary w różnym wieku uśmiechały się do siebie rozanielone, przeglądając na tabletach fotograficzny zapis wspólnie przeżytych szczęśliwych chwil. Samotni podróżnicy notowali coś w swoich kajecikach przy świetle świec.

Nie szkodzi, że nie sposób natychmiast zamieścić relacji z podróży na Facebooku czy Instagramie, ponieważ tutaj internet działa, kiedy chce i jak chce, a przez większą część doby nie ma nawet elektryczności. Nie ma problemu, że nie działa klimatyzacja, a temperatura wieczorami mocno daje się we znaki. Nie wadzą nawet ogromne jak dłoń kosmate pająki i wielkie ropuchy, które odwiedzają nasze sypialnie w nocy. Przecież wiemy, że wystarczy tupnąć i poświecić latarką, by błyskawicznie zniknęły z oczu. Jesteśmy w Azji, do jasnej anielki! Samiśmy chcieli! Z jednym wyjątkiem, którym jest Buc Polski. Buc Alfa. W krok za którym podąża Kicia, czyli kobieta Buca.

– Kicia! Zapytaj tych czarnych karakanów, kiedy wreszcie, k...wa, będzie ten pier...ony prąd! – grzmi Buc władczo w języku Mickiewicza.

Kicia już leci, już pyta, sprawdza, coś pokazuje na migi, ponieważ tutaj z językiem angielskim jest jak z internetem. Raczej nie działa, a jeśli nawet, to raczej nie łączy. Kicia z sarnimi oczami gnie się w pełnej pokory pozie. Przeprasza Buca za przerwę w dostawie energii elektrycznej w kraju rządzonym przez szalonych generałów, którzy doprowadzili Myanmar do ekonomicznej zapaści. Jako dobra polska kobieta bierze na siebie odpowiedzialność za ten fakt. Oraz za niedziałający internet, duchotę w pokoju, pająki w łazience i cokolwiek jeszcze jej osobisty dyktator uważa za irytujące.

Buc ma właśnie rzut febry nadwiślańskiej. Powszechnej w Polsce choroby dotykającej mężczyzn w każdym wieku, której głównym objawem jest nerwowe trzęsienie kolanami i patrzenie bykiem, co prawdopodobnie poprzedza właściwy atak, czyli regularną awanturę.

Siedzę samotnie przy stoliku obok i przypominam sobie czasy, kiedy i ja użerałam się z bucem. Wachlowałam, dogadzałam, pilnowałam, żeby wszystko chodziło jak w zegareczku, żeby tylko było w miarę miło (czytaj: znośnie, bo granica tego, co jesteśmy w stanie wytrzymać, raz przesunięta, przesuwać się będzie bez końca).

Ale nie było miło! Ani w tropikach, ani w Bieszczadach. Ani w Warszawie, ani w Kłaju. Niemiły facet nie umie być miły. Buc to buc, tego się nie leczy.

Wspominam także moje koleżanki, których nieszczęściem było trafić w życiu na buca. Rozpieszczonego przez mamunię, nienauczonego kultury, zakompleksionego, wiecznie niezadowolonego nadętego typa, który jest w stanie zamienić w piekło nawet tak rajskie miejsce jak to, w którym jestem teraz. I mam ochotę wrzasnąć: „Kicia! Wiej! Zabieraj paszport, walizkę czy plecak. Wsiadaj na statek albo do pociągu i dokończ wakacje w milszym towarzystwie”.

Wybij się na niepodległość, walcz. Bądź Aung San Suu Kyi własnego życia. Prawa człowieka to poważna sprawa, one dotyczą też ciebie. Nikt nie może zapędzać cię w kozi róg, tyranizować, traktować jak śmiecia i obciążać odpowiedzialnością za swoje humory i fochy. Pokojowy Nobel czeka także na ciebie, ale musisz zechcieć stanąć po swojej własnej stronie. Ale nie obiecuję, że będzie łatwo.

Chaung Tha Beach, Myanmar,

19 listopada 2014

MAM PROBLEM Z TYM, ŻE MATEUSZ KIJOWSKI JEST ALIMENCIARZEM

Stara męska śpiewka, od której nam, kobietom, już nawet nie chce się rzygać: jesteśmy stworzeni do wyższych celów! Otóż, przykro mi, ale nie!

Byłam na marszu KOD-u i mam wielką nadzieję, że ten ruch przerodzi się w coś trwałego, co pomoże dać odpór antydemokratycznym zapędom PiS. Ale mam problem. Jako kobieta, feministka, matka i istota ludzka. Nie dźwigam faktu, że Mateusz Kijowski jest alimenciarzem. Nie unoszę też dyrdymałów, które w jego obronie wyplata, i to na łamach szmatławca „SE”, redaktor Jacek Żakowski, do którego właśnie straciłam szacunek: „dzieci zawsze płacą za zobowiązania rodziców. Czasami to są zobowiązania wobec kraju. Płacą dzieci opozycjonistów, premierów, ministrów, ale też działaczy. Także takich, którzy angażują się w ruch, który walczy, żeby ich kraj nie wyglądał jak Białoruś. Walczą o ich lepszą przyszłość, by kraj, w którym będą dorosłe, był lepszy. (…) Sprawa obecnego zaangażowania pana Kijowskiego w KOD jest tu mało istotna. Poważna jest sprawa zaległych alimentów, a to już kwestia systemowa. Polska ma z tym problem. System nie uwzględnia elastyczności zmian na rynku pracy. Tego, że duża część Polaków ma pewne dochody, ale może je stracić. I to był przypadek pana Kijowskiego. Płacił mniej, niż zasądzono, gdyż nie mógł się wywiązać”.

Widzę, że mój szanowny, starszy kolega odpalił wehikuł czasu i katapultował się do świata, w którym politykę i wojnę robili wyłącznie mężczyźni. Mało tego, jego zdaniem system nie uwzględnia zmian na rynku pracy! Bo jak wiadomo, rynek pracy również tworzą wyłącznie wojowniczy przedstawiciele męskiego gatunku. Rozbrajające.

Jednym z najbardziej obrzydliwych objawów polskiego alimenciarstwa, które plasuje Polskę w niechlubnej czołówce Europy, jest powszechna męska solidarność w tej dziedzinie. Jacek Żakowski właśnie dołączył do tego parszywego trendu.

Stara męska śpiewka, od której nam, kobietom, już nawet nie chce się rzygać: jesteśmy stworzeni do wyższych celów!

Otóż bardzo mi przykro, ale nie jesteście. Waszym psim obowiązkiem jest płacić na dzieci i dzielić opiekę nad nimi z kobietami, które je urodziły z waszej spermy. I nie ma tu żadnego znaczenia, czy jesteście z prawa, z lewa, piszecie wiersze czy pasiecie świnie.

Dopiero kiedy jako rodzice wypełnimy wspólnie obowiązki wobec dzieci, które powołaliśmy na świat, możemy i powinniśmy razem, ramię w ramię, iść i bronić wartości, które są nam bliskie. Inaczej jest to tylko gówniarstwo i bufonada, a tego my, kobiety, czyli 50 proc. populacji, mamy od dawna serdecznie dość.

Alimenciarstwo jest okradaniem własnych dzieci. Jest także formą przemocy ekonomicznej. I przede wszystkim, jest łamaniem prawa. Jeśli Mateusz Kijowski chce bronić w kraju praworządności, niech go opatrzność strzeże przed jego kumplami – obrońcami. Proponuję, żeby skorzystał z licznych kontaktów, które ostatnio nawiązał, i rozejrzał się za dobrze płatną robotą, by jak najszybciej wybrnąć z tej żenującej sytuacji.

I jeszcze jedno. Grzechem założycielskim Solidarności było pominięcie sfery związanej z prawami kobiet. To dlatego mamy dziś podziemie aborcyjne, brak dostępu do taniej antykoncepcji, klauzulę sumienia, skandalicznie niskie wyroki za gwałty i awantury o gender i konwencję antyprzemocową. Oby KOD, który ma szansę stać się ruchem na wielką skalę, nie poszedł tą samą drogą.

28 grudnia 2015

KONIEC JEST NASZYM POCZĄTKIEM

Rok temu świąteczny felieton pisałam dla Was z Laosu. Szczerze mówiąc, wystukałam go na smarfonie, płynąc pośród dżungli długaśną łodzią, która co chwila niebezpiecznie odchylała się na boki, co groziło nie tylko wywrotką, ale i utopieniem jedynego narzędzia, jakim dysponowałam, jeżeli chodzi o mój warsztat pisarski.

Wyjeżdżając, zostawiłam co prawda teksty napisane, jak by powiedziała moja sąsiadka góralka, „na zaś”, ale po kilku tygodniach okazało się, że są już – cytuję tę samą sąsiadkę – „zaś nieaktualne”.

Tym razem, ruszając do Azji, zabrałam tablet i miniklawiaturę. Dobrze się stało, historia lubi się powtarzać. Mimo pozostawionych zapasów „na zaś” i tym razem redakcja odezwała się z daleka z prośbą o podsumowanie minionego roku. Sięgnęłam więc po kolei do wszystkich 24 tekstów mojego autorstwa, które ukazały się w „GRAZII” w roku pańskim 2014. I wiecie, co się okazało? Ja też lubię się powtarzać.

Jakkolwiek bym się przymierzała, jakkolwiek bym kombinowała, wszystkie te moje gadki, mądrości i przypowiastki można sprowadzić do dziesięciu punktów:

1. Bądź dla siebie dobra.

2. Nie daj się wykorzystywać.

3. Bądź niezależna materialnie.

4. Bądź solidarna z innymi kobietami.

5. Nigdy się nie poddawaj.

6. Nigdy nie udawaj w miłości.

7. Nie myl miłości z seksem.

8. Seks to nie pseudoseksowność wykreowana przez innych, tylko twoja seksualność.

9. Nie bój się żyć na własnych warunkach.

10. Stawiaj tylko na miłych facetów, buce i szuje się nie zmieniają.

Nie obiecuję, że w roku 2015 zmienię śpiewkę. Przeciwnie, myślę, że pociągnę dokładnie w tym samym stylu. A to dlatego, że moim zdaniem tak właśnie brzmi dekalog szczęśliwej kobiety.

Różni ludzie, a zwłaszcza ci, w których interesie leży, abyśmy dały się wykorzystywać, nisko opłacać, źle traktować, a nade wszystko, abyśmy nie zaczęły skutecznie domagać się, by zawitało do nas prawdziwe pełne równouprawnienie, próbują nam oczywiście wmówić, że jest na odwrót.

Gdyby zebrać do kupy przekaz adresowany do nas w przestrzeni publicznej (mam na myśli zarówno wypowiedzi polityków, jak i reklamę oraz popularne programy telewizyjne), brzmiałby on dokładnie jak odwrotność mojego dekalogu:

1. Bądź niedobra dla siebie.

2. Dawaj się wykorzystywać.

3. Uzależnij się finansowo od partnera lub od banku.

4. Dowalaj innym kobietom, osądzaj je i rywalizuj z nimi.

5. Poddaj się, bo i tak nie wygrasz z przeznaczeniem.

6. Nieważne, co naprawdę czujesz, ważne, czego chce ON.

7. Dla kobiet seks znaczy miłość.

8. By być sexy, zoperuj cycki i wstrzyknij botoks.

9. Nie ty będziesz decydować, co jest dobre dla ciebie.

10. Lepszy okropny partner niż żaden.

Ja nie daję już sobie wciskać tego kitu. Za wiele wycierpiałam, za długo lizałam rany, żeby ktokolwiek mi mówił, jak mam żyć. Trzymam się swojego dekalogu, chociaż szczęście, które on definiuje, nie ma nic wspólnego z błogim samozadowoleniem. Nie sprawia, że jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki moje życie staje się proste i łatwe. Nie, ono po prostu jest dzięki temu MOJE. A to już bardzo dużo.

Ktoś spyta: więc co z tym szczęściem?

Szczęście to jest decyzja. Dekret. Postanowienie. Odnawiam je na co dzień, niezależnie od okoliczności. Szczęście jest stanem, który nauczyłam się wybierać z wielu innych, dostępnych na moim psychicznym rynku. To wymaga wysiłku, czujności, obecności we własnym życiu i dla początkujących może być cholernie trudne, bo zwalanie odpowiedzialności za swój stan ducha na innych albo na niesprzyjające okoliczności to wielka pokusa. Za to kiedy już człowiek załapie, o co w tym chodzi, uuuuch! Cuda, cuda! Życzę moim Czytelniczkom, żeby zawsze i wszędzie, w każdych okolicznościach potrafiły domagać się tego, co dla nich dobre.

W minionym roku Polska ciągle była na ostatnim miejscu w Unii, jeśli chodzi o ściągalność alimentów. Tekst konwencji o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie nie został przyjęty przez Sejm, a 25 lat od akcji „Rodzić po ludzku” w naszych szpitalach nadal dzieje się tak źle, że dziewczyny organizują się od nowa pod hasłem „Chcemy lepszego porodu”. Nasze zarobki są nadal średnio o kilkanaście procent niższe niż facetów na tych samych stanowiskach, seksizm w życiu codziennym mocno się trzyma, pigułki antykoncepcyjne nie są refundowane, edukacja seksualna w szkołach nie jest realizowana, a podziemie aborcyjne kwitnie. Do Parlamentu Europejskiego dostał się mizogin Janusz Korwin-Mikke, a posłanka Krystyna Pawłowicz wygaduje publicznie dyrdymały o tym, że partnerstwo szkodzi kobietom.

Jeśli to ma się zmienić, my się musimy zmienić. Niech koniec roku będzie początkiem. Początkiem dobrych zmian!

Yangon, Myanmar, grudzień 2014

DOCENIAM OŚWIADCZENIE MATEUSZA KIJOWSKIEGO W SPRAWIE ALIMENTÓW

Cieszę się, że Mateusz Kijowski odniósł się do wywiadu, którego wczoraj w jego obronie udzielił Jacek Żakowski. Załączam link i szczerze trzymam kciuki, aby ta sytuacja nie zaszkodziła KOD-owi, w którym wiele i wielu z nas pokłada ogromne nadzieje:

http://mateuszkijowski.natemat.pl/166821,oswiadczenie

Z całego serca życzę Mateuszowi Kijowskiemu i jego całej rodzinie, aby ta ogromnie przykra dla nich, ale i dla nas – popierających działania KOD-u obywateli i obywatelek, została jak najszybciej wyczyszczona.

Ze swojej strony obiecuję jednak, że będę czujna jak ważka i nie pozostawię seksistowskich bredni wygłaszanych przez stęsknionych za patriarchatem panów i pań bez komentarza. Seksizm jest grzechem obu stron dyskursu, a jego skutki odczuwamy w każdej chwili naszego życia.

Nie ma wolności bez równości.

30 grudnia 2015

DZIEWCZYNY, PAKUJCIE PLECAKI!

Sonia ma 27 lat i właśnie skończyła dziennikarstwo na uniwersytecie w Brukseli. Po studiach złożyła aplikacje do kilkudziesięciu anglojęzycznych gazet, portali internetowych i stacji radiowych w Azji Południowo-Wschodniej – od Tajlandii, przez Laos i Wietnam po Myanmar i Kambodżę. Odpowiedzieli z dziennika w kambodżańskim Phnom Penh. Może przyjechać na staż. Dostanie mieszkanie i wyżywienie. Cały dobytek spakowała do siedmiokilogramowego plecaka. Na bilet i krótką podróż po dziewiczym wybrzeżu Myanmaru zarobiła, pracując podczas wakacji. Tu ją spotkałam. Podobnie jak Jen, Kanadyjkę chińskiego pochodzenia, lat 26. W podróży od siedmiu miesięcy. Za kilka tygodni podejmie pracę w Australii, gdzie zamierza spędzić najbliższe trzy lata.

– Dlaczego akurat Australia? – pytam zaciekawiona.

– Dlaczego nie? – odpowiada z filuternym błyskiem w oku.

Nie chce zostać w Kanadzie. Rozesłała CV do kilkuset firm na świecie. Odpowiedziało Melbourne. Rozmowa rekrutacyjna odbyła się przez Skype’a. Nazajutrz po tym, jak otrzymała pozytywną odpowiedź, wypłaciła oszczędności zebrane przez lata pracy podczas studiów i ruszyła w drogę.

Dwudziestopięcioletnia Gwen przyjechała tu z Lyonu, gdzie zaraz po maturze podjęła pracę w pomocy społecznej. Płaca podła, stres. Na swoją azjatycką przygodę oszczędzała trzy lata. Żadnych piw na mieście ani nowych ciuchów bez naglącej potrzeby. Nadgodziny, prace zlecone, zaciskanie pasa. Przed podróżą nawiązała kontakty z dziesiątkami organizacji pozarządowych. Z jej wykształceniem i doświadczeniem na propozycję współpracy nie musiała długo czekać. Zanim jednak podejmie decyzję, co wybrać i dokąd jechać, zamierza przez osiem miesięcy przemierzać Azję i poznawać problemy, z którymi wiąże się praca humanitarna w różnych krajach.

Rebeka miała dość swojego życia w Irlandii. Nie układało jej się z mężczyznami, praca nauczycielki w podstawówce wykańczała ją psychicznie, a klimat dobijał. Miała prawie pięćdziesiątkę, kiedy powiedziała sobie, że czas coś zmienić. Tu, gdzie jest, już się raczej nic nie zmieni. Skontaktowała się z kilkoma firmami wysyłającymi nauczycieli angielskiego w różne strony świata. Marzyła się jej Ameryka Południowa lub Afryka. Propozycja przyszła z Myanmaru. W ciągu tygodnia Rebeka szkoli przyszłych nauczycieli angielskiego w pobliskim uniwersyteckim mieście Pathein, a weekendy spędza na „naszej” ślicznej plaży w pobliskim Chaung Tha, nad Zatoką Bengalską.

Co wieczór spotykamy się na niej, by podziwiać zachód słońca. Kupujemy na spółkę butelkę rumu za dolara, a gospodarz plaży, rybak mieszkający tu z żoną i dziesiątką dzieciaków w bambusowym domeczku wielkości kiosku z gazetami, przynosi nam świeżo ścięte kokosy, do których dolewamy sobie po kropli tego szlachetnego trunku.

Co jakiś czas ktoś na plaży wzdycha: „Ależ my mamy szczęście!”. Mamy, nie da się ukryć!

Ale prawda jest także taka, że szczęściu trzeba pomagać. Żadna z nas nie trafiła na tę plażę na skutek wygranej w totolotka ani na koszt bogatych rodziców. Po kilku razem spędzonych wieczorach wiemy o sobie wzajemnie naprawdę sporo. Wierzcie mi, nie są to cukierkowe życiorysy.

Sonia ma kochających rodziców i beztroskie dzieciństwo za sobą, ale przez całe studia poważnie chorowała. Rodzice Jen emigrowali nielegalnie z Chin do Kanady, pozostawiając ją jako niemowlę pod opieką babci. Wrócili, gdy miała sześć lat. Byli dla niej obcymi ludźmi, którzy zabrali ją do obcego świata. Nigdy nie udało im się stworzyć więzi. Ojciec dopuszczał się wobec niej przemocy, matka nie dostrzegała. Jako nastolatka Jen wróciła do babci. W Chinach zdała maturę, opanowawszy na nowo język mandaryński, którego jej rodzice nie używali w Kanadzie nawet w rozmowach z własnymi dziećmi. Chciała zostać z babcią, ale ta wypchnęła ją na studia z powrotem do Kanady. Wiedziała, że tak będzie dla niej lepiej. Jen odwiedza babcię, kiedy to tylko możliwe. Rodziców niemal nie widuje. Nie pomagają jej finansowo. Na studiach miała stypendium i dorabiała korepetycjami.

Gwen, zanim ruszyła w podróż, przeszła dwuletnią psychoterapię. W jej rodzinie zdarzyły się rzeczy, o których woli nie mówić.

Rebeka była pierwszym z ośmiorga dzieci, które spłodziło pewne irlandzkie małżeństwo, ale jedynym oddanym przez nie do adopcji. Fakt posiadania siedmiorga rodzeństwa i obojga rodziców w tym samym mieście odkryła przypadkiem. Biologiczną mamę po raz pierwszy spotkała tuż przed wyjazdem do Azji.

Ja też tu nie dotarłam drogą usłaną płatkami róż.

Słońce zniknęło za horyzontem. Siedziałyśmy, zapatrzone, w milczeniu.

Jak to dobrze, że pomogłyśmy szczęściu! Dziewczyny, pakujcie plecaki! Wielka przygoda przed wami!

Chaung Tha, Myanmar, grudzień 2014

CZAS NA BOJKOT MEDIÓW PUBLICZNYCH?

Czy w dzisiejszych warunkach, kiedy nie ma w Polsce, nad czym ubolewam, związków zawodowych twórców i dziennikarzy audiowizualnych, nowy bojkot reżimowej TV jest możliwy? Najbliższe dni dadzą odpowiedź na to pytanie.

Kiedy pierwszego dnia stanu wojennego zobaczyliśmy na szklanym ekranie dziennikarzy w mundurach, sprawa stała się jasna. Artyści, dziennikarze, aktorzy, kompozytorzy, ale i ogromna rzesza ludzi robiących telewizję i radio z drugiej strony kamery: technicy, robotnicy, wykonawcy scenografii i realizatorzy, zaczęli bojkotować reżimowe radio i telewizję.

Środowiska twórców i dziennikarzy podzieliły się na tych, którzy bojkotują, i na tych, którzy występują. Bojkotujących była ogromna przewaga, a zjawisko polskiego bojkotu mediów w tamtym czasie jest dziś częścią nauczania o wolności słowa na większości szanujących się wydziałów dziennikarstwa i politologii na świecie. W ubiegłym roku w Birmie spotkałam redaktora opozycyjnej gazety, który z wypiekami na twarzy wypytywał mnie, czy polscy aktorzy i dziennikarze na serio przestali wtedy występować w TV. A potem uściskał mnie, prosząc: „Powiedz tam u was w Polsce, że my was kochamy i że się od was uczymy!”.

Anegdotka warta zacytowania, ponieważ pokazuje, jak nas widzą i piszą nawet w bardzo odległych częściach świata.

Czy w dzisiejszych warunkach, kiedy nie ma w Polsce, nad czym ubolewam, związków zawodowych twórców i dziennikarzy audiowizualnych, nowy bojkot jest możliwy? Najbliższe dni dadzą odpowiedź na to pytanie. Mam nadzieję, że moje środowisko wykaże się solidarnością wobec kolegów i koleżanek z TVP i Polskiego Radia. Ja taką solidarność deklaruję. I z całą pewnością nie będę odwiedzała żadnego z programów w mediach publicznych.

1 stycznia 2016

PERFEKCJA ALBO ŻYCIE – TWÓJ WYBÓR

Odwiedziła mnie w Kościelisku koleżanka z Paryża, której nie widziałam kilka lat.

– Ależ piękna z ciebie kobieta! – wyrwało mi się, gdy witałam ją w drzwiach. Po czterdziestce jej rasowa twarz nabrała klasy. Kurze łapki wokół oczu, delikatny cień wokół ust, zamyślone czoło, kręcone włosy w nieładzie, a w nich pojedyncze srebrne nitki, które tylko dodały jej urody.

Nicole odrzuciła głowę do tyłu, by otrzepać śnieg z włosów. Potem zmierzyła mnie spojrzeniem od stóp do głów i wypaliła:

– A ty, moja Polko, oczywiście doskonała! Paznokcie zrobione, włosy prosto od fryzjera i założę się, że byłaś u kosmetyczki nie dalej niż tydzień temu. O, widzę hennę na rzęsach! W domu porządeczek, stół nakryty jak w Ritzu... Jak te Polki to robią? Za każdym razem, kiedy tu przyjeżdżam, czuję się jak Kopciuszek, ja – paryżanka, merde alors!

– Zobacz, jak się postarzałam! – wykrzyknęłam w odpowiedzi. – Jestem ślepa bez okularów i mam wałek na brzuchu, patrz! – Zadarłam bluzkę do góry.

Nicole patrzyła na mnie w osłupieniu. Kiedy mieszkałam w Paryżu, to ja miałam ksywkę „Kopciuszek”. Nicole i inne francuskie koleżanki umierały ze śmiechu, widząc mnie latającą na miotle po mieszkaniu, prasującą ciuchy, pudrującą nosek i układającą włosy przed każdym wyjściem lub wizytą gości. Gadanie o moich urojonych niedoskonałościach i przepraszanie za nieistniejący bałagan wprawiały je w konsternację. Po latach niewiele się zmieniło. Nicole zmierzyła mnie wzrokiem jeszcze raz i westchnęła:

– Wszystkie jesteście w tym kraju stuknięte… Nigdzie nie widziałam tylu pięknych kobiet przekonanych o tym, że są paskudne, i tylu wymuskanych mieszkań, których właścicielki twierdzą, że to nory. Nalej lepiej wina i tylko się nie tłumacz, że nie jest dość dobre.

Nalałam. Potem do rana rozmawiałyśmy o robocie, polityce, przyjaciołach, seksie, dzieciach i podróżach. Ani słowa o dietach, kaloriach, zmarszczkach, zabiegach kosmetycznych, urządzaniu domu, ciuchach i wyprzedażach. Poszłyśmy spać nad ranem, wstałyśmy z lekkim kacem. W zlewie piętrzyły się wczorajsze naczynia, a wokół kominka walał się popiół i wysypane z popielniczki pety, bo Nicole pali jak smok.

Trudno, niech się walają, posprzątamy później. Wypiłyśmy kawę i poszłyśmy na narty. Na stoku wypatrzyło nas dwóch zabójczo przystojnych trzydziestolatków, z którymi spędziłyśmy resztę dnia, żartując, flirtując i dając się podrywać na całego. Do domu wróciłyśmy ubawione i szczęśliwe. To był naprawdę fantastyczny dzień. Dzień w Kościelisku à la parisienne.

Bez napinki, sprzątania, układania, zmywania. Bez makijażu i ględzenia o tym, że i tak nie wygląda się jak milion dolarów. A się powinno! Zamiast tego dwaj przystojniacy zasypali nas gradem komplementów i właśnie dzwonią, żeby wyciągnąć nas wieczorem do klubu. Jasne, że idziemy! Naczynia w zlewie i popiół wokół kominka musiały poczekać do końca pobytu Nicole.

Kiedy wyjechała, obiecałam sobie, że już nigdy więcej nie będę się katować cholernym perfekcjonizmem. Życie jest za krótkie, żeby je trawić na nieustannym doskonaleniu swojej aparycji i wymiataniu popiołu z kominka, żeby ktoś przypadkiem sobie nie pomyślał, że jestem fleją i złą gospodynią. Chrzanić to! Koniec z malowaniem paznokci i ględzeniem o wałku na brzuchu! Niech żyją przystojniacy na stokach! Niech żyją leniwe niedziele i pogniecione pościele!

W takim oto nastroju zastała mnie koleżanka z Warszawy, która postanowiła nieoczekiwanie odwiedzić mnie w Kościelisku.

– Twarz mi wisi! – obwieściła od progu. – Popatrz, jakie mam straszliwie grube uda. Dramat, katastrofa!

Widziałam przed sobą piękną, inteligentną i świetnie ubraną babkę. Ona, patrząc w lustro, widziała maszkarona. Resztę swojej wizyty poświęciła opowiadaniu mi, co ostatnio jadła, a jeść nie powinna, pokazywaniu, jak bardzo utyła, i biczowaniu się przy każdym kęsie podanej przeze mnie kolacji.

– Deser? Oszalałaś? Wiesz, ile to ma kalorii? Wino? Od tego się robią czarne zęby!

Na rozmowy o polityce, robocie i seksie już nie zostało nam czasu. Za to po kolacji wszystkie naczynia wylądowały na baczność w zmywarce, my zaś – na twarz maseczka i marsz do łóżeczka! Rano koleżanka przywdziała odpowiedni strój i pobiegła truchtem w siną dal, by spalić pochłonięte wczoraj nadprogramowe kalorie, a ja… zarezerwowałam lot do Paryża.

Jednak strasznie tęsknię za moimi francuskimi siostrami. Za ich luzem, niedbałą fryzurą i umiejętnością celebrowania codzienności bez napinania się. Coś mi mówi, że na starość tam wrócę.

Kościelisko, styczeń 2015

ŚNIADANIÓWKA DLA NOWEJ EKIPY, MNIAM!

Jako doświadczona redaktorka i producentka radiowa i telewizyjna nie mogę spać. W głowie lęgną mi się bowiem dzikie wizje nowej śniadaniówki w TVP. Napływają ławice tematów, słyszę, jak buzują pomysły.

Nie sposób odetchnąć! Już sobie człowiek założył, że przez kilka dni będzie tylko wdychał świeże powietrze na polskiej wsi, jeździł rowerem na mrozie i jadł zdrowe, odchudzające warzywa, a tu bęc.

„Poprzedni rząd realizował tam [w mediach – red.] określony lewicowy program. Tak jakby świat według marksistowskiego wzorca musiał automatycznie rozwijać się tylko w jednym kierunku – nowej mieszaniny kultur i ras, świata złożonego z rowerzystów i wegetarian, którzy używają wyłącznie odnawialnych źródeł energii i walczą ze wszelkimi przejawami religii. To ma niewiele wspólnego z tradycyjnymi polskimi wartościami” – rzekł nowy szef dyplomacji.

Czyli cykliści. Jeśli jeszcze nie zaczęto golić facetom bród (hipsterzy) na ulicach, to chyba tylko dlatego, że czekają, aż Antek przeboleje własną i da sygnał.

Tymczasem ja, jako doświadczona redaktorka i producentka radiowa i telewizyjna, nie mogę spać. W głowie lęgną mi się bowiem dzikie wizje nowej śniadaniówki w TVP. Napływają ławice tematów, słyszę, jak buzują pomysły. To będzie wielka rewolucja w mediach! Pomyślcie tylko. Budzicie się rano, odruchowo odpalacie TV, która do tej pory nieustannie wpędzała was tylko w wygenerowane przez lewactwo poczucie winy, że za mało się ruszacie, za dużo zużywacie wody i za tłusto jecie, a tu, sympatyczna (chociaż zupełnie nowa) pani z okienka anonsuje: Mili państwo, wyluzujcie. Mamy dobrą zmianę w programie:

Rozmowa dnia: Jak wrócić do palenia – rozmowa z gwiazdami, które szczęśliwie wróciły do palenia po nowotworze.

Lekarz radzi – Jak mieć zawał do czterdziestki?

Kulinarnie – Kiełbasa i smalec na tysiąc sposobów!

Podróżniczo – Najpiękniejsze dzikie wysypiska oraz Od Pekinu do Krakowa – cykl poświęcony urokom smogu.

Kącik porad – Czym palić, kiedy węgla brak?

Stylistka radzi – Moda maryjna na co dzień i od święta – dzięki niej unikniesz gwałtu.

Dietetyk też radzi – Nigdy za wiele kochanego ciała, czyli jak wrzucić 10 kg w weekend.

I jeszcze więcej porad: Żywność przetworzona – radzi dobra żona.

Przed nami wielka przyszłość. Polskie media publiczne pokażą, czym jest misja.

Już się nie mogę doczekać.

W tej sytuacji nieco mnie martwi szczupła sylwetka Agaty Dudy i sportowe pasje jej męża. Powinni natychmiast coś z tym zrobić, bo tak tradycyjna polska rodzina wyglądać nie może. No, sorry. Może więc reality show Utyj z Dudą!

4 stycznia 2016

DZIEJE GRZECHU I PIGUŁKA „PO”

Piętnastoletnia Zuzka nie grzeszy mądrością. Pokażcie mi kogoś w tym wieku, kto grzeszy. Mądrością, bo jeśli chodzi o prawdziwe grzeszenie, to raczej wszyscy i do późnej starości. Zuzka ogląda Top Model, a potem siebie w lustrze i dużo rozmyśla o swoich, jej zdaniem, za grubych udach.

– Gdyby nie one, miałabym szansę na karierę modelki! – rozpacza, a potem, z ociąganiem, ale jednak, zasiada do zadanej na polskim rozprawki i do poprawki z matmy. Ponadto Zuzka nienawidzi aktualnie swojej starej, bo ta się nie zgadza na kolczyk w języku. Zaraz po osiemnastce zrobi sobie kolczyki, gdzie zechce, a także tatuaże, i nikt jej nic nie powie z tej prostej racji, że właśnie na tym polega, zdaniem Zuzki, DOROSŁOŚĆ.

Takie to problemy ma Zuzka. Ani wielkie, ani małe. Kiedy ma się 15 lat – wystarczy.

Jeśli wszystko pójdzie dobrze i Zuzka przebrnie przez cielęce lata, zrobi maturę i dostanie się na studia, nie poznacie jej! A ona sama, będąc już wtedy młodą kobietą, będzie płakała ze śmiechu, oglądając wraz z mamą swoje zdjęcia z ostatniej klasy gimnazjum. Oby!

Jest bowiem pewien problem, potencjalne źródło komplikacji, które ma brązowe dredy, brązowe oczy, białe zęby i na imię Piotrek. Gdy Piotrek idzie rano do szkoły, rozdając uśmiechy na lewo i prawo, dziewczyny przystają i udają, że akurat poprawiają plecaki albo odbierają esemesy, a tak naprawdę robi im się słabo z miłości i muszą zaczerpnąć tchu. Ileż dziewczyńskich przyjaźni, datowanych jeszcze z przedszkola, obróciło się bezpowrotnie w popiół, odkąd pojawił się on! Pachnący maryśką osiedlowy Don Juan.

Przy Piotrku każdy wydaje się nudny, ograniczony i mało śmieszny. Piotrek jest najprawdziwszym łamaczem serc. Każda z nas kiedyś takiego spotkała. Biada tej, która na dłużej wpadła jak śliwka w miłość, a największa biada tej, która z takim... wpadła. Ale o tym za chwilę.

Na razie bowiem musimy zbadać stopień zadurzenia naszej Zuzki w owym Piotrku. Wyczuć puls i zmierzyć parametry życiowe. Przyłożyć ucho do klatki piersiowej, która z ledwością może pomieścić ogromne serce buchające straceńczym uczuciem.

Przykro mi. Nic tu już nie da się zrobić. Dziewczyna kocha i jest gotowa skoczyć za nim w ogień. Przy czym sam Piotrek aż takich wymagań nie ma. On nie chce w ogień, woli do łóżka. Chociażby jutro. Można zerwać się z lekcji i pójść do niego lub do niej pod nieobecność starych. Tam przypalić sobie skręcika, strzelić browar i... T-shirty w górę!

Zuzka chce odmówić, ale nic nie mówi, ponieważ aktualnie odebrało jej mowę, a to dlatego, że Piotrek ją objął i wyszeptał do ucha, że kocha. I że chce się więc kochać jutro.

Jeśli w swojej piętnastoletniej głowie Zuzka miała choć trochę rozumu, to wyznanie Piotrka odebrało go jej do szczętu. Już postanowione. A pojutrze koleżanki padną trupem, jak zobaczą, że oni są razem, na zawsze i forever! Zuzka zasypia upojona wizją przyszłości.

Na drugi dzień wszystko toczy się nie tak, jak by sobie to Zuzka wyobrażała. Przede wszystkim to boli, więc aby ułatwić sprawę, Piotrek rezygnuje z prezerwatywy. A może nigdy nie zamierzał jej użyć?

Zuzka ma mieszane uczucia, ale nie może jakoś zebrać się na odwagę i przerwać. Wreszcie jest już po wszystkim. Piotrek zapala skręta, całuje Zuzkę w usta, podciąga spodnie i „nara!”.

Zuzka zwija się w kłębek na łóżku. Zasypia.

Budzi ją mama, która wraca z pracy, patrzy na córkę i od razu widzi, że coś się stało.

Dwie godziny później jadą razem do lekarza mamy, który wypisuje dla Zuzki receptę. Ma to połknąć i już nigdy przenigdy się nie dać namówić chłopakowi na seks bez zabezpieczenia. Za dwa miesiące testy na HIV i HPV. A póki co matka jest wściekła. Ma prawo! Chociaż teoretycznie jej piętnastoletnia córka też ma już prawo... uprawiać seks.

Zuzka najadła się strachu, ale nie zaszła w ciążę. Jej mama zareagowała błyskawicznie i mądrze.

Nie każda Zuzka ma taką mamę, za to każdej (mamie też) może się przydarzyć taka banalna historia jak ta. Stara jak świat i głupia jak nastolatki. Dlatego jestem za tym, by pigułka „po” była dostępna dla każdego, bez recepty.

Nie oszukujmy się, że dostępność pigułki „po” zachęci młodych (i niemłodych!) ludzi do rozwiązłości. Nad tym akurat pracuje przesycona seksem kultura, którą sami stworzyliśmy. Potrzebujemy wiedzy i świadomości, jaka odpowiedzialność wiąże się z podejmowaniem życia seksualnego. A kiedy już to robimy, musimy mieć dostęp do bezpiecznej antykoncepcji, także tej awaryjnej. Nie tylko, kiedy mamy 15 lat i nie grzeszymy mądrością. Przecież jesteśmy ludźmi, grzeszymy w każdym wieku.

2 marca 2015

NAPRZÓD, NIEZDOLNI! TAKA OKAZJA, BY ZNALEŹĆ ROBOTĘ W MEDIACH, SZYBKO SIĘ NIE POWTÓRZY

W każdej epoce, za każdej władzy, dane mi było obserwować z bliska ludzi wybitnych, nieprzeciętnych, wnoszących swoją pracą coś osobistego, świeżego i niebanalnego, oraz tych, którzy rybim ślizgiem poruszali się po każdych wodach, umiejąc się poukładać z kim trzeba.

Pracuję w mediach i show-biznesie trzydzieści jeden lat. Sporo widziałam, złudzeń brak.

To moje naturalne środowisko, w nim wyrosłam. I w każdej epoce, za każdej władzy, dane mi było obserwować z  bliska ludzi wybitnych, nieprzeciętnych, wnoszących swoją pracą coś osobistego, świeżego i niebanalnego, oraz tych, którzy rybim ślizgiem poruszali się po każdych wodach, umiejąc się poukładać z kim trzeba. W sumie ich rozumiem, przecież kiedy brakuje talentu, charyzmy czy choćby pracowitości, a parcie jest wielkie, trzeba się jakoś ratować. Ostatnie wydarzenia to nie tylko bezprecedensowy ruch politycznej miotły na medialnej scenie i tej sceny zapleczu. To także długo oczekiwana przez wielu chwila, kiedy zwolnią się miejsca pracy. Dużo miejsc pracy. Taka okazja ostatnio zdarzyła się ponad dekadę temu, kiedy dwa prywatne giganty telewizyjne TVN i Polsat stworzyły swoje kanały informacyjne.

Jestem ogromnie ciekawa, jak nowy prezes telewizji publicznej poradzi sobie z obsadzeniem stanowisk wymagających nie tylko „właściwych” poglądów i intelektualnej dyspozycyjności, ale też twardych umiejętności zawodowych. I to w epoce, kiedy internet depcze telewizji po piętach, a konkurencja na rynku stacji telewizyjnych stała się mordercza. Nie tak łatwo wypełnić czas antenowy ambitną, atrakcyjną treścią. Do tego trzeba świetnych ludzi. Lepszych niż ci, którzy już zacierają rączki, że oto nareszcie przyszedł ich czas.

Czy wśród prawdziwych, doświadczonych telewizyjnych fachowców znajdzie się wystarczająco wielu „prawomyślnych”, by stworzyć interesującą ofertę programową? Kto będzie się pojawiał w niezliczonych programach od śniadaniówki po publicystykę? Czy nowej władzy wystarczy świetnych reżyserów, scenarzystów, tekściarzy i osobowości antenowych? Czy będzie trzeba, jak za bojkotu, jednak sięgnąć po niezdolnych?

10 stycznia 2016

OCALONE I STRACONE

Ta książka chwyciła mnie za gardło i nie chce puścić. Najgorszy człowiek na świecie (wydawnictwo Znak), autobiograficzna powieść Małgorzaty Halber, bo o niej mowa, nie tylko na mnie wywarła tak silne wrażenie. Zanim jeszcze trafiła na księgarskie półki, wywołała falę komentarzy w internecie. Dlaczego? Ponieważ ta książka jest o nas. Młodych, albo jeszcze młodych, pracujących, zarabiających, ogarniętych, opiniotwórczych, porządnie ubranych, zadbanych, słuchających ambitnej muzyki, zainteresowanych kulturą i podróżujących w ciekawe miejsca, ciężko chorych nałogowcach.

Ci, którzy jeszcze aktywnie piją i ćpają, nazywając to „imprezowaniem”, „chilloutowaniem” i „maszkiem na lepszy sen”, rzucili się do komputerów, by jak najszybciej zdyskredytować autorkę, zarzucając jej efekciarstwo, lans i publiczne pranie brudów. Stawiam flaszkę, że większość z nich nie przeczytała nawet rozdziału. Nie daliby rady. Ci, którzy są w trakcie terapii lub po, przeczytali jednym tchem i długo nie mogli przestać myśleć.

Zaliczam się do tej drugiej kategorii, chociaż nie jestem alkoholiczką ani narkomanką. Jestem współuzależniona. Wiązałam się z uzależnionymi mężczyznami i to oni byli moim nałogiem. Dopóki nie odbyłam pełnego cyklu terapii, dopóty nie miałam pojęcia, że miłość nie polega na ratowaniu, kontrolowaniu, pilnowaniu i czekaniu w oknie. Byłam człowiekiem bez granic. Nie mówię tu o kładzeniu się na wygodnej kozetce u psychoanalityka za gruby szmal, tylko o brutalnym leczeniu odwykowym w przychodni o ścianach koloru spranych majtek, gdzie nikt nie zamierzał specjalnie mnie traktować z racji posiadania twarzy znanej z TV. Gdzie grupa umęczonych kobiet, żon i partnerek alkoholików, siadała w kręgu na jadowicie różowych rozpadających się krzesełkach, by dzielić się swoim totalnym upadkiem. By opowiadać, jak pozwoliły, by czyjś nałóg stał się treścią ich życia. Jak zaniedbywały i narażały dzieci, zamiast wiać jak najdalej. Jak pozwalały się bić i gwałcić. Jak kłamały, manipulowały, zawalały pracę i studia, zaciągały kredyty, których nigdy już nie spłacą, i rujnowały własne zdrowie, urządzając niekończące się awantury i wymuszając kolejne przysięgi, że już koniec z piciem, przypalaniem, lekami.

W świecie odwyku panuje demokracja. Były więc wśród nas dyrektorki z banku, prawniczki, kasjerki z biedronki i bezrobotne. I właśnie o tym pisze Małgorzata Halber, ładna blondynka koło trzydziestki, którą znamy z telewizji muzycznej Viva. Robi to z dużym talentem i czułością, ale bez znieczulenia. Nie oglądając się na gigantyczne osobiste ryzyko, wyznaje: „Jestem alkoholiczką i narkomanką” i opisuje trwającą wiele lat walkę z uzależnieniem. Swoje upadki i chwile wytchnienia. Bunt i mocowanie się z systemem terapeutycznym, który tworzą ludzie, nie anioły, i który wobec tego czasami szwankuje. To jedna z najcenniejszych rzeczy w tej książce. Znam to z własnego doświadczenia. Ja też nieraz wściekałam się na ludzi, których rolą było pomóc mi wydostać się z matni, jaką jest współuzależnienie. Czasem miałam rację, czasem nie. Jeśli wytrwałam w terapii, to tylko dlatego, że było już ze mną tak źle, że postanowiłam brać z niej to, co jest do wzięcia, a nie oczekiwać, że idealny terapeuta zrobi czary-mary i będzie po kłopocie.

Nie zliczę, ile razy słyszałam od różnych osób, że przerwały leczenie, ponieważ terapeuta był niemiły i nudny, a gabinet brzydki. Był czas, że tłumaczyłam, namawiałam: „Nie odpuszczaj”. Teraz nie mówię już nic. Jeśli ktoś chce sobie pomóc, poszuka odpowiedniego adresu, odwiedzi kilka miejsc, poświęci czas i nie będzie oczekiwał cudów. Bo chociaż trzeźwienie jest cudem, to przemiana dzieje się za naszą sprawą i tylko my ponosimy odpowiedzialność za powodzenie tego przedsięwzięcia.

Halber dokonuje, jak sama powiedziała w jednym z wywiadów, „coming outu totalnego” i do końca, do ostatniej strony, nie pozwala zapomnieć, że w takich historiach jak jej i jak moja, niestety, nie ma pewności happy endu. Uzależnienie i współuzależnienie to stygmaty na całe życie. Alkoholiczka, narkomanka, lekomanka czy hazardzistka zalicza „wpadkę”, gdy złamie abstynencję. Współuzależniona – gdy przesadnie zajmuje się innymi albo kiedy zakochuje się w kimś uzależnionym. Ludzie straszliwie mało o tym wiedzą. Nie rozumieją. Nie chcą zrozumieć. Mam nadzieję, że Najgorszy człowiek na świecie pomoże im to zrozumieć. I że autorka będzie się trzymać. Tak jak ja się staram. I setki tysięcy innych ocalonych.

13 marca 2015

FEJKOWE MEMY I INNE BREDNIE

W necie krąży mem, w którym nazywam Jarosława Kaczyńskiego bucem bez kultury. To nie są moje słowa ani mój język.

SokzBuraka.pl zamieścił w sieci mem, w którym stwierdzam, że „nie jest w stanie obrazić mnie Jarosław K., buc bez kultury osobistej”. Soku z Buraka, kimkolwiek jesteś! To nie są moje słowa ani mój język. Nigdy tego nie powiedziałam. A jeśliś ciekaw, to jak najbardziej czuję się obrażona, podobnie jak setki tysięcy, a może nawet miliony Polek i Polaków, słowami, które skierował do nas Jarosław K. To po pierwsze. A po drugie, nie uważam, żeby chamstwo miało skutecznie przeciwdziałać niszczeniu demokratycznych standardów. Przy okazji, zwracam się do wszystkich, którym wolność słowa i praworządność leżą na sercu. Nie dajcie się ponosić emocjom, językowi pogardy i nienawiści. Ten kurz kiedyś opadnie, a my będziemy musieli żyć pod jednym dachem z tymi, którzy poczują się zranieni w sposób niewybaczalny. Nie pogardzam Jarosławem Kaczyńskim. Od pogardy ustrzeż mnie.

11 stycznia 2016

NAUCZENI MOBBINGU

Moja młodsza przyjaciółka, lat trzy i pół, spojrzała spod czarnych rzęs i oświadczyła:

– Lubię ferie u ciebie w górach, Lolu (wszystkie znajome dzieciaki i bliska rodzina właśnie tak mnie nazywają), ale jak wrócę do Warszawy, to zaraz pójdę do przedszkola. Już się nie mogę doczekać. Moje przedszkole jest taaakie miłe!

– Dzieci są miłe? – zapytałam.

– No co ty! Dzieci to są niegrzeczne! Moje przedszkolanki są za to bardzo miłe. A jakie było twoje przedszkole, Lolu?

Zrobiło się trochę niezręcznie, by nie powiedzieć... nieprzyjemnie. Jak tu bez ściemy odpowiedzieć na takie pytanie trzyipółlatce? Przecież ona nigdy nie dostała w skórę, nie była siłą zmuszana do jedzenia i leżenia bez ruchu podczas przymusowej drzemki, szarpana za włosy i uszy, stawiana do kąta, ośmieszana, straszona, że przyjdzie „dziad” i ją zabierze, pozbawiana prawa do zabawy z powodu przewinień, których nie rozumiała, nazywana „debilką”, „gówniarą”, „szczeniarą”, „smarkiem”, „smrodem” i „głupolem”... A tak robiły moje przedszkolanki.

Nie chcę serwować dziecku takich opowieści. Wolę bajkę, w której dzielna, silna dziewczynka zdobywa śnieżne szczyty, a gdy na jej drodze staje zła królowa, potrafi spojrzeć jej prosto w oczy i twardo bronić swojego zdania. Zaczynam opowiadać, ale…

– Nie chodziłaś do przedszkola, Lolu? – Młoda osoba nie daje za wygraną.

Głupia sytuacja. Nie chcę kłamać, ponieważ traktuję naszą przyjaźń bardzo poważnie. Doskonale pamiętam, jak strasznie się czułam, kiedy będąc dzieckiem, nieustannie odkrywałam, że dorośli często bezwstydnie mijali się z prawdą. Wmawiali dzieciom, że białe jest czarne, mama nie płacze z powodu kłótni z tatą, tylko dlatego, że ją boli kolano, wujek nie jest pijany, tylko zmęczony, a babcia nie umarła na zawsze, tylko jest „u Bozi”.

Na moje szczęście zmęczona nartami mała przysnęła, nie doczekawszy się odpowiedzi. Okryłam nas kocem i sięgnęłam po przygotowany przy łóżku plik gazet. Z wiadomych powodów wszędzie mobbing i molestowanie. Wypowiadają się dziennikarze, dziennikarki, specjaliści i specjalistki od psychologii i prawa pracy, znane osoby, plotkarze i pieczeniarze, słowem wszyscy. Ja także, w przypływie emocji, podzieliłam się na swoim blogu w Onecie faktem, że owszem, także kiedyś byłam obiektem mobbingu. Opisałam, jak nie widząc innej możliwości obrony, schodziłam z linii strzału i zmieniałam robotę. Ostatecznie zawsze jakoś wychodziłam na prostą, ale ile straciłam przy tym nerwów, ile nocy nie przespałam i ile musiałam wykonać ruchów, by znaleźć nową pracę, to wiem tylko ja.

Żadna ze mnie psycholożka, ale kiedy tak czytałam te wszystkie analizy przyczyn mobbingu i molestowania w pracy i powodów, dla których ofiary nie potrafią się bronić, a u mego boku drzemała maleńka dziewczynka, zdałam sobie sprawę, że moje pokolenie już od kołyski uczono, że ten, kto ma władzę, może jej nadużywać. Wstrętne babska z przedszkola, do którego co rano przychodziłam z gulą w gardle, były moimi pierwszymi nauczycielkami uległości wobec nadużyć. Ale to był dopiero początek. Po nich nastała cała plejada kolejnych: matematyczka w pierwszej klasie podstawówki, która wrzeszczała tak, że mały człowiek sikał ze strachu w majtki. Polonistka nazywająca dziewczynki w trzeciej klasie podstawówki „puszczalskimi rajfurami”, wuefistka znęcająca się nad mniej sprawnymi dziećmi i wyśmiewająca ich niedobory oraz plejada innych złośliwych, wrednych psychopatów i psychopatek.

Nic dziwnego, że jako dorośli nie zawsze umiemy się obronić przed mobbingiem. I nic dziwnego, że ci, którzy się do władzy dorywają, tak chętnie przekraczają granice.

Byłam niewiele starsza od mojej małej kumpeli, kiedy w Szwecji prawnie zabroniono bicia i słownego poniżania dzieci. Pamiętam, jak dorośli w moim otoczeniu kręcili głowami i wyśmiewali te „skandynawskie fanaberie”. Dziś i u nas prawo tego zabrania. Nie wszyscy go przestrzegają, ale jedno jest pewne: ta mała, która tu śpi koło mnie, mając trzy i pół roku, nie wie, co to przemoc i okrucieństwo. Ja w jej wieku wiedziałam to aż za dobrze. Jest szansa, że ta mała, kiedy już będzie duża, rozpozna w patologii patologię i się przed nią obroni. Dla mnie patologia była normą. Nie miałam pojęcia, jak się jej przeciwstawić, musiałam się tego długo uczyć.

Kościelisko, marzec 2015

MAŁE UBECKIE PROWOKACJE WIELKICH LUSTRATORÓW. LIST OTWARTY DO LUDZI PRZYZWOITYCH

Post jest już usunięty, PRZEPRASZAMY. Niestety nie da się uniknąć takich prowokacji… (www.sokzburaka.pl)

Wracam do tematu fejkowego mema z wykorzystaniem mojego wizerunku i rzekomego cytatu, w którym nazywam prezesa Kaczyńskiego „bucem bez kultury osobistej, który nie jest w stanie mnie obrazić”. Sprawa ma ciąg dalszy. Twórcy strony www.sokzburaka.pl napisali do mnie: „Pani Paulino. Post nadesłała nam jedna z fanek. Z linkiem do oryginału. Dlatego go wstawiliśmy. Dziś ten link jest nieaktywny, a więc wygląda na to, że także ulegliśmy prowokacji. Post jest już usunięty, PRZEPRASZAMY. Niestety nie da się uniknąć takich prowokacji... będziemy za to bardziej czujni. Pozdrawiamy i dziękujemy za wiadomość. www.sokzburaka.pl”.

Od wczoraj obrońcy prezesa wycierają sobie pianę z kącików ust moim nazwiskiem. O to chodziło. Zawsze o to chodzi. Niespecjalnie mnie to rusza, za długo pracuję w mediach i zbyt wiele hejtu już doświadczyłam. Jednak chcę zwrócić waszą uwagę na mechanizm prowokacji, których ofiarą padają właściwie wszyscy, którzy śmią nie zgadzać się publicznie z jedynie słuszną linią partyjną. A to dopiero początek. Walka się zaostrza i zaostrzą się metody. Będą „włamki” na nasze konta internetowe, prowokacje obyczajowe, podrzucanie narkotyków, podpuchy erotyczne. Agent Tomek znajdzie licznych naśladowców, a „ciemny lud to kupi”.

Zwracam się do ludzi przyzwoitych, których nie brak pośród wyborców PiS: patrzcie i czytajcie krytycznie. Nie dajcie się po ubecku prowokować do nienawiści. Politycy dzielą nas na lepszych i gorszych, tych, którzy żyją „właściwie”, i tych, którzy nie spełniają kryteriów „prawdziwego Polaka i patrioty”. Ich internetowi żołnierze atakują bezpośrednio wasze emocje i tak się nakręca spirala agresji. Tu ktoś wyprodukuje mema z przerobionym transparentem z manifestacji: „KOD dziękuje bratniemu narodowi niemieckiemu!”, tam zmanipuluje nagranie Tomasza Lisa, żeby wyszło na to, że ten pogardza swoim odbiorcą, ówdzie wyprodukuje się info, z którego wynika, że Młynarska to chamka, więc ją trzeba zniszczyć jej bronią.

Podczas manifestacji KOD-u w ubiegłą sobotę kilkakrotnie zaczepiał mnie pewien „dziennikarz” w towarzystwie kamerzysty i zadawał pytania, które miały mnie sprowokować do powiedzenia czegoś, co świadczyłoby o tym, że ja – feministka, nie mam nic przeciw gwałtom, których imigranci dopuścili się w wielu miastach Europy w sylwestrową noc. Za stary ze mnie wróbel, żeby się na to złapać, ale przyznam, że facet był mocny, i wystarczyła chwila nieuwagi, by powiedzieć coś, co wyrwane z kontekstu mogłoby krążyć po sieci, pokazując, jaka to ze mnie zakłamana sucz.

Proszę was. Nie kupujcie kitu! I ze swojej strony obiecuję też nie kupować. Musimy jakoś ocalić więzi społeczne przed szaleństwem polityków. Musimy przetrwać ten obłęd.

12 stycznia 2016

STARE BRZYDKIE KACZĄTKO

Wystarczy złapać skórę przy skroniach i do góry. Od razu lepiej. No nie wiem, czy lepiej... A jeśli się nie uda? Dlaczego ma się nie udać? Jeszcze nie teraz, przecież nie jest źle. Nie jest, ale tylko w tym świetle! Podejdź no tylko do okna i popatrz na siebie z boku. Widzisz? Szyja się marszczy. Oczy podkrążone, chociaż nie pijesz, nie palisz, śpisz osiem godzin, biegasz, ćwiczysz jogę. W życiu nie byłaś tak sprawna, rozciągnięta, mądra, ogarnięta. Dziecko odchowane, rachunki popłacone, nowości przeczytane, filmy obejrzane, poglądy wyrobione, w szafach poukładane, podróże, przyjęcia, plany. Jesteś dorosła, wiesz, czym i z czym się je życie. Nie oglądasz się już na innych, potrafisz kochać. Daj sobie spokój z podbródkiem i zmarszczką, jakie to ma znaczenie?

A ma! Kiedyś byłam pryszczatą nastolatką, a teraz jestem wreszcie ładną kobietą. I tak ma zostać, do cholery! To może lifting? U Bardzoznanegodoktora terminy na 2018 (sprawdzałam, i to nie raz!). Do tego czasu akurat będę się w pełni kwalifikować!

Takie to monologi wewnętrzne prowadzę codziennie przed lustrem. To silniejsze ode mnie. Ganię się, że to płytkie i nie pasuje do praktyk medytacyjnych i filozofii godzenia się z życiem, ale nie umiem przestać. Ciągle się we mnie odzywa ten wstrętny i niski atawizm – strach przed wiotczeniem skóry. Wklepuję krem i planuję kolejny botoks (na czole już ewidentnie puszcza!), laser i może jakiś wypełniacz wokół ust? Byle dyskretnie. Żeby nie przesadzić! Ludzie gadają.

Już sam fakt, że to napisałam, wyląduje na odpowiednich portalach pod hasłem: „Przyznała się!”. Ale to mam akurat w poważaniu. Nie zamierzam udawać się do sądu po orzeczenie naturalności. Mam 45 lat i jeśli wyglądam młodziej, niż wskazywałby mój PESEL, to dlatego, że mam mnóstwo szczęścia. Nie, nie chodzi mi o „dobre geny” i „świetną przemianę materii”. Po prostu zarabiam wystarczająco dużo, żeby sobie fundować drogie zabiegi, dobre kremy, dentystę, a jeśli zechcę – chirurga. Ćwiczenia i dieta – owszem. Ale umówmy się: bez wizyt w gabinecie medycyny estetycznej i plastycznej nie da się skutecznie opóźnić procesu starzenia. A ja nie chcę staro wyglądać. Jeszcze długo nie. Dlatego prawdopodobnie pójdę pod skalpel. W 2018, kiedy będzie już moja kolej u Bardzosławnegodoktora, a może i wcześniej u Mniejsławnego, jeśli stwierdzę, że jest bardzo źle. Chyba że dostąpię duchowego oświecenia i przeżyję przełom wewnętrzny, który sprawi, że szczerze, z przekonaniem stwierdzę, że mam to gdzieś. Albo tak strasznie się zakocham, że po prostu o tym zapomnę. Rzecz jasna, może też się zdarzyć, że nie będę miała kasy na ten lifting. Oby nie!

Póki co, dziś, w marcu roku pańskiego 2015, jeszcze nie dostąpiłam ani oświecenia, ani zatrzymującej czas miłości – co daj Boże! Ani biedy – Bogu dzięki! Jestem realistką, patrzę w lustro i trzęsę portkami.

Podziwiam kobiety i mężczyzn, którzy są wolni od tego lęku. Zazdroszczę im! Ale pod warunkiem że ich zgoda na przemijanie urody (uwaga: nie młodości, młodość to męka – tu chodzi wyłącznie o wygląd!) jest autentyczna. Tacy nie zajmują się komentowaniem, co ktoś sobie podciągnął lub wstrzyknął. Nie ferują okrutnych, plotkarskich wyroków, kiedy znana osoba zapędzi się trochę za daleko w walce o lepszy wygląd albo wpadnie w ręce nadgorliwego lekarza, który zmodyfikuje jej rysy twarzy. Nie znęcają się nad policzkami Renée Zellweger, powiekami Umy Thurman i nie ekscytują brwiami Ewy Minge.

Ostatnio jeden z moich znajomych, zadbany i wysportowany przystojniak, bardzo podniecił się na Facebooku świetną aparycją Agnieszki Chylińskiej. Jednak wcale nie po to, by ją skomplementować! On po prostu nie mógł ścierpieć faktu, że ktoś, kto kiedyś był grubawy, pryszczaty i brzydki, teraz prezentuje się fantastycznie. Złośliwy wpis w ciągu kilku godzin zebrał kilkaset komentarzy. Większość w takim duchu, jakby poprawianie urody i dbałość o szczupłą sylwetkę były niemal zbrodniami przeciw ludzkości.

Ja także skomentowałam: „Myślisz, że jako zakompleksiony dzieciak z nadwagą Aga Chylińska czuła się szczęśliwsza niż teraz, kiedy jest piękną kobietą? Myślisz, że teraz, kiedy jest piękna, pozwoli sobie utyć i zbrzydnąć?”.

Każdy z nas nosi w sobie brzydkie kaczątko, które marzyło o tym, by kiedyś stać się łabędziem. Ci, którym się udało, boją się to utracić. To bardzo ludzki lęk.

Kościelisko, marzec 2015

„DOBRA ZMIANA” W NASZYCH MAJTKACH

Czego znów chcemy od „dobrej zmiany”, która tym razem sięgnęła majt? Przecież obcisłe gatki rzeczywiście pogarszają męską płodność. Z czego znów rży ten gorszy sort?

„Problemy prokreacyjne Polaków” są poważne i biorą się m.in. z „korzystania przez chłopców z laptopa położonego na kolanach, noszenia zbyt obcisłej bielizny czy podgrzewania siedzeń w samochodzie”, rzekł, nie bez racji, Jarosław Pinkas, wiceminister zdrowia.

Dlaczego gorszy sort Polaka rży i suszy zęby, czytając te słowa?

Czego znów chcemy od „dobrej zmiany”, która tym razem sięgnęła majt?

Przecież obcisłe gatki rzeczywiście pogarszają męską płodność. Laptopy trzymane na kolanach i podgrzewanie siedzeń w autach też.

Może dlatego, że autorzy „dobrej zmiany” od lat chcą zaglądać nam pod kołdry?

Może dlatego, że z antykoncepcji awaryjnej zrobili sobie sztandar walki wyborczej i co tu gadać – walki z kobietami?

Może dlatego, że atakują zapisy i tak już bardzo restrykcyjnej ustawy o dopuszczalności przerywania ciąży i udają, że w kraju nie ma aborcyjnego podziemia?

Może dlatego, że co rusz proponują ograniczenie nam dostępu do badań prenatalnych?

Może dlatego, że sprzeciwiają się lekcjom edukacji seksualnej w szkołach, gdzie byłaby doskonała okazja do omówienia kwestii wpływu ciasnych majt na płodność?

Może dlatego, że za ich sprawą nie ma w Polsce mowy o refundacji antykoncepcji, przez co najbiedniejsze kobiety nie mają do niej dostępu?

Może dlatego, że na swój sztandar wciągnęli walkę z parami homoseksualnymi wychowującymi dzieci, ponieważ ich zdaniem to orientacja, a nie ludzka przyzwoitość i kompetencje społeczne, decyduje o tym, czy ktoś będzie dobrym rodzicem, czy nie?

Może dlatego, że ich „dobra zmiana” odbiera trzylatkom miejsca w przedszkolach, stawiając pracujących rodziców w fatalnym położeniu?

Może dlatego, że likwidują stanowisko rzecznika do spraw równego traktowania kobiet i mężczyzn?

Może dlatego, że chcą zabronić zapłodnienia metodą in vitro?

A może po prostu dlatego, że nie życzymy sobie grzebania nam w majtkach.

15 stycznia 2016

NASZE MAŁE ŚREDNIOWIECZE

W 1999 roku, roku sądnym, roku zaćmienia Słońca, ostatnim roku poprzedniego stulecia, zaczęło się dziać w mediach coś niezwykłego. Coś, co od tamtej pory miało na dobre zagościć na wszystkich antenach, łamach i w internecie.

Pracowałam wtedy w radiu i z rosnącym zdumieniem słuchałam czytanych przez moich kolegów serwisów informacyjnych. Przepowiednie Nostradamusa i innych magów sprzed kilkuset lat mieszały się w nich z newsami o gospodarce i polityce! Nie było dnia, by moja siedmioletnia wówczas córka nie pytała, czy to możliwe, że w tym roku będzie koniec świata.

Już nie pamiętam daty, na którą na podstawie wyliczeń ekspertów z czasów Katarzyny Medycejskiej zapowiedziano „wielkie bum”. Pamiętam za to, że był to upalny późnowiosenny weekend. Dziecko „sprzedałam” dziadkom na działkę, miałam wolną chatę i piękne plany balangowe.

Nie jestem panikarą, ale po całym dniu słuchania w poważnych mediach o nadchodzącej apokalipsie, porzuciłam radosną perspektywę wieczornego wyjścia ze znajomymi i ruszyłam nad Narew, by być przy dziecku na wypadek, no właśnie... końca świata! Gnając przez mazowiecki las, sama siebie wyzywałam od kretynek. Jaki koniec świata?! Jakiś kawałek mojego umysłu został jednak zainfekowany przez te bzdury. Szczęśliwie żyjemy nadal.

Ta sama historia powtórzyła się trzynaście lat później, kiedy to szykowaliśmy się do końca świata zapowiedzianego przez kalendarz Majów. Też się nie doczekaliśmy, ale cośmy się postraszyli, to nasze!

Wróćmy jednak do ostatniego roku stulecia. Anno Domini 1999 Watykan wprowadził modyfikację w istniejącym w niemal niezmienionej formie od 1614 roku rytuale egzorcyzmów. Informacja o tym trafiła oczywiście do agencji prasowych i dalej do mediów, które natychmiast rzuciły się, by ją analizować. Wtedy po raz pierwszy gościłam w studiu księdza egzorcystę i lekarza psychiatrę. Ten drugi stał twardo nogami na ziemi i w każdej wypowiedzi podkreślał, że żaden uczciwy lekarz nie może poważnie traktować czegoś takiego jak opętanie przez diabła. Egzorcysta trafił na serię twardych argumentów.

Półtorej dekady później, w roku 2015, redakcja programu, który prowadzę, miała poważny kłopot ze znalezieniem psychiatry, który podjąłby się jednoznacznej i ostrej publicznej polemiki z egzorcystą! Nie wypada? Lepiej się nie wychylać? Serio, nie ma komu dyskutować! To znaczy chętnie, owszem, ale nie publicznie!

Satanistyczna symbolika mordki kiciusia Hello Kitty, a ostatnio nawet naszego poczciwego Reksia, zasadzki, jakie zastawia na nas szatan na kursach jogi, zagrożenia duchowe płynące z noszenia pierścienia Atlantów itd. to tematy, które dosłownie rządzą dziś na antenach i łamach! W dobie superszybkiego internetu i odkryć fizyki kwantowej racjonalizm ustępuje miejsca nowemu średniowieczu.

Zaraz ktoś mi zarzuci obsesyjny antyklerykalizm, więc muszę coś wyjaśnić. Nie. Nie mam obsesji na tym punkcie. Technicznie rzecz ujmując, jestem ochrzczoną agnostyczką. Choć światopoglądowo odeszłam jakiś czas temu od Kościoła katolickiego, nie rozważałam nigdy poważnie złożenia aktu apostazji. Nie wszystko musi być „tak, tak – nie, nie”. Znam i bardzo cenię wielu światłych kapłanów różnych religii, mimo że nie podzielam ich wiary. Ja po prostu pragnę, byśmy nie oddawali rozumu walkowerem!

Nie mniej rażą (a nawet przerażają) jasnowidz z Człuchowa, wróżki z EzoTV, wszelkiego autoramentu pseudouzdrowiciele, zielarze amatorzy, specjaliści od diet oczyszczających, nakładania rąk, aury, energii czakramów, mocy minerałów et cetera. Włosy jeżą mi się na głowie, gdy słyszę, jak w radiu i telewizji radośnie krzewią oni swoje „nauki”, mącąc w głowach chorym i pogubionym ludziom, którzy łakną wsparcia, nadziei i opieki. Fakt, że media na tym bezkrytycznie żerują, budzi mój głęboki sprzeciw.

Pamiętam, jak lata temu, pracując w telewizji śniadaniowej jako prowadząca, naraziłam się na gniew swoich wydawców. Zamiast grzecznie i bezkrytycznie pogwarzyć z pewnym różdżkarzem bioenergoterapeutą, zaczęłam domagać się od niego wyjaśnień, na jakiej to naukowej podstawie opiera on przekonanie, że żyły wodne wpływają na zdrowie człowieka. Pan wyszedł ze studia zdegustowany, a ja trafiłam na dywanik. Usłyszałam, że tak daleko posunięty racjonalizm nie jest – uwaga, uwaga! – KOBIECY! Miałam być miła – wyszło jak zwykle.

Nie jestem wojującą racjonalistką. Ten etap szczęśliwie mam już za sobą. Chodzi mi o zasadę. Dziewczyny, mamy rok 2015, a nie 1515. Czy mi się tylko wydaje?

14 maja 2015

PIS NAM FUNDUJE ZBIOROWE POWTÓRNE PRZEŻYWANIE TRAUMY

Stawiam wino i własnoręcznie upichconą kolację, że jeszcze przed nadejściem wiosny padną z ust Jarosława Kaczyńskiego słowa: „Komu się nie podoba dobra zmiana – niech się pakuje i wyjeżdża!”.

Ciarki na plecach. Ile ludzkich losów bezpowrotnie skręciło w nieznane, złamało się w pół drogi, zniknęło w kolejowym tunelu, po tym, jak paranoik Gomułka postanowił podzielić Polaków na prawdziwych i nieprawdziwych. Na patriotów i sługusów urojonej w chorej głowie, międzynarodowej ośmiornicy oplatającej mackami zepsucia nasz kraj.

Teraz słyszymy to samo. W głowie Jarosława Kaczyńskiego powstała mapa, na której spisek smoleński antypolski rozlewa się daleko na wschód i zachód. Znikąd pomocy.

Skąd my to znamy?

W ciągu dwóch miesięcy udało się przywrócić w kraju narrację, która zawsze, nieuchronnie prowadziła do nieszczęścia: my w kleszczach Rosji i Niemiec. Bez wyjścia. Bohaterowie tragiczni, do krwi.

Jeszcze trochę, a stracimy z takim mozołem budowane oparcie w Europie.

Marionetkowy Prezydent RP, Andrzej Duda, przekonuje, że Polska pod jego rządami nadal jest proeuropejska, a partii chodzi wyłącznie o poprawę bytu tych, którzy stracili na transformacji.

Czyżby?

Wzywanie ambasadora Niemiec na dywanik już w drugim miesiącu urzędowania ministra spraw zagranicznych, zagrzewanie do bojkotu niemieckich towarów przez posłankę na Sejm Krystynę Pawłowicz, połajanki ze strony polskiego ambasadora w Luksemburgu Bartosza Jałowieckiego przeciw krajowi, w którym wykonuje swą misję, bojowa narracja posła Pięty przeciwko Ślązakom (Korfanty kazałby do was strzelać!), wymowne okładki prawicowych tygodników opinii… To wszystko jakoś słabo świadczy o proeuropejskim kursie tego rządu i tego prezydenta, no ale może zepsute głupole w Brukseli to kupią.

Tylko dlaczego program 500+ nadal jest w konsultacjach? Przecież podobno był gotów w chwili, gdy syntezator mowy Beata obejmował KPRM?

Co z kwotą wolną od podatku? Banałem jest powtarzać, że TK nawet przy oceanie złej woli ze strony sędziów nie przeszkodziłby we wprowadzeniu tych rozwiązań.

Po dwóch miesiącach rządów PiS mamy kraj podzielony jak nigdy, masowe protesty na ulicach, osłabioną złotówkę, procedurę sprawdzania praworządności ze strony UE, paraliż TK, nadciągający burdel w systemie edukacji. A wkrótce zacznie się polowanie na czarownice, bo temu ma służyć nowa ustawa inwigilacyjna. Czeka nas seria obyczajowych skandali z udziałem przeciwników nowej władzy. Niektórzy nie wytrzymają nagonki i zaczną się pakować. Skąd my to znamy?

Stawiam wino i własnoręcznie upichconą kolację, że jeszcze przed nadejściem wiosny padną z ust Jarosława Kaczyńskiego słowa: „Komu się nie podoba dobra zmiana – niech się pakuje i wyjeżdża!”. Niech ta kolacja stanie mi w gardle. Pamiętajmy bowiem, że po ´68 roku był jeszcze ´70.

Prezes właśnie funduje nam zbiorowe powtórne przeżywanie traumy. Najbiedniejsi i najbardziej porzuceni przez beneficjentów transformacji się od tego nie wzbogacą. Nadstawcie ucha. Czy w narodowych mediach i prawicowych tygodnikach opinii przewodnim tematem jest analiza ich sytuacji i ogólnopolska debata nad tym, jak pomóc wykluczonym, biednym, słabym i pominiętym? Czy o tym mówi się w telewizyjnych studiach? O tym pisze? Nad tym deliberuje w Sejmie?

18 stycznia 2016

EFEKT MUCHY

Cenię Annę Muchę. Kropka. Cenię za to, że jest jedyną na polskim firmamencie gwiazd celebrytką o takiej pozycji i „zasięgu” w mediach, także tych plotkarskich, która poza lansowaniem samej siebie chce też powalczyć o ważne i ważkie sprawy. Potrafi się zaangażować, napyskować, nawrzucać, a potem zarzucić bujną grzywą i ruszyć ku swoim sprawom na niebotycznie drogich i równie wysokich szpilach. Dodajmy, że sama na nie zarabia. Jest inteligentna, sprytna, bardzo ładna i potrafi się sprzedać. Świetnie! Bo dzięki temu Mucha trafia na łamy, okładki, do reklam i brukowców, a stamtąd do głów zwykłych kobiet, które prędzej posłuchają Muchy niż jajogłowych mądrali z uniwersytetów.

Cenię Muchę, ponieważ swojego dostępu do szerokiej widowni nie używa tylko dla siebie. Prowadzi superpopularny portal dla rodziców, gdzie publikują doskonałe autorki i autorzy. Od czasu do czasu Mucha „robi dym” wokół jakiejś ważnej sprawy. Jak coś powie, to już powie! Internet żyje tym potem tygodniami. Kiedy piszę te słowa, ostatni występ Muchy, który podniósł wielu osobom ciśnienie, dotyczył sprawy śmiertelnie poważnej: molestowania seksualnego dzieci.

W programie Magdy Mołek W roli głównej Mucha wyznała, że jako dziewczynka była molestowana. I się zaczęło! Internetowy hejt przeszedł nawet najśmielsze oczekiwania samej Muchy, która przecież zna to zjawisko jak mało kto. No, ale tak to już w Polsce jest. Cokolwiek powiesz czy zrobisz w przestrzeni publicznej, to jakbyś wrzucił drożdże do szamba. Będzie smród.

Część internautów zawsze będzie pisać obraźliwe komentarze, przypisując obiektowi swojej bezinteresownej nienawiści jak najgorsze intencje i niskie pobudki. Jednak tym razem Mucha nie wytrzymała. Bo Mucha, jakby ktoś nie wiedział, też człowiek.

Puściły jej nerwy i napisała do intenautów publiczną wiadomość, dając wyraz swoim emocjom. Osobiście nie jestem zwolenniczką wdawania się w dyskusję z tą bandą frustratów, która z braku lepszego zajęcia, dławiona zawiścią i trawiona kompleksami, wypisuje swoje obraźliwe trzy po trzy w komentarzach na plotkarskich portalach dla idiotów. Ja bym sobie darowała. Ale Mucha nie. Ma prawo, rozumiem ją. I co się stało?

Oczywiście był nowy hejt, więcej hejtu, hejt, hejt, hejt! Gdyby potraktować ten cały hejt poważnie, wyszłoby na to, że osoba, która powiedziała publicznie, że jako małe dziecko była ofiarą PRZESTĘPSTWA (bo molestowanie jest przestępstwem!), powinna zostać publicznie zlinczowana. A za co? A za to, że jest ładna, zdrowa, szczęśliwa, bogata, ma piękne dzieci i fajnego faceta. A przecież jako ofiara powinna być wrakiem, alkoholiczką, narkomanką bez grosza, bez faceta (kto by taką zechciał?) i mieć dzieci oddane do bidula. Jak ona śmie mówić, że była OFIARĄ! Lansiara jedna! Na pewno to zmyśliła!

Dopóki autorami takich komentarzy są anonimowi zawistnicy, pół biedy. Gorzej, że po emocjonalnym wystąpieniu Muchy, która ośmieliła się powiedzieć, że czytanie o sobie takich rzeczy jest jednak nieprzyjemne, pojawiły się komentarze autorstwa dziennikarzy, którzy na show-biznesie doskonale się znają. Przyznam, że zbaraniałam, czytając, że Mucha sama prosiła się o hejt, a mówienie o molestowaniu stało się, uwaga, MODNE wśród celebrytów. Modne?

Zgodnie z taką logiką „modne” jest też mówienie o raku, depresji, odwyku i wielu innych ważnych społecznie tematach, których poruszanie właśnie przez celebrytów sprawia, że przestają być tabu. Chyba wszyscy się zgodzą, że dzięki sławnym ludziom nagłośniono, odczarowano i rozpropagowano wiele niebywale trudnych problemów.

To, że mimo doznanych traum ktoś odniósł sukces, świetnie sobie radzi i wygląda na szczęśliwą osobę, jest inspirujące i piękne. Anna Mucha jest piękna.

Na kim mamy się niby wzorować? Na tych, którzy nie dali rady, wpadli w nałogi i umarli, nie dożywszy nawet trzydziestki? A może na jeszcze żyjących uzależnionych i wyniszczonych, nieszczęśliwych, niepozbieranych gwiazdach, z nieszczęścia których również z rozkoszą szydzi internet?

Mówić o swoich traumach i towarzyszących im emocjach to żaden wstyd, ale też żadna moda. Żaden lans! Mucha nie potrzebuje być jeszcze bardziej sławna. Bardziej już się nie da. Podzieliła się kawałkiem swojego życia, zwróciła uwagę na poważny, mało rozpoznany problem, który wedle różnych statystyk dotyczy około 20–30 proc. z nas. I za to dostała w łeb.

Mam nadzieję, że jej to nie zrazi i nadal będzie niegrzeczna, pyskata, szczera i zabawna. A także śliczna, bogata i szczęśliwa. Mam też nadzieję, że inne celebrytki dostrzegą „efekt Muchy” i zaczną odważniej wykorzystywać swoje wpływy, by zwracać uwagę na ważne sprawy.

19 czerwca 2015

DZIŚ IDĘ DEMONSTROWAĆ DLA MAĆKA NOWAKA

O godz. 12.00 pod KPRM na Szucha w Warszawie będzie manifestacja w obronie naszej wolności. Ja tam idę dla bardzo konkretnej osoby. A właściwie dla całej grupy, która wczoraj dowiedziała się od ministra środowiska, gdzie jest jej miejsce.

Powiem krótko, bo o czym tu gadać. Wczoraj za jednym zamachem udało się pokazać gejom oraz śmieciom, gdzie ich miejsce w czasach „dobrej zmiany”. I wiecie co, tak mi się przypomniało, że we WSZYSTKICH lewicowych domach, jakie znam, śmieci się segreguje, a ludzi nie. Za to w większości prawicowych – odwrotnie. Do zobaczenia pod KPRM!

23 stycznia 2016

LATO JEST TWOJE!

Lato jest wredne. Bo krótkie. Dwanaście tygodni i po wszystkim. Czekamy na lato napalone, marząc, że będziemy upojone, a kończymy zawiedzione. I po co to wszystko było? Te pilingi, treningi, diety, zakupy, fryzjer, pedikiur, nowy kostium kąpielowy? Ledwo się człowiek wyplątał z rajstop, już trzeba przywdziewać ciepłe skarpety. Od świętej Anki zimne wieczory i poranki. A Anka, święta czy nie, imprezuje w lipcu. Brrr.

Nie zliczę, ile razy zmarnowałam lato. Tych lat nie wróci mi nikt! – jak by powiedział poeta. Wreszcie się nauczyłam, że lato trzeba brać w swoje ręce, mocno trzymać i nie puszczać. Dlaczego? Ponieważ w naszym klimacie to jedyny moment, by naładować życiową baterię słoneczną. Przylgnąć do ziemi i wdychać jej zapach, leżeć pod wielką białą chmurą i marzyć, patrzeć na morze, zanurzać dłonie w lodowatym potoku, bujać się na hamaku z książką, zajadać truskawki ze śmietaną, moczyć nogi, siedząc na pomoście, milczeć pod gwiazdami i mieć piegi na twarzy. W naszej szerokości geograficznej lato ma szczególną moc, której wiele z nas zdaje się nie doceniać. Zamiast chuchać i dmuchać, marnujemy lato na tysiąc sposobów.

Nie zdołam wymienić tu wszystkich, skupię się na najpowszechniejszych, ale zachęcam do stworzenia własnej listy grzechów przeciwko wakacjom i powieszenia jej na lodówce.

Zacznę jednak od tego, co mówią psychologowie: optymalny czas wypoczynku powinien wynosić trzy tygodnie. Podobno pierwszy tydzień zużywamy na zwolnienie tempa, drugi na aklimatyzację w nowym miejscu, a dopiero trzeci na regenerację. To oczywiście ideał, o którym większość z nas może jedynie pomarzyć. Tym bardziej nie warto marnować tych... marnych kilku dni, czasem tygodnia, które mamy na odpoczynek.

Oto, do czego doszłam na podstawie badań terenowych nad wakacjami przeprowadzonych na własny koszt i na własnym żywym organizmie.

Błąd pierwszy: „Nigdzie nie jadę! Po co mi wyjazd? Szkoda kasy!”. Wrrrróć! Źle kombinujesz! Wiesz, co będziesz robić w domu? Będziesz sprzątać! Albo nie daj Boże, wpadniesz na pomysł, żeby odmalować kuchnię. Albo wpadnie do ciebie kumpela z problemami i zamiast słuchać wiejskiej ciszy i śpiewu ptaszków za oknem, będziesz słuchała o tym, że jej Zenon znów się nawalił i zrobił awanturę.

Nie masz kasy? Rozumiem. Ale może masz rodzinę na wsi? Albo znajomych, którzy od dawna cię zapraszali? A może jednak nie jest tak źle i nawet jeśli nie stać cię na trzy gwiazdki w Egipcie, możesz sobie pozwolić na tydzień w gospodarstwie agroturystycznym gdzieś na wschodzie Polski?

Błąd drugi: „Nigdzie nie jadę, bo nie mam z kim!”. Oj, głupia ty, głupia ty! Jak to nie masz? Może byś tak wreszcie wzięła pod uwagę towarzystwo osoby na swoim poziomie? Siebie! Nie, nikt się nie będzie gapił. Nie, nikt nie pomyśli, że coś z tobą jest nie tak. Szczęśliwie minęły już czasy, gdy samotna kobieta w podróży budziła niezdrowe emocje. Czy fakt, że nie masz towarzystwa innego niż swoje własne, naprawdę ma cię pozbawiać tych wszystkich przyjemności lata, o których wspomniałam wyżej, z piegami na twarzy włącznie? No halo! Przecież to dziecinne! Duże dziewczynki pakują plecaki i jadą na wakacje niezależnie od tego, czy mają kogoś do towarzystwa.

Błąd trzeci: wakacje z niespodzianką. To nic innego jak twórcze rozwinięcie błędu drugiego. Desperacki wyjazd z niesprawdzonymi przypadkowymi osobami, które w podróży mogą okazać się nie do zniesienia. Są wśród nich urlopowi terroryści niedający towarzyszom chwili wytchnienia od nieustannej musztry, są patologiczni imprezowicze, przy których co kwadrans wpada się w nowe tarapaty, są młynki do mielenia słów, czyli gaduły 24 h, sknerusy, pożyczalscy, puszczalscy i królewny fochny. W mojej ostatniej książce poświęciłam tej typologii cały rozdział, polecam! Ich wspólny mianownik to... twoje zmarnowane wakacje i wyrzucone w błoto pieniądze.

Błąd czwarty: wakacje z nowym facetem. Jeśli masz miesiąc urlopu i trochę oszczędności, jedź, gdzie chcesz i z kim chcesz. Zawsze zostanie ci kilka dni na regenerację i lizanie ran. Ale jeśli zasuwasz na pełny etat i dysponujesz zaledwie tygodniem lub dwoma, nigdy, przenigdy nie testuj znajomości z nowym ukochanym kosztem własnego wypoczynku. Kłótnia i trzaśnięcie drzwiami we własnym mieście to drobiazg. To samo w obcym kraju? Koszmar!

Błąd piąty, szósty i siódmy: wyjazdy „na przyczepkę”, „z braku laku” oraz „żeby dziecko miało towarzystwo”. Francuski filozof Jean-Paul Sartre powiedział: „Piekło to inni”. Ruszaj sama i niczego się nie bój! Jedyne, co ryzykujesz, to że NAPRAWDĘ wypoczniesz. Lato jest twoje! Nie marnuj lat!

5 sierpnia 2015

WZIĘŁAM W OBRONĘ KRYSTYNĘ PAWŁOWICZ I...

Poleciały wiadra seksizmu i pogardy dla kobiet od obrońców demokracji! A do tego trochę bluzgów w moim kierunku. Dziś jestem pisiorskim pomiotłem, już nie resortową szmatą KOD-ową, która powinna zdychać. Wniosek: myślenie i feminizm mają wciąż w kraju wielką przyszłość!

Odpaliłam sobie wczoraj po robocie internety i z osłupieniem zobaczyłam, jak Krystyna Janda używa jednego z najpodlejszych argumentów znanych mizoginom, by udowodnić nieracjonalność postawy i przekonań sejmowej „damy” z wachlarzem. No i stało się. Wzięłam w obronę Krystynę Pawłowicz.

Nie bronię tego, co mówi ani jak, ale jako kobieta i feministka, protestuję przeciwko rzucaniu komukolwiek w twarz, że ma klimakterium. „Ma klimakterium” albo „pewnie właśnie miesiączkuje” to ohydny, seksistowski sposób na umniejszanie i ośmieszanie kobiet. I żadna walka polityczna tego nie usprawiedliwia.

Po chwili stało się coś jeszcze. Mój profil dosłownie zagotował się od superseksistowskich wpisów ze strony „obrońców demokracji”.

Okazuje się, co niestety nie jest niespodzianką, że pogarda dla kobiet ma się dokonale po obu stronach politycznej barykady!

Ośmieliłam się zwrócić uwagę na to, że rzucanie kobiecie jej „klimakterium” w twarz jest seksistowskie, nawet, a może zwłaszcza kiedy robi to narodowa świętość, czyli np. Krystyna Janda, a atakowaną jest znana z absurdalnych, pełnych nienawiści (choć ja widzę w tym raczej paniczny lęk) wypowiedzi Krystyna Pawłowicz.

Skutek: wiadra seksizmu i pogardy dla kobiet od obrońców demokracji! A do tego trochę bluzgów w moim kierunku. Dziś jestem pisiorskim pomiotłem, już nie resortową szmatą KOD-ową, która powinna zdychać. Wniosek: myślenie i feminizm mają wciąż w kraju wielką przyszłość!

Miłego dnia i dziękuję za uwagę.

26 stycznia 2016

MIŁOŚĆ? A CO TO?

Pełnia lata i słońca w Kościelisku. Wszystkie ptaki śpiewają równocześnie abstrakcyjny hymn na cześć Tatr, życia i zieloności traw. Na tarasie kwitną (a jak pachną!) róże i lawenda.

Na stole micha bobu przyrządzonego moją metodą, czyli na zimno z posiekaną natką pietruszki, czosnkiem, cytryną, oliwą i solą gruboziarnistą. Obok książka (Szczygieł Donny Tratt, Nagroda Pulitzera 2014, wybitna!). Mniam! A jakby tego nie było dość, w lodówce chłodzi się butelka bardzo zacnego pinot grigio.

Dla mnie, osoby:

– po czterech rozwodach, iluś tam bardziej lub mniej zasługujących na wspomnienie romansach oraz wielu życiowych zakrętach;

– umiejącej docenić wolność i swobodę;

– powoli zaczynającej się starzeć (mój fryzjer oznajmił mi ostatnio, że przekroczyłam magiczną kwotę 50 proc. siwych włosów na głowie!), a co za tym idzie, świadomej, że umrze, co z kolei skutkuje silnym poczuciem, że należy żyć, żyć, żyć, ile wlezie, póki czas;

– piszącej, a więc nigdy się nienudzącej;

– mającej spłacone długi i wyrównane rachunki,

taka sytuacja to stan absolutnie pięciogwiazdkowy. Nic dodać, nic ująć. Nalać wina do kieliszka, słuchać ptaków, czytać, podjadać, głaskać psa i jest git. Jest naprawdę wystarczająco.

Ale nie dla Iwonki. Jej to nie wystarcza, chociaż ma nade mną ogromną przewagę. Na jej głowie liczba siwych włosów wynosi zero! Jest o ponad dziesięć lat młodsza, dopiero przekroczyła trzydziestkę.

Jednak zamiast się cieszyć i smakować tę cudowną chwilę, swoją młodość, moją starość i doskonały trunek, Iwona się dręczy (a przy okazji zadręcza i mnie). Powód? Tak prosty, że na pewno się domyślacie. Czego brakuje w tej mojej doskonałej wyliczance? No, czego? No właśnie! Miłości, rzecz jasna.

Miłość ma dla Iwonki znaczenie kluczowe. Jak można tak sobie siedzieć na tarasie, zajadać bób, słuchać ptaków, głaskać psa i uważać, że to wystarczy... Bez miłości? Ona tego nie kapuje, nie kupuje, nie kuma. Zapala kolejnego papierosa i nerwowo wciąga dym.

Jest sprawa. Jest taki jeden Kuba. I tylko ten Kuba mógłby teraz uszczęśliwić Iwonkę. Gdyby tylko mógł. Bez Kuby jest bez sensu. Sens się pojawi, kiedy pojawi się Kuba, który znów strzelił focha i po raz kolejny zniknął. Kuba już taki jest, że pojawia się, kiedy chce. Umawia się i nie przychodzi, przychodzi zaś nieumówiony, czasem w środku nocy i nie zawsze trzeźwy. Iwonka już sama nie wie: „Zależy mu na mnie czy nie?”.

Starając się ją pocieszyć, próbuję na głos zastanawiać się, czym jest, a czym (na pewno) nie jest miłość? Wreszcie, w przypływie wina i lepszego nastroju rzucamy znajomym wyzwanie na fejsie: „Spotykacie Marsjanina i macie mu wyjaśnić, co to jest miłość. Co mówicie?”.

„Miłość poznasz po bólu. Ktoś, kogo nie kochasz, nie może cię zranić”.

„Że chcesz się dużo całować na widok jednej osoby”.

„Słuchaj, zielony piękny ludziku! Jeśli zdarzy ci się, że wychodząc od takiej osoby, zapominasz swojego łańcucha, czyli komórki... Wracasz po nią; zdejmując buty, rozglądasz się, gdzie mogłeś ją zostawić. Znajdujesz, a wychodząc, zapominasz o butach...”

„Panie z Marsa, muszę teraz opuścić moją miłość na dwa tygodnie i wiem, że będę miał taki feeling, jakby panu ktoś przygniótł te niebieskie czułki włazem do UFO. Czy pan to przyswaja?”

„Gdy jesz czekoladę i nawet jeśli jest najlepsza, to połowę zostawiasz dla kogoś. Nie śpisz, myślisz tylko o tym ktosiu, urosły ci skrzydła, a w brzuchu mieszkają motyle. Buzia odmłodniała, uśmiechasz się do wszystkich”.

„Ja bym Marsjanom powiedział, że miłość to taki stan amfetaminopodobny – chodzisz na haju po ścianach, nie wiesz, co się dzieje”.

„Tracisz apetyt, boli cię brzuch, w głowie ciągły szum. Tracisz kontakt z rzeczywistością. Spędzasz czas na wpatrywaniu się w wyświetlacz telefonu. To taka choroba, uważajcie!!!”

I na koniec jeszcze jedna odpowiedź, autorstwa artysty performera Rafała Betlejewskiego. Moim zdaniem tylko on trafił w punkt: „Miłość jest wtedy, gdy jadą w czwórkę jednym samochodem, dzieci napier... z tyłu misiami i balonikami, ona drze się na niego, a on na nią i nikt nie wysiada”.

Kochane Iwonki! To ma być mężczyzna, z którym wam będzie fajnie, nawet kiedy nie będzie fajnie. Mężczyzna, któremu naprawdę na was zależy. Gwarantuję: zorientujecie się bez pudła. A na razie nie zawracajcie sobie głowy byle kim i cieszcie się latem.

Kościelisko, czerwiec 2015

AD VOCEM KLIMAKTERIUM, PLASTRÓW, JANDY I PAWŁOWICZ

Nie widzisz belki we własnym oku, liberalna demokracjo, zwłaszcza kiedy taksujesz nim kobietę. Liberalne milieu polityczne lubi zarzucać prawicy, że ta dehumanizuje przeciwników i odbiera im prawo do patriotyzmu i innych wzniosłych, ludzkich uczuć.

Po tym, jak ośmieliłam się zauważyć, że używanie w dyskusji argumentu, że kobieta ma klimakterium, miesiączkuje (oraz że jest niedoruchana albo w ciąży), jest seksizmem nie do przyjęcia, nawet kiedy pada z ust wybitnej aktorki, zostałam zaatakowana nie tylko przez internetowych pieniaczy. Rzuciły się na mnie także sławne kobiety. Osoby wyrafinowane, wykształcone i posiadające większy niż ja dorobek.

Znana pisarka starszego pokolenia, z którą łączy mnie od lat serdeczna znajomość, zarzuciła mi publicznie, że „mam obsesję” i „się pogubiłam”. Na poparcie swego stanowiska stwierdziła, że ona sama przeszła klimakterium i nie widzi problemu. Nie zgadzam się z jej argumentacją.

Czy w tej sytuacji, odpowiadając pisarce, powinnam sięgnąć po słowa: „Taka klimakteryczna baba jak Ty nie wie, co gada! Przylep plastry!”? Może obserwując własną reakcję na argumenty tego typu, łatwiej by jej było zrozumieć, że zaatakowałam seksizm jako taki, a nie Krystynę Jandę osobiście?

Liberalne milieu polityczne lubi zarzucać prawicy, że ta dehumanizuje przeciwników i odbiera im prawo do patriotyzmu i innych wzniosłych, ludzkich uczuć. Nie widzisz belki we własnym oku, liberalna demokracjo, zwłaszcza kiedy taksujesz nim kobietę.

28 stycznia 2016

PIĘKNA, DAJ NA LUZ!

Kiedy zaczynałam pracować w TVN, chciałam sprawiać wrażenie idealnej prowadzącej program telewizyjny. Zależało mi na tej robocie. Dwa lata wcześniej wróciłam z emigracji. Moje życiowe konto wzbogaciło się tam o kilka cennych doświadczeń zawodowych, grono oddanych przyjaciół, sentencję rozwodową i odrobinę zaczerpniętego u samych źródeł wyczucia na temat tego, co można uznać za stylowe.

Dla paryżanek kobiety dzielą się na dwa typy: „luz” i „mus”.

Typ pierwszy akceptuje siebie w każdym wieku, w myśl mądrej zasady, że osobowość się nie starzeje. Taka kobieta maluje się tylko troszkę, ale dba o cerę, uprawia sport, racjonalnie się odżywia i… kocha seks, który chętnie i często uprawia.

Drugi typ, czyli „mus” (zwany inaczej la bimbo), spotkamy na jachtach cumujących w marinie w Cannes i w drogich klubach. To kobiety o doskonale okrągłych i nienaturalnie szeroko rozstawionych piersiach przypominających połówki melona, niesamowicie długich paznokciach oraz doczepionych włosach i rzęsach à la krasula. Każda z nas doskonale wie, ile taki wygląd wymaga zachodu.

Po powrocie z Francji początkowo nieustannie krążyłam za chlebem między Kościeliskiem, Warszawą a Paryżem. W sumie zarabiałam całkiem nieźle, ale trzymanie dziesięciu srok za ogony nigdy nie udaje się na dłuższą metę. No i nie zostawia wiele czasu na obróbkę skrawaniem tak zwanej urody własnej. Krem do twarzy, piling i maseczka. Masaż, kiedy plecy mówiły „dość”, raz w miesiącu fryzjer. To wszystko, co mogłam dla siebie zrobić. Na nic innego nie miałam czasu.

TVN zobowiązuje. Podobno nie ma ludzi brzydkich, są tylko tacy, którzy tam nie pracowali.

Był początek dwudziestego pierwszego wieku. Polskie „nowogwiazdy” kreowały świat wystawnych imprez i torebek za 10 tysięcy. Ich czoła nieruchomiały pod wpływem – oszczędnie jeszcze wtedy stosowanego – botoksu, a usta nabierały kształtu za sprawą nowości na rynku: wypełnienia kwasem hialuronowym.

Na dłoniach zakwitły superdługie tipsy i „żele”, włosy rosły o kilkanaście centymetrów za jednym posiedzeniem u fryzjera, a rzęsy osiągały gęstość i długość nieznaną do tej pory gatunkowi ludzkiemu. Polki, w ślad za znanymi z telewizji osobowościami, oszalały na punkcie dbania o swój wygląd. Nie byłoby w tym nic dziwnego, wszak każda z nas woli być piękna i młoda niż stara i brzydka, gdyby nie to, że owe metamorfozy zaczęły niebezpiecznie skręcać w kierunku estetyki katalogów ekskluzywnych pań do towarzystwa. Nie zamierzałam się temu poddawać. I wiecie co?

Minęła już dekada z okładem, wiele się pozmieniało, ja też, ale pracę w TVN jak miałam, tak mam. „Bimbo” przychodzą i odchodzą, a ja jakoś się trzymam. Wniosek: widownia wcale nie oczekuje, że wszystkie prowadzące będą zrobione na tip-top.

Zaczęłam się zastanawiać, czy ów superseksowny image rodzimych „bimbo”, którego utrzymanie wymaga ogromnych nakładów czasu, funduszy i cierpliwości, zwraca się przynajmniej w postaci licznych i satysfakcjonujących stosunków seksualnych. Przeprowadziłam więc pośród zaprzyjaźnionych „bimbo” ankietę złożoną z jednego pytania: Czy ilość czasu i pieniędzy poświęconych temu, by tak wyglądać, przekłada się na jakość twojego życia seksualnego?

Niektóre trochę się podśmiewały, ale kiedy poprzysięgłam dyskrecję, odpowiadały, że… nie.

Nie, nowe cycki nie tylko nie poprawiły ich życia seksualnego, ale wręcz zamroziły je na wiele miesięcy.

Nie, doczepiane włosy nie sprawiły, że częściej umawiają się na randki.

Rzęsy à la krasula, ust pąkowie z wypełniaczem i makijaż permanentny niestety również nie zwróciły się w orgazmach.

Te, które miały fajnych partnerów, mają ich nadal. Samotne pozostały samotne.

Ten wynik wcale mnie nie zdziwił. Najwspanialszy mężczyzna, jakiego nosi ta ziemia, zakochał się we mnie, kiedy zgrzana, zmęczona, z potarganym włosem i obłędem w oku ładowałam się w upale na prom, taszcząc gigantyczny brudny plecak. Widownia Miasta kobiet od jedenastu już lat pozostaje wierna programowi, nie oczekując, że będziemy z Dorotą Wellman jak te „bimbo”.

Dajcie na luz, dziewczyny, jesteście piękne bez sztucznych ulepszaczy. Nie wierzycie? Popytajcie znajomych mężczyzn.

6 października 2015

GÓWNIARSKIE REAKCJE NA WYPADEK PAD PODPALAJĄ POLSKĘ

Zamiast pisać niewybredne, emocjonalne tweety na poziomie gimbazy i hejterskie posty tu i tam, zastanówcie się, jak dorośli, co by się stało, gdyby PAD po prostu zginął w tym wypadku.

Pomijając fakt, że nikomu nigdy nie należy życzyć śmierci, to by podpaliło Polskę. To by napędziło taką nienawiść, że rozpadlibyśmy się ostatecznie w sposób niemożliwy do naprawienia, jak ta opona. Sądzę, że polałaby się krew. Nazwijmy rzeczy po imieniu: w kraju narastają faszystowskie nastroje. Kolesie, którzy mówią do przypadkowej ofiary, którą sobie upatrzyli w tramwaju, sklepie czy na ulicy: „Teraz dochodzimy do władzy, będziecie wieszani!” albo: „Brudas! Czarnuch! Asfalt!”, to nie jakaś pieprzona bajka o żelaznym wilku, tylko nasza rzeczywistość, nasza ulica, klatka, tramwaj, szkoła i miejsce pracy. A idzie wiosna. Wraz z pierwszym ociepleniem ruszy do nas ludzka rzeka z południa. Bo ruszy. A my nie jesteśmy na to gotowi.

To może być straszna wiosna. Wiosna wstydu.

Za tydzień, po opublikowaniu pełnego raportu Komisji Weneckiej, być może stanie się jasne, że UE i USA nie mają innego wyjścia, jak schłodzić stosunki w Polską. Zostaniemy sami, rozbici i wściekli, wobec największego kryzysu migracyjnego i humanitarnego w powojennej historii świata. Zajęci zarządzaniem własną nienawiścią, niegotowi do stawienia mu czoła, za to zawsze gotowi odpyskować na społecznościówkach.

Tymczasem superminister Ziobro przystąpi do pracy i obym się myliła, wyszykuje nam reality show z publicznym linczem starych i nowych przeciwników politycznych. Czy na to też będziecie reagować infantylnymi tweetami i hejtami na FB? Serio, uważacie, że to właściwy ton i właściwa broń? Bo jeśli tak, to ja dziękuję. W każdym z nas jest narwany nastolatek albo nakręcona nastolatka. Sama wiem najlepiej, też jestem w gorącej wodzie kąpana. Jednak, do cholery ciężkiej, dziś potrzebujemy zimnej krwi, rozwagi i powagi. Czas dorosnąć. Dzieci nie poradzą sobie z tym, co przed nami.

7 marca 2016

WPISZ MARZENIA W KALENDARZ

Dla mnie jesień to czas planowania. Uprawiam wolny zawód i nauczyłam się, że bez tego ani rusz. Jednak nie zawsze tak było.

Jeszcze kilka lat temu żyłam w totalnym chaosie i nigdy nie byłam zadowolona z efektów swojej pracy. Nieustannie towarzyszyło mi poczucie, że gonię w piętkę, a kiedy znajomi pytali: „Co słychać?”, w odpowiedzi słyszeli najczęściej: „Jestem zmęczona”.

Postanowiłam nad tym jakoś zapanować i intuicyjnie zaczęłam dokładnie planować cały rok z góry. To był strzał w dziesiątkę! Postanowiłam, że to nieważne, jakie nieprzewidziane okoliczności się zdarzą. Jeśli się zdarzą, będę improwizować. Ale nie mogę dłużej funkcjonować, jakby całe moje życie było jedną wielką nieprzewidzianą okolicznością.

Aby zaplanować rok, trzeba go sobie... narysować. Podzielić dużą kartkę lub brystol na dwanaście równych kratek, a każdą z nich jeszcze na cztery. Podpisać każdy miesiąc i... opisać różnymi kolorami (u mnie zielony to pisanie, czerwony – podróż, błękitny – nagrania w TV itd.). Narysować tydzień po tygodniu, co planujemy robić. Kiedy pracujemy? Kiedy mamy wolne? Kiedy zaczynamy szukać nowego mieszkania? Kiedy przypada czas na świąteczne zakupy? W jak najdrobniejszych detalach, włączając przyjemności, hobby, sport itd.

Można to robić w grudniu po południu, ale ja zdecydowanie wolę jesień. Trochę dzięki wyniesionym z dzieciństwa nawykom związanym z rozpoczęciem roku szkolnego, a trochę dlatego, że w moim zawodzie zima to czas, kiedy jestem na ogół bez reszty zanurzona w tak zwanej pracy twórczej. Jesienią zwykle kończę już projekty zaplanowane rok wcześniej i wiem mniej więcej, co mnie czeka w najbliższym sezonie wydawniczym i telewizyjnym.

Rysuję swój rok i medytuję: Czy nie za bardzo osiadłam w swoim bezpiecznym gniazdku w górach? Jak mogę nad sobą popracować, żeby nie zramoleć, nie zardzewieć i nie zacząć samej siebie nudzić? Co powinnam zmienić? W co zainwestować? To mnie zaprząta, kiedy za oknem zaczynają się snuć jesienne mgły. Nie myślcie jednak, że przy tej robocie jestem całkiem sama. Gdzie tam!

Pierwsze pojawiają się Obowiązki. Obłażą mnie jak mrówki i szepczą: „Musisz, musisz, musisz! Kasę odłożyć! Garaż pomalować! Tego dopilnować, tamto naprawić, to kupić, z tym się rozprawić!”. Słucham i od razu zaczynają mnie boleć plecy, spina mi się kark, pulsują skronie. Kiedyś byłam tak przerażona natłokiem Obowiązków, że natychmiast rzucałam się do działania. Miotając się od ściany do ściany, realizowałam całą przedstawioną przez nie listę, w międzyczasie reagując na to, co niosło życie, i nieustannie ścigając się z zegarkiem. Teraz spokojnie pozwalam im się wygadać. Przyjmuję do wiadomości, co mają mi do powiedzenia, ujmuję to w planie i medytuję dalej.

To jednak nie koniec wizyt, bo oto na scenę wkracza Madame Ambicja. Wystrojona w ciuchy, na które mnie (jeszcze!) nie stać, wyniosła i pewna swego. Wymierza we mnie wskazujący palec i mówi: „Ile ty masz lat? Gdzie nagrody branżowe międzynarodowe? Stanowisko? Okładki w gazetach? Głupsze od ciebie to mają, a ty?”. Dawniej kuliłam się pod jej spojrzeniem... Myślałam: „Rzeczywiście, jestem nikim, muszę się lepiej postarać...”. I już załamka. I jeszcze więcej pracy, rywalizacji, zmęczenia.

Zdruzgotana jej bezlitosną diagnozą mojego życia, nawet nie przypuszczałam, że tuż za progiem na swoją kolej czekały i długo nie mogły się doczekać... Marzenia. Z plecakami, w podkoszulkach, starych dżinsach, opalone. Zawsze gotowe wyruszyć ze mną w podróż, rozweselić, poznać z nowymi przyjaciółmi, podrzucić dobrą książkę, zabrać na uliczny koncert, od którego ciarki chodzą po plecach.

Teraz, planując jesienią swój rok, to dla nich trzymam specjalne miejsce w tym moim śmiesznym autorskim kalendarzu. Ciągle uczę się śmiać ze snobizmów Ambicji. Słyszę jej głos, ale już go nie słucham. I nawet już nie pozwalam jej celować w siebie palcem, choćby najstaranniej wypielęgnowanym. Obowiązki są i będą zawsze, ale nie one stanowią treść mojego życia.

Każdej jesieni zapraszam Marzenia na specjalne spotkanie i pytam: „Dokąd jedziemy? O czym piszemy? Co czytamy? Z kim się spotykamy?”.

Marzenia są w moich planach najważniejsze. Dzięki nim moje życie przestało przypominać wyścig szczurów i skończyły się połajanki Madame Ambicji.

Ktoś powie: „Łatwo jej gadać! Nie każdy może spełniać marzenia!”. Jasne, wiem o tym, nie jestem naiwną marzycielką. Po prostu wiem też, że piękne cele i plany biorą się z marzeń, a nie z obowiązków i ambicji. Mam na to liczne dowody i tego mocno się trzymam.

6 listopada 2015

CENZURA NAS OCALI!

Wprowadzenie cenzury jest już tylko kwestią czasu. I wiecie co? Bardzo dobrze. Może wtedy, po latach ogłupienia i ogłupiania, przypomnimy sobie, czym jest język ezopowy, czym przenośnia, aluzja, parabola i paralela, zapożyczenie, cytat, pastisz itd.

Mój pokój w dzieciństwie sąsiadował z gabinetem ojca. Każdego ranka, także w niedziele i święta, budził mnie cichy dźwięk nagranej na magnetofon linii melodycznej, do której tata pisał piosenki. Stuk-stuk. Czasem melodia cichła. Ojciec pisał wtedy konferansjerkę. Zasuwał na maszynie jak automat, a kiedy skończył, stawał na schodach i wołał:

– Hej! Potrzebny mi twój mózg! Czy to nie nachalne? Czy cienkie? Bo musi być cienkie, wiesz, nie kawa na ławę? Czy uniwersalne?

Serio, nie umiałam jeszcze pisać, stałam zaspana z misiem pod pachą, a ojciec pytał mnie o takie rzeczy. A potem sam sobie na to wszystko odpowiadał. A mnie tłumaczył, na czym polega cała trudność w takim pisaniu, żeby każdy zrozumiał, o co chodzi, ale żeby nie było się do czego przyczepić. Potem jeszcze brał teksty i jechał konsultować do dwóch swoich mentorów – profesorów Zbigniewa Raszewskiego i Juliana Lewańskiego. Wymagał od siebie bardzo wysokiego poziomu i miał cholerną rację. Dzięki temu teksty Młynarskiego się nie starzeją.

Miałam kilka lat, kiedy dowiedziałam się, czym jest język ezopowy, czym przenośnia, czym aluzja, parabola, paralela, zapożyczenie, cytat, pastisz. Czym się różni męski rym od żeńskiego i że w polskim z męskimi jest kiepsko. Jeszcze nie umiałam czytać, a już wiedziałam, jak się konstruuje limeryk, co to fraszka, koda, puenta, canto, średniówka etc., etc.

Długo żyłam w przeświadczeniu, że na świecie liczą się tylko dwa rodzaje piosenek: liryczne i zaangażowane. I że piosenka to frywolna siostra poezji, wcale nie gorsza. Nie głupsza. A konferansjerka ma wprowadzać w nastrój, jej humor musi dawać do myślenia. Nie byłam w tym odosobniona, bo w komunie kwitło życie estradowe, satyryczne i kabaretowe. Byłam wybrana, ponieważ mogłam z bliska podziwiać i poznawać warsztat pracy wybitnego satyryka, który jest też moim Tatą – Wojtkiem, autorem, Ballady o malinach, Lubię wrony, Róbmy swoje, Maratonu Sopot-Puck, Ballady tonącego, Ballady o dwóch koniach i setek innych tekstów. Wymieniam te, które w moim poczuciu najlepiej obrazują biegłość, z jaką ojciec omijał cenzurę. Bardzo to doceniam, chociaż to, czego się nauczyłam od taty, strasznie przeszkadza mi dziś zachwycać się byle czym.

Dwadzieścia sześć lat wolności słowa nie zaowocowało w Polsce nowymi autorami, którzy chociaż trochę zbliżyliby się poziomem do tekstów ojca, Przybory, Osieckiej, Kofty, Kaczmarskiego. Do humoru kabaretów takich jak Kabaret Starszych Panów, albo Dudek, czy Kabaret Olgi Lipińskiej. Im więcej wolności słowa, tym głupsza, bardziej prymitywna, wręcz debilna staje się polska piosenka, konferansjerka i w ogólności estrada. Tym bardziej dołuje kabaret oparty na „nieznośnej dosłowności bytu”, często uwłaczającej inteligencji średnio rozgarniętego siedmiolatka.

Nieliczne wyjątki od tej reguły błyskawicznie obwoływane są genialnymi. Fakt, Pożar w Burdelu jest fajny, Klancyk – cudowny, ale żeby to było aż genialne? Popularni tekściarze i poeci-wierszokleci piszą czterowiersz do rymu i nazywają go limerykiem. Nie wstydzą się. Polską satyrę ratują rysownicy: Mleczko, Marta Frej, Raczkowski, Andrzej Rysuje, Sztuczne Fiołki, Paweł Loroch. Na innych odcinkach – posucha, poruta i roast.

I nagle na tym tle, jak rozbłysk – Maciek Stuhr na rozdaniu Orłów.

Szczerze? Jak dla mnie, wystarczyłby sam żart o aktorach drugiego sortu. Śmieszny, aluzyjny, dający do myślenia. Piłowanie tematu, jakie miało miejsce, jak na moje ucho, ociera się o „nieznośną dosłowność bytu” polskiej satyry. Że może ten widz jednak głupi i nie skuma? Może coś dołożymy? Oponę? Wałęsanie się? Tupolewa?

No i było wesoło. Były zbyty. No były! Bo potrzebujemy się pośmiać. Potrzebujemy odetchnąć. Chcemy złapać dystans.

Histeryczna reakcja niektórych posłów i posłanek partii nam rządzącej i dobrą zmianę wprowadzającej i to w dniu, kiedy Polskę obiegła mrożąca krew w żyłach informacja o tym, że w jakiejś podstawówce jakiś dzieciak nasmarował na drzwiach słowa „Andrzej Dupa”, pokazuje, że wprowadzenie cenzury jest już tylko kwestią czasu. I wiecie co? Bardzo dobrze. Może wtedy, po latach ogłupienia i ogłupiania, przypomnimy sobie, czym jest język ezopowy, czym przenośnia, aluzja, parabola i paralela, zapożyczenie, cytat, pastisz. Czym się różni męski rym od żeńskiego i że w polskim z męskimi jest kiepsko. Jak się konstruuje limeryk, co to fraszka, koda, puenta, canto, średniówka etc., etc. I że humor musi angażować myślenie, bo kiedy tak się dzieje, staje się on wybitnie skuteczną bronią przeciw autorytaryzmowi. To nie jest aż takie trudne. Pięciolatka jest w stanie to ogarnąć. Jednak aby nazwać czyjś satyryczny występ genialnym, wymagam nieco więcej niż łopatologiczny humor pokazany przez Stuhra na rozdaniu Orłów. Sorry, stać nas na więcej!

9 marca 2016

CZYIM ŻYCIEM ŻYJESZ?

Banalne pytanie. Nie trzeba być filozofką, żeby je zadać. W jakim stopniu twoje życie przypomina dziś to, czego kiedyś chciałaś?

Zadałam je głośno do lustra kilka lat temu, uświadomiwszy sobie, że znajduję się w stanie głębokiej życiowej zapaści. Że jeszcze chwila, a osunę się w taki rejon, z którego już nie będę umiała się wygrzebać. Stanę się jedną z tych niespełnionych, nieuleczalnie nieszczęśliwych kobiet sępów. Sępów miłości, jak pisał klasyk.

Wykaraskałam się jednak, zaczęłam żyć własnym dobrym życiem i poświęciłam temu książkę. A teraz jeżdżę na spotkania autorskie i za każdym razem, kiedy zadaję mojemu audytorium to boleśnie proste pytanie, słyszę na sali ten sam szmer. Wspólne westchnienie, któremu towarzyszy pełne rezygnacji kiwanie głowami. Niewiele marzeń udało nam się spełnić, zdają się mówić porozumiewawcze spojrzenia. Czasem po policzku potoczy się łza.

Wiem, co myślą moje czytelniczki. Piszą mi o tym w mejlach: „Jak to się stało, że 20 lat życia minęło, a ja czuję się, jakbym nigdy nie żyła?”.

Po spotkaniu autorskim jest czas na podpisywanie książki i rozmowy. Wtedy podchodzą te, które cichaczem chcą zapytać o namiar na terapię (nie podaję, uważam, że każdy musi znaleźć ją w swoim zakresie) albo poprosić o polecenie lektury (podaję chętnie, nieodmiennie rekomendując Mimo lęku Susan Jeffers i Koniec współuzależnienia Melody Beattie).

Podchodzą też te, które chcą się podzielić sukcesami. Że się udało, że czują, że żyją. Są szczęśliwe, mocne. Zbudowały wysoką samoocenę, a potem firmę, związek, relacje z dziećmi, karierę. Straciły złudzenia, ale mają marzenia i cele. Ich życie jest dziś lepsze, niż sądziły, że będzie. Moje też.

To wymagało przeprogramowania. Dosłownie wychowania się na nowo. Odkodowania tych wszystkich strasznych rzeczy, które od pokoleń wciska się polskiej kobiecie do głowy. A pierwszą z nich jest poczucie braku własnej wartości. Przekonanie, że w sumie to mi się nie należy. Chyba że nadludzkim wysiłkiem. Chyba że sposobem, manipulacją, systemem. A nie tak po prostu, dlatego, że jestem, mam jakiś talent, inteligencję, pomysły. Kto by tam zaszczepiał dziewczynkom poczucie, że są mądre, poradzą sobie, wiele osiągną, mają moc! Że śliczne, że grzeczne, że zaradne – to już prędzej.

Nagle uroda się kończy. Tracimy najważniejszy atut i wpadamy w panikę. Jeśli nie zbudowałyśmy sobie innego rusztowania, wszystko się wali. Czasem rozpaczliwie staramy się zatrzymać młodość, co jest procederem z góry skazanym na porażkę. Z czasem dowiadujemy się też, że życie rodzinne i małżeńskie to nie całe życie. I nie składa się z samych scenek rodem z reklam, do czego stara się nas przekonać społeczna bajka kończąca się słowami: „A potem żyli długo i szczęśliwie”. Okazuje się, że owszem, może i długo, ale czy szczęśliwie?

Ale nie mamy pomysłu, co dalej. Brniemy w codzienność, nawet nie wiedząc, że bezpowrotnie odcinamy się od własnych aspiracji i pragnień. Coraz częściej czujemy, że to wszystko wymknęło się nam spod kontroli.

I wtedy padają te wstrętne pytania: „W jakim stopniu twoje życie przypomina dziś to, czego kiedyś chciałaś? Wiesz chociaż, czego chciałaś? Czy żyłaś według scenariusza, który inni napisali dla ciebie, a teraz dziwisz się, że straciłaś życie?”.

Jest ofiara – nie ma śladów.

Jest sprawca – nie ma dowodów.

Jest życie – nie ma sensu.

Coś ci to mówi? Coś ci to przypomina? To koniecznie przeczytaj książkę Agnieszki Nietresty-Zatoń Pustostan, która właśnie trafiła na księgarskie półki. Nikt nie postawił jeszcze tak brutalnej diagnozy utraconych losów współczesnych Polek. Dziewczyn takich jak ty, utalentowanych, pomysłowych, mądrych, ale zaprzęgniętych w kierat z góry przewidzianych wyniszczających rytuałów codzienności, wyzyskiwanych przez partnerów, którzy nie poczuwają się do opieki nad własnymi dziećmi. Opuszczonych i samotnych. Z niekończącą się listą obowiązków i zakupów, na które brakuje pieniędzy. Upokorzonych koniecznością proszenia o każdy grosz, o każdy gest pomocy ze strony partnera albo państwa, jeśli partnera zabrakło. Bezlitośnie osądzanych i... rozliczanych przez inne kobiety. Wszak nikt tak zazdrośnie nie stoi na straży krzywdzących kobiety stereotypów jak my same.

Ta książka to wstrząs. I kawał dobrej literatury. Jedna z tych powieści, które mogą stać się impulsem do zmiany. Do poszukania drogi wejścia do świata, w którym każda z nas może dążyć do realizacji swoich planów i marzeń, ponieważ po prostu ma do tego prawo. Jak każdy. Jak każda.

27 listopada 2015

PRZEPROSINY INTERNETOWEJ HIENY? NIE KUPUJĘ

Biedna hejterka! Przecież przeprosiła! Chwila, moment, przeprosić to może dziecko za to, że było niegrzeczne, albo kochanek za spóźnienie na randkę. Marzę o tym, by wizerunki internetowych hien były masowo upubliczniane.

Ciekawostka psychologiczno-przyrodnicza: pewne babsko obrzydliwe hejtowało w internecie Filipa Chajzera, po czym zostało przyłapane, ujawnione z nazwiska i twarzy oraz postraszone prokuratorem. W związku z czym przeprosiło. Tłumaczyło, że „nie wiedziało, co nim kierowało”, kiedy dowalało Filipowi à propos śmierci jego syna. Cytować nie będę.

Ja temu babsku nie wierzę i mam takie przeprosiny gdzieś. Nie kupuję ich ani przez moment i jest to moje zbójeckie prawo, jako osoby regularnie opluwanej, lżonej, obrażanej i pomawianej przez hejterów. Może Filip Chajzer jest bardziej skory do wybaczania. Może ma lepszy charakter? Nie wiem. Ja nie. Ja mam zły. Ja jestem wściekła.

Dałam temu wyraz na FB i – tu ciekawostki dalszy ciąg – natychmiast znalazł się legion osób skłonnych bronić… biednej hejterki! Bo przecież przeprosiła, więc nie zniżajmy się do jej poziomu, nie bądźmy jak ona, dajmy spokój. I w ogóle jak ja mogę tak się pastwić? A że się pastwię, to jestem jak ona.

Chwila. Ja nie jestem jak ona. Nigdy na nikogo nie napadłam w necie ani w gazecie, ad personam, anonimowo, celując w najbardziej bolesny punkt! Ja nie cieszę się ze śmierci czyjegoś dziecka. By the way. Bo o tym mowa. A nie o skrytykowaniu czyjejś fryzury albo ubrania.

Szlachetni obrońcy „skruszonego babska”! Niestety nie macie pojęcia, jak to jest być obiektem tego typu hejterskich ataków. Łatwo wam się stawiać w roli wspaniałomyślnie wybaczających i od ofiar wymagać pięknych gestów, ponieważ to nie z waszych nieszczęść cieszy się cybermotłoch. Nie wam ubliża i nie na was bezkarnie pluje, tylko dlatego, że w ramach swojej aktywności zawodowej pokazujecie się publicznie.W Polsce nie ma bata na hejterów, którzy robią, co chcą, i robią, co robią, BO CHCĄ.

Nie zgrywam świętej, nie udaję „królowej ludzkich serc”. Jestem człowiekiem z krwi i kości. I taka właśnie jest moja reakcja na hejt. To, co zrobiła ta kobieta i setki jej podobnych, życzących np. mojemu choremu ojcu, żeby… ech, nawet nie zacytuję, nie zasługuje na wyrozumiałość. A piękne słowo „przepraszam” to mało, o wiele za mało. Przeprosić to może dziecko za to, że było niegrzeczne, albo kochanek za spóźnienie na randkę. Marzę o tym, by wizerunki internetowych hien były masowo upubliczniane. Niech zaczną odpowiadać za swoje świństwa, skoro nie mogą się powstrzymać od ich wypisywania.

17 marca 2016

JAK ZATĘSKNIŁAM ZA GOŁĄ BABĄ

Koniec świata przyszedł niespodziewanie pewnego jesiennego dnia w wyniku decyzji działu marketingu pewnej gazety dla panów. Mowa oczywiście o tym, że redakcja „Playboya” zamierza zaniechać dalszego publikowania zdjęć nagich kobiet. Sprawa jest na tyle poważna, że wszystkie światowe serwisy informacyjne poświęciły jej miejsce i czas. „Coś pękło, coś się skończyło”, zdają się mówić (cytując słynne słowa Jacka Żakowskiego) zasnute smutkiem oczy męskiej części komentatorów. Jeden z nich, aktor Jan Nowicki, stwierdził nawet w głównym wydaniu Faktów TVN, że to „koniec świata”. A że u nas koniec epoki zwykli ogłaszać aktorzy, sprawę należy potraktować poważnie. Zadumałam się. I jak to zwykle bywa w chwilach pożegnań i bilansów, sięgnęłam pamięcią do swego pierwszego spotkania z „Playboyem” w roku 1977.

Byłam w pierwszej klasie podstawówki i nie miałam zielonego pojęcia o tym, że widok gołej babki może być jakkolwiek ekscytujący. Moja mama kąpała się przy mnie na golasa, a jej przyjaciółki opalały się toples na Mazurach i w Jastarni, gdzie jeździliśmy na rodzinne wakacje. Jeszcze nie odkryłam grzesznej przyjemności zabawy w lekarza, jeszcze nie wiedziałam, co to erotyczny dreszcz.

Za to jak każdy dzieciak w tym wieku byłam wścibska i uwielbiałam myszkować po szafkach i schowkach pod nieobecność rodziców. I tak pewnego dnia, grzebiąc wśród szpargałów zgromadzonych na strychu, trafiłam na dwa mocno sfatygowane egzemplarze legendarnej gazety z gołą babą na okładce. Zatkało mnie. Jaaaaa! Ale ma cyyyce!

Playmate z rozkładówki można było podziwiać nie tylko w rozkraczonych, mocno pochylonych pozycjach, co pozwoliło mi po raz pierwszy w życiu zapoznać się z budową anatomiczną tego, co sama miałam między nogami, ale też można było zobaczyć jej zdjęcia z dzieciństwa. Patrzyłam na pucołowatą buźkę tej dziewczynki z Minnesoty czy innego Kansas, a potem na zmrużone oczy seksbomby ze zdjęcia obok i powoli zaczynałam rozumieć, że w jakiś dziwny sposób ona to mogę być ja. I odwrotnie.

W ten sposób wyrobiłam sobie pogląd na to, jakich kobiet pożądają mężczyźni. A że dorośli nigdy ze mną na TE tematy nie rozmawiali, uznałam, że ich pragnienia ograniczają się do TEGO I TYLKO TEGO. Nikt mi nie wytłumaczył, że życie oraz seks są zjawiskami nieco bardziej złożonymi niż to, co komunikuje nam „Playboy”. Wyjaśnianie tego nieporozumienia zajęło mi lata. Dopiero jako dorosła kobieta pojęłam, że moje ciało, aby się podobać, wcale nie musi spełniać kryteriów z „Playboya”. Że nie muszę też specjalnie się starać, że mogę nie mieć ochoty na seks albo przeciwnie – mieć, ale za to w szarym wyciągniętym T-shircie, grubych skarpetach i z katarem.

Dziś myślę, że to przedwczesne zderzenie z „Playboyem” wyrządziło mi krzywdę. Sądzę też, że dorabianie filozofii i prestiżu do nagich sesji gwiazd, doczepianie kobietom króliczych uszu i ogonów jest beznadziejne. Podobnie jak stawianie na piedestale założyciela gazety Hugh Hefnera, który co kilka lat bierze sobie nową – o kilkadziesiąt lat młodszą – żonę.

Co z tego, że do „Playboya” pisują najlepsi autorzy, a artystyczny poziom zdjęć rzeczywiście był zawsze wysoki, skoro za tym stoi paskudny męski szowinizm, sprowadzający nas – kobiety – do roli erotycznych zabawek?

Czy to znaczy, że cieszę się z decyzji o zaprzestaniu publikacji zdjęć gołych bab w „Playboyu”?

Wcale nie. Decyzja ta została bowiem podjęta z bardzo złych powodów. Nie dlatego, że ktoś tu coś zrozumiał i nie chce brać dłużej udziału w sprowadzaniu żeńskiej części świata do roli królików. „Playboy” zrezygnował z nagich sesji, ponieważ internet jest pełen darmowej twardej pornografii i banalnie wypięte rozkraczone kobiety już nikogo nie kręcą ani nie podniecają. Obecnie, żeby zrobić wrażenie na koneserach tematu, trzeba pokazać seks ze zwierzętami, ekskrementami, wiązaniem i poniżaniem. Albo przynajmniej w wieloosobowych konfiguracjach.

I tylko jedno się nie zmieniło. Kobieta w tych produkcjach jak była, tak jest dokładnie na miarę męskich fantazji. Młoda, długowłosa, z wielkimi zrobionymi piersiami, tipsami, wygolona, wymalowana, opalona i napalona na wszystko, czego Mr. Samiec sobie życzy.

Nie zmieniło się jeszcze jedno. Dzieci nadal lubią myszkować. Jak nie na strychu, to w internecie. Skoro trzydzieści parę lat temu wypięta naga playmate wywarła na mojej siedmioletniej osobie tak ogromne wrażenie, to co się musi dziać w psychice dzisiejszego dziecka w tym wieku, które ogląda porno w internecie? A ogląda, nie miejmy złudzeń. Chyba jednak wolałam „Playboya”.

28 grudnia 2015

VADEMECUM WQRWU

„Tak dla zaostrzenia ustawy antyaborcyjnej, ale po spokojnej dojrzałej dyskusji”. Dyskusji? Dojrzałej? Spokojnej? Z kim? Ze zgwałconą nastolatką? Z chorą na raka, która właśnie się dowiedziała, że jest w ciąży, więc nie dostanie chemii? Czy z jajowodem, w którym, zamiast w macicy, zagnieździł się zarodek?

Ten wpis z mojego profilu na FB podobno nie spełnia standardów społeczności, cytuję:

„Gowin powiedział, co wiedział: »Tak dla zaostrzenia ustawy antyaborcyjnej, ale po spokojnej dojrzałej dyskusji«. Dyskusji? Dojrzałej? Spokojnej? Z kim? Ze zgwałconą zbiorowo nastolatką? Z chorą na raka, która właśnie się dowiedziała, że jest w ciąży, więc nie dostanie chemii? Czy z jajowodem, w którym, zamiast w macicy, zagnieździł się zarodek? A może Mr. Gowin, w swoim katolskim miłosierdziu, chciałby zagadać z matką kilkorga dzieci, żyjącą z najniższej krajowej, którą mąż pijak zmusza do seksu? Ach, ciekawa dyskusja byłaby też z ciężarną ofiarą kazirodztwa! To się nie mieści w głowie. Tak jak nie mieści mi się w głowie, że jakakolwiek kobieta mogła głosować na tych fanatyków. I jak od dawna nie mieści mi się w głowie, że dorosły, myślący człowiek może współdziałać z instytucją, która kryje pedofilów, a nas śmie nauczać moralności”.

O co chodzi? Oczywiście o to, że zgłaszaniem tego wybitnie powielanego posta zajęła się jakaś zorganizowana grupa. Trudno, walę go tutaj, a na dokładkę powiem tak: ten mój wpis został udostępniony przez setki tysięcy ludzi, ponieważ oni też tak myślą. Wściekłość, jaką obłąkańczy projekt o całkowitym zakazie aborcji rozpętał, przerosła oczekiwania zarówno samych jego autorów, jak i rządu oraz Kościoła. Nie pomoże usuwanie wpisów z FB, nie pomoże cenzura w TVP, nie pomoże straszenie szatanem. Przeważająca część społeczeństwa jest nie tylko przeciwko proponowanej zmianie w ustawie o dopuszczalności przerywania ciąży, ale stanowczo opowiada się za jej liberalizacją. Jeśli to ma być łagodzenie konfliktu społecznego, o które prosił Prezes, to muszę powiedzieć, że znowu się udało.

4 kwietnia 2016

PARYŻ NAUCZYŁ MNIE SZCZĘŚCIA

Pod pachą chrupiąca bagietka.

Jeszcze tylko kupię tytoń i „Liberation” – gazetę, od której lubię zaczynać dzień.

– Ça va, Paulina? – Malijczyk z kiosku wie, co czytam i palę.

– Ça va! – rzucam wesoło i ruszam dalej. Nawet jeśli nie wszystko gra i nie zawsze ça va, jest coś krzepiącego w tej codziennej paryskiej wymianie dobrych wiadomości.

Są tacy, zwłaszcza moi rodacy, którzy się krzywią: „Dlaczego mam mówić, że jest dobrze, kiedy wcale nie jest?”. Myślę, że nie rozumieją tego rytuału, który tylko na pierwszy rzut oka jest tym samym co anglosaskie How are you? I’m fine!

Paryż to miasto dla twardych zawodników. Ludziom, którzy tu żyją, niewiele potrzeba do szczęścia. Wystarczą kieliszek calvadosu, gorące kasztany zawinięte w gazetę przez zmarzniętego handlarza, rogalik zamoczony w kawie, dźwięk samotnej gitary w korytarzu metra, widok chmur przeglądających się w rzece.

Ça va! to paryska mantra wbrew przeciwnościom. Kiedy się walczy o przetrwanie w tym mieście, trzeba umieć się cieszyć z małych rzeczy.

– Bonjour, princesse (księżniczko)! – Algierski sprzedawca ze sklepiku z warzywami na rogu wciska mi w rękę paczuszkę daktyli i puszcza oko nad czarnym wąsem. Wygląda jak Omar Sharif i nawet nazywa się Omar. Znam jego żonę Naimę i syna Samira. Omar wie, że podobnie jak oni jestem tu na emigracji. Że jak oni czasem bardzo tęsknię za krajem. Drobny gest solidarności, który być może ogrzeje mi trudny dzień. Może szukam roboty? Może już mam i uwijam się co dzień jak w ukropie, by jej nie stracić? Może szukam mieszkania lub wyrabiam papiery? To droga przez mękę, której kres położyło dopiero wejście Polski do Unii Europejskiej.

Ale ja mam dziś wolne, a w maleńkim mieszkanku, które wynajmuję nieopodal, śpi mój ukochany. Wbiegnę po schodach i zaparzę nam kawy. Bagietkę przetnę ostrym nożem wzdłuż, a potem jeszcze na cztery równe części i posmaruję masłem. Nakruszymy do łóżka i nie wyjdziemy z niego do wieczora. Nie zjemy obiadu – nie stać nas. Będziemy pić wodę z kranu i kochać się do upadłego. Wieczorem wyjdziemy na tanie wino na plac Republiki. To nasze miejsce spotkań ze znajomymi.

Mam 20 lat. Mieszkam w Paryżu i klepię biedę. Nie mogę wiedzieć, że 25 lat później, przeglądając stare zdjęcia, powiem, że to był najszczęśliwszy czas mojej młodości...

Nie mam jeszcze świadomości, że wszystkie szczęśliwe chwile w moim życiu będą już zawsze nosiły paryski znak firmowy. Bo to tam nauczyłam się cieszyć drobiazgami: smakować jedzenie, nosić sukienki, rozpoznawać dobre wino, stroić się dla samej siebie, delektować towarzystwem ludzi, których nigdy więcej nie spotkam, zachwycać czerwonym kolorem szminki na ustach mojej przyjaciółki i wzorem na spódnicy kupionej za grosze na ciuchach przy Porte de Montreuil.

W kawiarniach 10. dzielnicy, tam, gdzie 13 listopada terroryści strzelali do młodych ludzi, był mój uniwersytet radości życia. Tam po raz pierwszy na serio całowałam się z mężczyzną – nie chłopcem. Tam pierwszy raz poczułam, jak szampan uderza do głowy, tam przeglądałam drobne ogłoszenia o pracę i tam płakałam po rozstaniu z tym ukochanym, o którym pisałam wcześniej. Tam siadywałam z moją przyjaciółką Patricią, której dorosłe dziś dzieci tylko dlatego nie poszły 13 listopada do jednej z ostrzelanych kawiarni w 10. dzielnicy, że akurat skończyła im się kasa. Jak mnie kiedyś. Jedynie absolutny brak siana był w stanie powstrzymać mnie wtedy przed spędzeniem wieczoru ze znajomymi wśród kawiarnianych stolików mojej dzielnicy.

Jednak tydzień później dzieciaki Pat znów tam siedzą.

– Nie boisz się? – pytam jak matka matkę.

– Nie wolno się bać. Życie musi się toczyć – odpowiada moja przyjaciółka. I dodaje: – Kiedy przyjeżdżasz? Przyjedź, nie bądź cykor!

Od czasu zamachu w redakcji „Charlie Hebdo” na placu Republiki powiewa transparent treści: Meme pas peur!

Pokazują go często w telewizjach informacyjnych. Te słowa znaczą „Wcale się nie boimy!”. I choć zapewne nie oddają całej prawdy, brzmi w nich ta wspaniała bezczelna paryska przekora. Nie tak łatwo pozbawić radości życia ludzi, którzy są w tym mistrzami świata.

Mam nadzieję, że Omar z zieleniaka na rogu mojej dawnej ulicy się trzyma. Trudno być francuskim Arabem w tych dniach. Kiedy tam znów pojadę, a wybieram się wkrótce, wpadnę do niego na daktyle. A potem na wino do jednej z kawiarni w „Dziesiątce”! Vive Paris! Tam nauczyłam się szczęścia.

8 lutego 2016

JAK UNIKNĄĆ ABORCJI?

Mamy dziś racjonalne, inteligentne i bezpieczne dla zdrowia możliwości, by bardzo skutecznie obniżyć liczbę niechcianych ciąż. Niestety państwo polskie, zaszantażowane grzechem i potępieniem wiecznym, od dwudziestu sześciu lat nie pozwala na ich wprowadzenie. Kosztem zdrowia oraz życia polskich kobiet i dzieci.

Sprawa jest tak prosta, że aż nie do wiary, że trzeba o tym pisać w XXI wieku. Aby uniknąć niechcianych ciąż, wystarczyłoby wprowadzić kilka prostych rozwiązań systemowych:

1. Edukacja na temat rozrodczości i zdrowia seksualnego już od przedszkola.

2. Edukacja na temat zła, jakim jest gwałt i wszelkie formy wymuszeń seksualnych.

3. Bezwzględne i surowe kary dla gwałcicieli.

4. Bezwzględne ściganie alimienciarzy i tych, którzy im pomagają w ukrywaniu dochodów.

5. Powszechna, finansowana przez państwo kampania społeczna edukująca w zakresie skutecznych, nowoczesnych metod antykoncepcji.

6. Refundacja wszystkich dostępnych form antykoncepcji

7. Objęcie łatwo dostępną i darmową opieką ginekologiczną wszystkich kobiet od piętnastego roku życia. (To wiek, kiedy można podjąć współżycie, ale nie można iść do ginekologa bez wiedzy prawnych opiekunów).

8. Powszechna opieka państwa (wypłata na poziomie średniej krajowej, ZUS) nad rodzicami opiekującymi się niepełnosprawnymi dziećmi i dorosłymi.

9. Powszechna dostępność do tanich żłobków i przedszkoli.

Tymczasem Kościół katolicki oraz wierni jego nauczaniu politycy mają na ten temat zdanie następujące:

1. Edukacja zachęca do seksu – zabronić!

2. Gwałt prowokują zgwałcone (także dzieci).

3. Jw.

4. Alimenciarze to nie nasza sprawa. (Były modły i czuwania, interpelacje prawicowych klubów w tej sprawie? Hę?)

5. Antykoncepcja to rak, zakrzepica i grzech. Nie zachęcać! Zniechęcać!

6. Jw.

7. Piętnastolatka u ginekologa? Zgorszenie! Zachęcanie do seksu. Zabronić!

8. To by się przydało, ale niech nam na mszy nie jęczą te kaleki, bo przeszkadzają!

9. Po co? Niech matki siedzą w chałupie. Tyle tysięcy lat siedziały i co? Źle było?

Tak to mniej więcej wygląda i jest to chore. Dziękuję za uwagę.

6 kwietnia 2016

MEDYTACJA NA POCZĄTEK ROKU

Kiedy sobie człowiek pomedytuje, to mu dziwne rzeczy przychodzą do głowy. Na przykład to, że jesteśmy częścią większej, niemożliwej do ogarnięcia całości, w której wszystko jest ze wszystkim ściśle powiązane. Każde posunięcie, ruch i decyzja podejmowane w dowolnej mikrosprawie mają swoje reperkusje w odległych częściach globu, a może nawet kosmosu. To uczy pokory.

Kiedy sobie człowiek pomedytuje, przychodzi mu na przykład do głowy, że każda rzecz, którą ma akurat na sobie, ma swoją długą i zagmatwaną historię. Zwykły ciuch, choćby koszulka z bawełny, staje się nagle czymś znacznie więcej. Znacie te historie o jasnowidzach odczytujących losy ludzi przez dotknięcie przedmiotów, z którymi mieli kontakt?

Kiedy sobie człowiek czasami pomedytuje, mimowolnie staje się trochę takim jasnowidzem...

Nagle „odkręcasz” sobie film w przyspieszonym tempie i widzisz swoją nową koszulkę z sieciówki na wieszaku w sklepie, wcześniej w magazynie, na statku ściśniętą z tysiącami sobie podobnych egzemplarzy w wielkich metalowych kontenerach. Statek, który je dostarcza do Europy, płynie szybko, zużywając ogromne ilości paliwa. Cofasz się wraz z nim po spienionym oceanie i już jesteś na przeciwległym brzegu, po drugiej stronie globu, gdzie żylaści nędzarze ładują kontenery pełne ometkowanych szmat. Za kilkanaście dni kupimy je w lepszym świecie.

Film leci dalej, wciąż do tyłu. Zbliżenie na drobne dłonie dziewczyny, która w zawrotnym tempie pracuje przy maszynie do szycia. Tratatatata, brrr-rum... I już koszulka gotowa. Dziewczyna ma 14 lat i jest w zaawansowanej ciąży. Obok siedzi druga, jeszcze młodsza. Żadna z nich nigdy nie słyszała ani o płatnym urlopie, ani o ubezpieczeniu zdrowotnym.

Rzut oka na kotły w farbiarni. W toksycznych oparach zasuwają dzieci. Spoglądają w niebo. Cięcie. Jesteśmy kilka tysięcy kilometrów dalej. Uzbekistan. Bezkres porośnięty polami bawełny. Rzeka, której bieg zawrócono, Morze Aralskie, które stało się ciepłym bajorem. Ostatni żywi pakują manatki. Jak okiem sięgnąć – bawełna. Do jej zbierania dowozi się ludzi z całego kraju. Pracują niemal za darmo.

W ziemię pada ziarenko, wschodzi zielony krzaczek. Opalona dłoń zrywa biały puch. Teraz zaś moja dłoń sięga po kolorową koszulkę. Sprzedawca pakuje ją do plastikowej torby.

Ta torba, jak wiemy, też ma swoją historię, która bierze swój początek głęboko pod roponośną ziemią jednego z krajów ogarniętych dziś wojną...

A teraz wróćmy do teraźniejszości. Mamy początek roku, w sklepach wyprzedaże, na które czekamy z niecierpliwością. Łapiąc okazje i konsumując na potęgę, nie chcemy pamiętać o tym, że ulegamy zbiorowej hipnozie wywołanej przez reklamę tylko po to, by wcisnąć nam – z wielkim zyskiem – coraz to więcej i więcej niepotrzebnych, wytworzonych w pogardzie dla ludzkiej godności i środowiska naturalnego, pseudodóbr. Aby nas przekonać do wartości czy wręcz elitarności tego badziewia, które za kilka miesięcy pójdzie „na szmaty”, korporacje odzieżowe stosują sprytny chwyt: zlecają projektantom luksusowych marek stworzenie kilku modeli pod własnym logo i rzucają ich ograniczoną ilość na rynek po cenach, co prawda, dalekich od cen prawdziwych wyrobów wielkiego projektanta, ale jednak zawrotnych dla zwykłych klientów sieciówek.

Jest okazja, by zorganizować pokaz oraz specjalną sprzedaż dla VIP-ów, za którymi ciągną fotoreporterzy, plotkarze i pieczeniarze ze wszystkich mediów. VIP-y szaleją w zakupowym transie, wyrywają sobie wytworzone w Azji szmaty, których realna wartość nie przekracza kilku dolarów, płacąc za nie przy kasie nawet kilkaset razy więcej w przekonaniu, że oto złapały samego bożka konsumpcji za wypedikiurowane nogi.

Marketingowy majstersztyk: rzucając się na taniochę z sieciówki, jesteś jak gwiazda! Już nie jak pazerna baba z Radomia, ale niczym serialowa aktorka – mody dyktatorka. Teraz, idąc na wyprzedaże, możesz bez większych wyrzutów sumienia oraz nie martwiąc się o utratę klasy, szarpać ubrania na wieszakach, biegać z wypiekami i niedopiętymi spodniami do przymierzalni i z powrotem, rozpychać się przy kasach, walcząc o miejsce w kolejce, i zadłużać swoją kartę na kolejny miesiąc. Takie zachowanie weszło przecież do kanonu gier i zabaw salonowych wyższych sfer.

Jednak jeśli chcesz się przy tym dobrze bawić – nie medytuj! Kiedy człowiek sobie pomedytuje, zaczyna widzieć dziwne rzeczy. Na przykład to, że nie ma czegoś takiego jak „wyższe sfery” i nie ma żadnych „gwiazd”. Oprócz tych na niebie.

GRZECZNE DZIEWCZYNKI MÓWIĄ „PIER...LĘ!”

„Pier…lę, nie rodzę!” i „Kur… mać!”. Na transparentach podczas wczorajszych manifestacji przeciwko zaostrzeniu ustawy antyaborcyjnej pojawiły się wulgarne, dla wielu szokujące, hasła. Jakie te Polki nagle niegrzeczne! Jakie brzydkie słowa znają.

Już godzinę po zakończeniu demonstracji internet zapełnił się głosami kobiet i mężczyzn, zniesmaczonych językiem, w jakim część protestujących postanowiła wyrazić swój sprzeciw. Tak się składa, że i ja, choć prywatnie lubię siarczyście zakląć i raczej nie sadzę się na damę z wyższych sfer, na ogół nie znoszę wulgaryzmów w sferze publicznej. Jednak tu jest inaczej.

Przekleństwa i wiąchy pełnią w języku pewną rolę. Skrajne emocje, takie jak wściekłość i sprzeciw, wymagają mocnych słów. A tu mamy do czynienia z furią. Kiedy więc czytam w niektórych komentarzach, że uczestniczkom demonstracji brakuje kultury osobistej, bo wciągnęły brzydkie słowa na sztandary, cisną mi się na usta... kolejne brzydkie słowa. Przebudzenie kobiet do świadomości własnych praw ma w Polsce miejsce z półwiecznym niemal opóźnieniem w stosunku do reszty zachodniego świata. Dziś jest nasz 1968 rok! Trochę późno, ale lepiej późno niż wcale. Na marginesie, warto odnotować, że wczoraj, po raz pierwszy w historii, sławne i mające dostęp do mediów Polki ruszyły nareszcie tyłki w obronie feministycznych postulatów. Pośród znanych twarzy, które się tam pojawiły, niejedna należy do osób, które jeszcze niedawno uporczywie powtarzały w kolorowej prasie: „Nie jestem feministką!”. Wkurzyły się i one. I dobrze! Wspaniale! Nareszcie! Ja ten wkurw odczuwam co najmniej od trzydziestu lat. Ale do rzeczy. Miało być o brzydkich słowach i o głosach oburzenia, że manifestujące kobiety są takie niegrzeczne, źle wychowane, takie wulgarne, pozbawione kultury osobistej. Czyli powinnyśmy manifestować grzecznie. Kulturalnie i miło, tak? Jeszcze czego!

Potulność polskiej kobiety wobec niesprawiedliwego traktowania w sferze publicznej i prawnej jest nieprawdopodobna. Śmiesznie niskie wyroki za gwałty, najniższa w UE ściągalność alimentów, zerowa ochrona zatrudnienia samotnych matek, brak refundacji antykoncepcji, restrykcyjna ustawa o dostępności przerywania ciąży, a teraz propozycja totalnego zakazu jej przerywania, nawet w najbardziej skrajnych, traumatycznych okolicznościach – to tylko kilka przykładów na to, jak państwo polskie traktuje połowę swojej populacji. Każdego dnia dowiadujemy się z mediów o kolejnych przypadkach zabójstw, ciężkich pobić i gwałtów na kobietach, które wielokrotnie zgłaszały policji i prokuraturze, że się obawiają o swoje życie i zdrowie. Jednak w Polsce musi dojść do prawdziwej tragedii, by powołane do tego organa poważnie potraktowały skargi wnoszone przez kobiety. W polskich sądach wciąż pyta się ofiary gwałtów, jak były ubrane i po co szlajały się ciemną uliczką. Wygranie sprawy o mobbing czy molestowanie w pracy graniczy z cudem. Kolejne rządy, także te, na których czele stały kobiety, bezwstydnie kupczyły prawami kobiet, a te milcząco się na to zgadzały. Teraz nareszcie się budzą. Przecierają oczy i zrywają się, by zaprotestować. Dlatego kiedy polskie kobiety wyrażają publicznie swoją wściekłość, drą się i wymachują brzydkimi słowami na sztandarach, mam ochotę powiedzieć: NARESZCIE.

10 kwietnia 2016

KTO MA NA CIEBIE WPŁYW

Marta Frej, malarka i ilustratorka, autorka przezabawnych i mądrych memów, które od jakiegoś czasu szturmem zdobywają nasze profile na FB, powiedziała ostatnio w wywiadzie dla jednej z gazet słowa, które mocno dały mi do myślenia: „Nikt nie ma na mnie wpływu”. „O kurczę, grubo”, pomyślałam. Zaczęłam się zastanawiać, jak to jest ze mną. Przeskanowałam swoją drogę, poczynając od punktu wyjścia – czyli od gniazda, w którym wyrosłam, aż po chwilę tu i teraz, kiedy piszę te słowa. Wróciłam do punktów zwrotnych, drogowskazów, towarzyszy i towarzyszek wędrówki i starałam się odpowiedzieć na pytanie, kto z nich miał i ma na mnie realny wpływ.

Na początku drogi sprawa jest dość oczywista. Jest wpływ rodziców i ich oczekiwania. Moje pragnienie bycia zauważoną. Choćby nawet przez bycie wrzodem na tyłku rodziny. Ucieczka z domu – młodzieńczy bunt. Zakwestionowanie wyniesionej z domu religii, poglądu na równość płci i wielu przekonań politycznych. Kiedy opadł kurz mojej pierwszej wielkiej wojny wewnętrznej o niezależność myślenia, okazało się, że jednak zostały przy mnie przekazane mi w domu wartości. Te najbardziej podstawowe, jak uczciwość i szacunek dla pracy. Jednak ja szłam już własną drogą.

Co jakiś czas spotykałam na niej ludzi, którzy byli jak kamienie milowe. Nauczyciele przysłani mi przez Opatrzność. Podsuwali mi książki i idee, uczyli zadawania niewygodnych pytań, a potem znikali. Mojego najważniejszego życiowego mentora, którego myślenie do dziś wywiera na mnie wpływ, zabrała przedwczesna śmierć. Wciąż ogromnie za nim tęsknię i często zastanawiam się, co by powiedział o moim pisaniu, jak skrytykowałby kolejne pomysły na siebie. Bardzo mi go brakuje.

Inni znikali z pola widzenia, ponieważ moje życie przypomina rwącą górską rzekę z niebezpiecznymi przełomami – rwie do przodu i ciągle się zmienia.

Redaktorzy we francuskim radiu France Culture, którzy uczyli mnie zawodu i uważali moją nietypową zawodową ścieżkę za zaletę, a nie upośledzenie. Duchowi mistrzowie spotykani w podróżach. Bohaterowie i bohaterki moich programów i tekstów. Długo by wymieniać.

A dziś?

Dziś często słyszę, że jestem odważna. A ja tylko mówię i piszę to, co myślę. Zawsze byłam typem zaangażowanym. Nudzę się w mieszczańskim ciepełku.

Ale odważna? Zupełnie tego nie rozumiem. Aby być odważną, trzeba czuć zagrożenie. Co to za odwaga powiedzieć, co się myśli, niczego nie ryzykując?

Wracam do Marty Frej. Do jej poczucia wolności. Myślę, że i ja mam to szczęście, że mogę dziś śmiało powiedzieć, że w sferze zawodowej nikt nie ma na mnie wpływu. W tym sensie, że nikt nie może mnie pozbawić środków do życia, bo nie spodobają mu się moje poglądy, gęba albo pióro. Można oczywiście wywalić mnie z pracy, ale gdy się ma dziesięć różnych prac, nic wielkiego się nie stanie. Tylko uwaga: żeby mieć tych dziesięć prac, trzeba strasznie ostro zasuwać. Nieustannie wymyślać siebie od początku, proponować, sięgać po nowe rozwiązania. Jak w małpim gaju: jedną ręką trzymasz się jeszcze starej gałęzi, ale drugą już chwytasz nową. I w tym kołowrocie, w tym młynie, w tym pędzie jest niezależność. A kluczem do niej są, wybaczcie, pieniądze. Trudno o niezależność myślenia, kiedy się siedzi u kogoś w kieszeni.

Kobiety, zwłaszcza młode, niechętnie o tym rozmawiają. Od dziecka wpaja się nam bowiem, że mamy sobie „ułożyć” życie. Znaleźć partnera, urodzić dzieci, prowadzić dom i się nie wychylać. Nie chcieć za dużo, nie sięgać zbyt wysoko. Skutek jest taki, że ogromna rzesza twórczych, utalentowanych albo wręcz wybitnych kobiet zadowala się byle jaką pracą i nawet nie próbuje poszukać własnej, niezależnej od wpływu rodziny i oczekiwań społecznych drogi. Ileż to razy słyszę od trzydziestolatek, że czegoś nie zrobią, bo mama lub tata. Dorosłe kobiety, matki dzieciom!

Nie namawiam nikogo do zrywania więzi z rodziną ani do odrzucania autorytetów. Namawiam do ciężkiej pracy, do przedsiębiorczości, do stawania mocno na własnych dorosłych nogach. Namawiam do nieuciekania w macierzyństwo. Znam setki fantastycznych pracujących matek, których dzieciom nie dzieje się żadna krzywda. Namawiam do szukania lepiej płatnej roboty, do oszczędzania pieniędzy, do rozwijania własnych zainteresowań, nawet jeśli szef, mąż czy dzieci mieliby uśmiechać się pod nosem.

Nie wiem, kto ma na ciebie wpływ: czy jest to tatuś tyran, czy koleżanka snobka, która cię wpędza w kompleksy swoimi drogimi ciuchami. Wiedz, że ktokolwiek to jest, masz prawo zakwestionować to, co proponuje, i sama zadecydować, co jest dla ciebie ważne. Trzymam kciuki!

4 kwietnia 2016

KOBIETY SĄ, AHA, AHA, DOROSŁE!

Polki nie są mniej rozgarnięte od Francuzek, Szwedek czy Brytyjek, które mają prawo przerwać niechcianą ciążę, jeśli same tak zadecydują. Polkom wmówiono, że tzw. kompromis jest nienaruszalny, a każda, która domaga się jego liberalizacji, to puszczalska morderczyni.

Wczoraj w Sejmie odbyła się debata ekspercka, na temat ewentualnych skutków społecznych planowanego zaostrzenia ustawy o dopuszczalności przerywania ciąży. Miałam przyjemność ją współprowadzić. Wzięli w niej udział wybitni przedstawiciele nauki i organizacji społecznych, na których nie robi wrażenia życzeniowa argumentacja fanatycznych przedstawicieli tzw. ruchów pro life i Kościoła. I wiecie co? Przez tę krótką godzinę miałam wrażenie, że z jakiegoś zaczadzonego kadzidłem matrixa powróciłam do realu. Czułam, że mamy naprawdę 2016, a nie 1916 rok! Co za ulga! Ani słowa o kompromisie, który trzeba, za wszelką cenę, utrzymać. Ani słowa o konieczności decydowania za kobiety. Eureka! Zdaniem tych wybitnych ludzi nauki, KOBIETA JEST W STANIE SAMODZIELNIE PODEJMOWAĆ DECYZJE O TYM, CZY JEST W STANIE UTRZYMAĆ CIĄŻĘ I PODJĄĆ SIĘ WYCHOWANIA DZIECKA. Kropka. End of story. Proste, prawda?

Wniosek jest banalny: kobiety potrzebują wiedzy o zdrowiu seksualnym i reprodukcyjnym, taniej lub darmowej, łatwo dostępnej i nowoczesnej antykoncepcji oraz wsparcia w rodzicielstwie. Tyle.

Polki nie są mniej rozgarnięte od Francuzek, Szwedek czy Brytyjek, które mają prawo przerwać niechcianą ciążę, jeśli same tak zdecydują. Polkom wmówiono, że tzw. kompromis jest nienaruszalny, a każda, która domaga się jego liberalizacji, to puszczalska morderczyni. Znowu matrix. Bo real jest taki, że kwitnie podziemie i aborcyjna turystyka.

Uważam, że powinnyśmy bez kompleksów domagać się pełnej liberalizacji ustawy o dopuszczalności przerywania ciąży, edukacji seksualnej i refundacji antykoncepcji. Każde inne rozwiązanie stawia nas w roli niepoczytalnych idiotek, które same nie wiedzą, co robią.

Udział w panelu eksperckim wzięli: prof. Monika Płatek, Instytut Prawa Karnego, Uniwersytet Warszawski, prof. dr hab. n. med. Romuald Dębski, kierownik Kliniki Ginekologii i Położnictwa w Szpitalu Bielańskim, dr n. med. Grzegorz Południewski, ginekolog i położnik, ekspert Koalicji Mam Prawo, Draginja Nadażdin, dyrektorka Amnesty International Polska, Hanna Samson, psycholożka, dziennikarka, Izabella Łukomska-Pyżalska, bizneswoman, prezes Warty Poznań, matka szóstki dzieci, mec. Piotr Schramm, adwokat, Krystyna Kacpura, Dyrektorka Wykonawcza Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny.

15 kwietnia 2016

LOLCIA, KRYTYK I OPIEKUN

Każda z nas niczym mama kangurzyca nosi w wewnętrznej kieszeni małe dziecko. Siebie dziewczynkę. Noszę i ja. Poznajcie ją – oto Lolcia. Ma jakieś osiem lat, bo wtedy zaczyna się w miarę ciągły zapis w mojej pamięci. Włosy i piegi ma takie jak ja teraz i podobnie się ubiera – nosi dżinsy, koszulki i trampki. Lubi robić dziesięć rzeczy naraz, chodzi (a właściwie biega) własnymi ścieżkami, pochłania po kolei wszystko, co stoi w bogatej domowej bibliotece. Zabiera książki na strych i na dach, gdzie ma swoje „skrydy”, albo czyta, bujając się w hamaku.

Lolcia, niestety, niczego nie kuma w szkole. Nie jest w stanie się skupić. Usiedzieć w ławce nie może, chciałaby biegać, skakać i się huśtać. Kiedy siedzi nieruchomo, wędrują po niej „prądy”. Stara się wbić do głowy zasady ortografii, ale kiedy przychodzi dyktando, dłoń ściskająca długopis robi, co chce: pisze słowa od końca, literami kulfonami, z których połowa przypomina własne lustrzane odbicie. Nie lepiej jest z cyferkami. Widok równania matematycznego powoduje u niej atak paniki.

Dziś przy odrobinie szczęścia Lolcia znalazłaby się pod czujną opieką jakiejś dobrej poradni pedagogiczno-psychologicznej, gdzie szybko i sprawnie nazwano by jej problemy i próbowano im zaradzić.

Jakiś mądry wyrozumiały Dobry Opiekun zostawiłby może na taśmie mojej pamięci ślad, ścieżkę dźwiękową, do której można by wracać w chwilach zwątpienia, a która brzmiałaby tak: „Lolciu, jesteś trochę inna niż reszta kolegów i koleżanek, potrzebujesz trochę inaczej się przymierzać do nauki pewnych rzeczy, ale to nie znaczy, że nie jesteś mądra! Zobacz, ile książek już przeczytałaś! Wspaniale się wspinasz i jak szybko biegasz! Masz dobre serce i świetne pomysły. Jesteś superdziewczynką!”.

Niestety, kiedy byłam Lolcią, takie problemy z nauką jak moje wywoływały zgoła inny rodzaj reakcji. „Debil! Nic z ciebie nie będzie! Siadaj, dwója. Skup się i myśl, ty cholerny durny nieuku! Skąd ty się wzięłaś u TAKICH rodziców, kretynko?”. Itd., itp., do upojenia się władzą i przewagą nad skulonym dzieciakiem, który nic z tego nie rozumiał, bo przecież naprawdę się starał. Dzięki takiemu gadaniu w moim wewnętrznym oprogramowaniu pojawił się Krytyk Wymagacz, który natychmiast zaczął zdobywać teren. Jego specjalność: walenie Lolci młotkiem po łbie i trzymanie sztamy z każdym, kto ją chciał zbesztać lub źle ocenić.

Krytyk Wymagacz tak się rozgościł, że ani się obejrzałam, a nie było już takiej dziedziny życia, w której byłabym z siebie chociaż trochę zadowolona. Nigdy niczego nie robiłam dość dobrze. Nigdy dość dobrze nie wyglądałam. Nigdy dość mądrze się nie wypowiadałam. Im bardziej się starałam, tym głośniej opieprzał mnie rozpanoszony w moim wewnętrznym świecie Krytyk.

Nie wiem, jakim cudem, ale mimo powyżej opisanych trudności Lolcia jednak poradziła sobie w życiu. Jak każdy, kto ma trochę inaczej, szła własnymi krętymi ścieżkami, często błądziła, zawracała, ale jednak wyszła na prostą.

Musiała mieć strasznie mocny charakter, żeby wytrzymać nieustanne zrzędzenie nieopuszczającego jej na krok Krytyka. Jednak kiedy dorosła, jej dom stał się miejscem, które nigdy nie było dość ładnie urządzone i wysprzątane, praca dość dobrze wykonana, zarobki wystarczająco wysokie, dziecko wystarczająco zadbane.

Choćbym nie wiem co osiągnęła i jak mistrzowsko pokonywała własne ograniczenia, Krytyk Wymagacz pilnował, bym nigdy, przenigdy nie była z siebie zadowolona. Usatysfakcjonowana. Spełniona.

Lolcia, którą nadal w sobie noszę, przez wiele lat dwoiła się i troiła, by choć raz usłyszeć bezwarunkową pochwałę. Bez skutku. Aż wreszcie pewnego dnia dobra wróżka psychoterapeutka dobrała się do kangurzej kieszeni, wyciągnęła Lolcię na powierzchnię, posadziła przede mną i kazała chwalić.

W tej samej chwili tuż obok oszołomionej dziennym światłem dziewczynki wyrósł Krytyk. Terapeutka tylko na to czekała. Złapała go za twarz i kazała się zamknąć. A potem się okazało, że ja – całkiem już dorosła – mogę być dla małej Lolci świetnym Dobrym Opiekunem, którego jej kiedyś zabrakło. Tym, który jej zawsze powie, że radzi sobie wspaniale, że może sobie odpuścić, że teraz czas na zabawę, dobre jedzenie i sen. Że praca i lekcje nie zając. Że można sobie leżeć w hamaku z książką, bo to nieważne, czy wiedza wchodzi do głowy, kiedy się huśtamy, czy kiedy ślęczymy w ławce.

Krytyk oczywiście nie zniknął. Nadal patrzy krzywym okiem i coś mamrocze pod nosem. Ale Lolcia i ja trzymamy go na dystans. Niech sobie wymaga sam od siebie. My wyglądamy wiosny!

29 kwietnia 2016

KONIEC ŚWIATA MACANTA! ODEZWA DO NARODU

W ogóle powinno się wyeliminować fizjoterapię, ponieważ jest to obleśne macanie i prosta droga do grzechu! Ohyda i podnieta! Obrzydlistwo po prostu! Gorsze niż Hello Kitty i ten diabeł Szpak!

Czymże jest fizjoterapia, jak nie prostą drogą do grzechu i zatracenia w porubstwie? Macanie i miętolenie niemal nagiej osoby? Bez względu na płeć?

Towarzyszki! Towarzysze! Siostry! Bracia!

Wprowadzenie klauzuli sumienia dla fizjoterapeutów(tek) uważam obecnie za priorytet, ponieważ nie może być tak, że obcy człowiek maca i miętosi w obleśny sposób, bez ślubu, drugą osobę, i to jeszcze taką, która ma np. wkładkę domaciczną lub świński implant, co jak wiemy, może nieziemsko kręcić seksualnie i podkręcać i tak już grzeszną atmosferkę w takim tzw. gabinecie. Przy czym, heloł, gender, gender, facet faceta, a baba babę! Za pieniądze NFZ! Pół biedy, kiedy podmiot masażu oraz masant oddadzą się pełnemu stosunkowi seksualnemu, który mógłby prowadzić do poczęcia. A tu, ha! Pułapka szatana. Wkładka! Nie, nie, na taką perwersję nie możemy się godzić.

Wobec tego, po szerokich konsultacjach na moim profilu na FB, zrodziła się słuszna koncepcja, aby przy okazji wprowadzenia postulowanej klauzuli, rozprawić się z kilkoma innymi rozwiązłymi praktykami, które pod płaszczykiem „działań prozdrowotnych” szerzą ruję, porubstwo i prowadzą bezpośrednio do zatracenia w grzechu. I tak:

1. Badanie przez macanie. Trzeba z tym skończyć definitywnie i stanowczo! Lekarze nie mogą być zmuszani do macanek, palcówek i innych świństw. To samo z samobadaniem piersi lansowanym przez lewackie organizacje feministyczne. Jest to jawna masturbacja, a chyba wiemy, czym się kończy takie coś.

2. Mycie. Mycie też jest formą macania. Tu klauzula dla wszystkich. Idą upały, wiem, ale trudno. W brudnym ciele czysty duch!

Módlmy się. Nie bójmy się tego powiedzieć głośno: być może będzie trzeba wyjść ze strefy Schengen i zamknąć granice kraju. Wiemy, jak jest. Istnieje ogromne ryzyko, że obok aborcyjnej, wśród p.o. Polaków – animalnych lewaków, zacznie rozwijać się turystyka palpacyjna, co mogłoby zaskutkować kryzysem demograficznym. Każdemu, kto zrezygnuje z wszelkich form palpacji, 100+!

W tym miejscu proszę was o pomoc w stworzeniu listy przedmiotów, które rozprowadzała w kraju koalicja PO–PSL, a które muszą czym prędzej zniknąć ze sklepowych półek! Mam na myśli takie rzeczy jak: 1) wibratory – to oczywiste, 2) tampony – koniec z wsadzaniem czegokolwiek, z wyjątkiem mężowskiego penisa w celu spłodzenia potomka, 3) elektryczne szczoteczki do zębów (to nic innego jak wibratory). Co jeszcze? Pomożecie?

18 maja 2016

MYSZY I RÓŻE

„Paulina, daj spokój z tymi prawami kobiet! Mamy w Polsce kryzys konstytucyjny! Nie czas żałować róż, gdy płoną lasy!” – taki oto wpis na moim facebookowym profilu „zapodał” mój kolega, postępowy intelektualista, ojciec córek, mąż żony, syn matki i przyjaciel przyjaciółek. Odpowiedział w ten sposób na mój apel o to, by w ferworze politycznej walki nie stracić z pola widzenia ważnych kobiecych spraw: dostępu do antykoncepcji, ścigania alimenciarzy, wsparcia dla samotnych matek, zwalczania przemocy domowej.

Stanowisko mojego kolegi jest takie: są sprawy ważne i ważniejsze. Sprawy kobiet są ważne, ale konstytucja ważniejsza, Trybunał ważniejszy.

Hmm... Bardzo ciekawe. Zwłaszcza że konstytucja i stojący na jej straży Trybunał Konstytucyjny określają prawa wszystkich obywateli i obywatelek. Czyż nie? A obywatelki stanowią połowę ludności kraju. Połowę, która statystycznie rzecz ujmując, jest najczęściej narażona na przemoc, także tę domową. Połowę, która bierze na siebie trud noszenia w brzuchu przyszłych obywateli, choć nie ma żadnej gwarancji, że państwo pomoże wyegzekwować należne dzieciom alimenty, kiedy współautor progenitury powie krótkie goodbye! Połowę, która zarabia od 15 do 30 procent mniej na tych samych stanowiskach co jej koledzy, ale w przeciwieństwie do nich ma jeszcze drugi etat związany z prowadzeniem domu i opieką nad najmłodszymi i najstarszymi (znowu statystyka). Połowę, która mimo pełni władz umysłowych i odpowiedzialności cywilnej, fiskalnej oraz karnej w każdej sprawie, jest uważana przez kolejnych ustawodawców za niezdolną do podejmowania racjonalnych decyzji w dziedzinie własnej rozrodczości i jako taka wymaga jasnych zakazów i nakazów. Pigułka „po” tylko na receptę, żeby się idiotki nie potruły (przypominam, że zdaniem lekarzy bardziej prawdopodobne jest zatrucie dostępnym w każdym kiosku paracetamolem niż pigułką „po”). Antykoncepcja hormonalna tylko odpłatna i tylko dla tych, które mają szczęście trafić na lekarza, który nie przedkłada swoich poglądów nad dobro pacjentki. O dostępie do aborcji już nie wspomnę, bo to przecież tabu. O tym się nie mówi. Nie pisze. Tylko albo się jedzie za granicę, albo się buli 5 tysięcy w Polsce, albo się rodzi i porzuca, albo się rodzi i wsadza do beczki.

Po co o tym gadać? To takie nietrendy, niesexy, nieglam. Samotne matki zaś niech się ogarną i – idąc za radą rzeczniczki partii obecnie nam rządzącej Beaty Mazurek – „Niech ułożą sobie życie”. Czyli niech zrobią nowe dzieci, bo wtedy przestaną być takie samotne, tym samym zyskując prawo do udziału w dobrodziejstwach programu 500+.

Tak to wygląda, a mimo to wciąż słyszę od swoich kolegów, że są „ważniejsze sprawy”.

Otóż nie ma ważniejszych spraw. Te sprawy są równie ważne. To my, kobiety, ponosimy biologiczne, społeczne i ekonomiczne skutki powoływania nowego życia. To my płacimy zdrowiem, karierą i pozycją za niechcianą ciążę, a kiedy urodzimy dziecko niepełnosprawne, często zostajemy z nim same (znów ta wstrętna, niesprawiedliwa statystyka). To my słyszymy w sądach, że gwałt na nas dokonany zdarzył się, bo nosiłyśmy za krótką spódniczkę, a tak w ogóle to niska szkodliwość czynu, rok w zawieszeniu na dwa lata, dziękuję, do widzenia. To my będziemy miały niższe emerytury, bo zostajemy w domu z dziećmi.

Nie przestanę zajmować się prawami kobiet. Niedoczekanie, mój kolego!

Jeśli jest coś, na czym naprawdę mi zależy (prócz szczęścia mojej córki), to jest to odwrócenie trwającej od tysiącleci spirali kobiecego cierpienia. Już dość wycierpiałyśmy jako płeć. Basta!

Czy wiecie, że cierpienie zapisuje się w genach? Udowodnili to naukowcy z Emory University School of Medicine w USA, którzy wyćwiczyli myszy w taki sposób, aby bały się zapachu kwiatu wiśni, a następnie obserwowali zmiany, jakie zachodziły wewnątrz nasienia gryzoni. Badacze odkryli, że fragment DNA odpowiedzialny za wrażliwość na ten zapach był bardziej aktywny, zaobserwowano też zmiany w strukturze mózgu. Co więcej, potomstwo wytrenowanych myszy było bardzo wrażliwe na kwiat wiśni i starało się unikać tego zapachu, mimo że nigdy nie doświadczyło go w swoim życiu.

Badanie dowodzi, że środowisko może mieć wpływ na zapis DNA. Wyniki tego eksperymentu mają istotne znaczenie dla fobii, lęków i zaburzeń wynikających ze stresu pourazowego, ponieważ pamięć może być przekazywana z pokolenia na pokolenie! Wszystko, co zrobisz dzisiaj dla siebie, zostanie zapisane w przyszłych losach twoich córek, ich córek i ich córek. Warto pilnować róż, nawet gdy płoną lasy. Ja nie odpuszczę.

9 czerwca 2016

ATAK AD HORMONAM, CZYLI PONIŻEJ PASA

Nie ma żadnego znaczenia, czy seksitowską pianę bije się z prawa czy z lewa. Czy atakowana „ad hormonam” kobieta jest pisowkim pitbullem, lewicową aktywistką, bezrobotną, wielką artystką, prostytutką czy bratanicą politycznego przeciwnika.

Napisałam na Facebooku: „Używanie sobie na Marcie Kaczyńskiej z okazji obrzydliwych doniesień i dywagacji w tabloidach nt. ojcostwa jej córki jest przejawem seksizmu w najbardziej rażącym wydaniu. Że co? Jak oni nam, to świnie, ale jak my im, to można, tak? G... was obchodzi, z kim sypia i z kim ma dzieci Marta Kaczyńska oraz każda inna Kowalska czy Malinowska. Oduczcie się nareszcie rozliczać kobiety z ich prowadzenia się. Ponadto krzywdzicie dziewczynkę, nie pomyśleliście o tym, co? Puknijta się w głowę, którzy to robicie, a KOD-ziarze, puknijta się razy dwa, żeby wam rozum szybko wrócił na swoje miejsce. Dziękuję za uwagę”. Oczywiście wywołałam burzę oraz wybuch szamba. Trudno.

Komentarze pod tekstem są niesamowite! Jak mogę bronić księżniczki Imperium? Wszak walka trwa, nie czas żałować róż!

Już to parę razy tłumaczyłam, przy okazji awantury o to, że ośmieliłam się zauważyć, że Krystynie Jandzie wypsnął się kiedyś w wywiadzie wybitnie seksitowski żarcik à propos klimakterium Krystyny Pawłowicz. Teraz powtórzę: nie ma żadnego znaczenia, czy seksitowską pianę bije się z prawa czy z lewa. Czy atakowana „ad hormonam” kobieta jest pisowkim pitbullem, lewicową aktywistką, bezrobotną, wielką artystką, prostytutką czy bratanicą politycznego przeciwnika. Nie interesuje mnie, czy lżona w ten sposób pani jest hipokrytką wyznającą podwójne standardy, świętą, alkoholiczką czy katoliczką. Chodzi wyłącznie o zasadę. O niezdrowe „jaranie się” spod znaku magla w małym miasteczku. O wskazywanie palcem i rozliczanie kobiet z ich fizjologii, prowadzenia się, życia seksualnego i emocjonalnego. Wiem, co piszę. Pod każdą moją wypowiedzią publiczną, pod każdą recenzją książki, pod każdym zdjęciem musi się znaleźć trochę rzygów o tym, że miałam czterech mężów. Co moje osobiste, miłosne wybory i komplikacje życiowe mają do rzeczy? Dokładnie nie wiadomo. Za to wiadomo, co mają w głowie autorzy i autorki tych moralizujących komentarzy: potrzebę rozliczania kobiet z ich życia erotycznego, bo przecież „dziwka”, „szmata” i „puszczalska” ma się nie odzywać! Ma się wstydzić i przeprosić, że żyje. A „dziwką”, „puszczalską” i „szmatą” bardzo łatwo zostać, bo sąd najwyższy plotkarski działa błyskawicznie i zawsze kieruje się pogardą dla kobiet.

21 czerwca 2016

NASZE ZDRADZIECKIE MATKI

Nie mogłam zaplanować tego, że moja nowa książka, Jeszcze czego!, w której dożylnie piszę o tym, jak w Polsce łamie się prawa kobiet, wmawiając im jednocześnie, że się je kocha, lubi, szanuje, ukazała się w TAKIEJ chwili. W chwili, gdy po raz pierwszy w historii polskie kobiety na serio wyszły na ulice w obronie swoich praw. Przeciw szaleństwu, które – jeśli wejdzie w życie – sprawi, że każda z nas po poronieniu prędzej trafi w ręce prokuratora niż do szpitala. Które nakaże nawet nieletnim dziewczynkom rodzić dzieci z gwałtu (a gwałcić potrafią tatuś, wujek i ksiądz proboszcz), donosić ciążę z ciężko uszkodzonym płodem i czekać na wewnętrzny krwotok, by usunąć ciążę pozamaciczną.

Nie mogłam też zaplanować, że miła promocja w modnej warszawskiej knajpce, na którą hurmem ruszyli paparazzi żądni spotkania z moimi znanymi przyjaciółmi, przemieni się w mały polityczny wiecyk. Ale tak właśnie się stało.

Po wszystkim podeszła do mnie starsza pani, która mogłaby być moją matką, i nawrzeszczała na mnie, że gadam bzdury, w głowie mi się poprzewracało, a feministki to wredne suki, które nigdy nie zaznały prawdziwej miłości i dlatego obrażają wszystkich mężczyzn. Wysłuchałam tego spokojnie. Dla mnie to nic nowego. Tak się składa, że pokolenie naszych matek, które swobodnie i bez żenady korzystało z dobrodziejstw pełnej dopuszczalności przerywania ciąży, może się dziś pochwalić nadreprezentacją w szeregach tzw. obrońców życia. Czyli dokładnie tam, gdzie spotkamy również guru ruchów antyaborcyjnych doktora Bogdana Chazana we własnej osobie. Tego samego, który kilka dekad temu radośnie wykonywał zabiegi w swoim nad wyraz cenionym wśród pacjentek prywatnym gabinecie, inkasując niemałe sumki.

Dzisiejsze starsze panie dzielą się zasadniczo na te, które mają odwagę przyznać się do aborcji (że wymienię choćby Marię Czubaszek), i te, które się do niej nie przyznają. Gumka myszka poszła w ruch, szast-prast, wymazujemy i piszemy historię od nowa.

Zabieg przerwania ciąży był w PRL formą antykoncepcji. Dzisiejszym „obrończyniom życia”, których młodość już dawno przeminęła z wiatrem, bardzo łatwo rzucać nam w twarz, że „trzeba chronić nienarodzone dzieciątka za wszelką cenę”, ponieważ to nie one będą tę cenę płacić.

Rozglądam się wśród znajomych starszych pań, matek moich przyjaciółek, koleżanek i znajomych, i zachodzę w głowę, dlaczego tak liczne z nich zamiast lojalności wobec własnych córek i wnuczek wybierają lojalność wobec ideologii wymyślonej i skonstruowanej przez mężczyzn.

Jak działa ten mechanizm pokoleniowej zdrady?

Madeleine Albright powiedziała kiedyś: „W piekle jest specjalne miejsce przeznaczone dla kobiet, które nie wspierały innych kobiet”. Ja w biblijne piekło nie wierzę, za to widzę je tu i teraz. W wiecznym niezadowoleniu matek dorosłych córek z tego, jak te córki żyją, z kim i co robią. W nieustannym równaniu ich w dół: „Nie wychylaj się!”, „Po co ryzykujesz?”. W krytykanctwie, w wywoływaniu poczucia winy, w mędzeniu i pouczaniu. W tej koszmarnej polskiej niewierze kobiet w kobiety.

Ja wiem, że to pokolenie wiele przeszło: dzieciństwo w czasach wojny, komunę, kryzys gospodarczy, porody urągające człowieczeństwu, powszechną akceptację dla domowej przemocy, stanie w kolejkach, wreszcie transformację i upokorzenie biedą na starość. Ale my też nie mamy łatwo.

Żyjemy w czasach wyścigu szczurów, śmieciowych umów, frankowych kredytów i powszechnych rozwodów. Wiele z nas nie ma pojęcia, czym są poczucie bezpieczeństwa, stabilizacja i spokojny sen. Zmagamy się z nieustanną walką o materialne przetrwanie. A jeśli którejś przytrafi się niechciana ciąża spowodowana wpadką, musimy rodzić albo szukać pomocy w podziemiu aborcyjnym. Zamawiać niepewne środki z internetu, ukrywać się. Państwo polskie choć bardzo pilnuje, by nie ułatwiać nam zadania, kiedy chcemy pozbyć się niechcianej ciąży, nie ma nam do zaoferowania zbyt wiele, kiedy jednak zdecydujemy się urodzić. A już urodzenie dziecka niepełnosprawnego to murowany hardcore na życie. Ale matka, jak wiadomo, kiedy już urodzi, kocha i sobie radzi.

Na szczęście oprócz pani, która na mnie nakrzyczała, na mojej promocji była też inna siwa dama. Podeszła dziarskim krokiem, uściskała mnie i rzekła: „Przyprowadziłam tu swoją starą osobę, aby w ten sposób pokazać, że jestem z wami, dziewczyny!”.

Chcę jej tu podziękować i nisko się pokłonić. Kobiety w Polsce potrzebują siebie nawzajem i potrzebują swoich doświadczonych matek. Mamy, bądźcie z nami!

5 lipca 2016

LIST DO M

Jak długo już w tym tkwisz? Dlaczego nie potrafisz powiedzieć: „dość”? Czego się boisz? Skutkiem jakich życiowych błędów wylądowałaś u boku tego przemocowego pajaca, który rechocze, że może mieć każdą i każdą złapać za cipkę, kiedy tylko zechce?

Cześć Melania!

Niezwykle ważna uroczystość. Wystroiłaś się, chcesz zrobić jak najlepsze wrażenie. Ludzie patrzą. Ludzie gadają. Czujesz się może trochę niepewnie, ale wiesz, że nie możesz zawieść, bo będzie dym. To ma być JEGO święto. Uśmiechasz się czule, starasz się MU przypodobać, ale w jednym mgnieniu oka, jednym słowem, może tylko spojrzeniem, on „usadza” Cię. Wiesz, że będzie źle, kiedy zostaniecie sami. Znasz ten schemat. Już on Cię urządzi.

Nie liczysz na męskie ramię, uśmiech, puszczenie przodem. Nie z nim te numery. Nie jego styl. Jak długo już w tym tkwisz? Dlaczego nie potrafisz powiedzieć: „dość”? Czego się boisz? Skutkiem jakich życiowych błędów wylądowałaś u boku tego przemocowego pajaca, który rechocze, że może mieć każdą i każdą złapać za cipkę, kiedy tylko zechce? Ludzie patrzą i myślą: taka piękna kobieta, a związała się ze starym bogatym satyrem. Zrobiła to dla pieniędzy! Dziwka! Wiadomo. I jeszcze są jakieś zdjęcia z czasów, kiedy sądziłaś, że to fajnie i światowo pozować dla pism erotycznych, grać ciałem. Może wierzyłaś wtedy, że to wszystko, co masz? Teraz Ci nie odpuszczą, jakkolwiek postąpisz, media zrobią z Ciebie mielonkę.

Dziś sceny z zaprzysiężenia Twojego męża na Prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki analizuje cały świat. Pochylają się nad nimi psychologowie. Plotkarze i plotkary rozbierają Twoją duszę na części. Tak robi się każdej kobiecie, po której widać, że jest nieszczęśliwa. Jesteś sama sobie winna. Winna. Wszak nikt Cię nie zmuszał!

Jest taki kraj, gdzieś daleko, lecz blisko Twojej starej ojczyzny. Pewnie bez trudu zrozumiałabyś się z jego mieszkańcami w swoim ojczystym słoweńskim języku. Tam także patrzą na Ciebie, a Twoje smutne oczy migają na komputerach pośród innych wieści o innych kobietach. O kobietach, którym w owym kraju właśnie zamknięto poradnię dla ofiar przemocy domowej, także tej ekonomicznej, której tak często ulegają kobiety takie jak Ty. O kobietach, które uwierzyły, że silny bogaty mężczyzna to dobry sposób na zapewnienie sobie wygodnego życia. I o tych straszliwie biednych, które nie mają dokąd uciec, i tych zwyczajnie średnich, które dostają w zęby na kolację albo słyszą, że się je zniszczy, jeśli tylko zaprotestują, albo zechcą się wyprowadzić od tyrana.

W tym kraju dużo się pisze o odbieraniu kobietom tych samych praw, które Twój facet jednym podpisem załatwił, likwidując finansowanie programu świadomego planowania rodziny, ponieważ dawał on dostęp do bezpłatnej aborcji tym, które nie są w stanie zdecydować się na macierzyństwo. Chociaż to nie aborcja jest tutaj głównym tematem. Tu chodzi o edukację, o antykoncepcję i wsparcie, by do aborcji dochodzić nie musiało. Tu chodzi o setki tysięcy pojedynczych kobiecych i dziewczyńskich dramatów. Ten, który łapie za cipkę, kiedy tylko zechce, nie stawia sobie trudnych pytań. Po co? Przecież to nie jego cipka. He, he. Nie jego rzecz.

Kobiety z tego kraju mają ciekawy kłopot. U nich alimenciarze to wręcz elita narodu. U nich się likwiduje standardy opieki okołoporodowej i zasądza najśmieszniejsze wyroki za gwałt w całym zachodnim świecie. Okropne to i przykre, wolą więc zamiast myśleć, wrócić do Ciebie. Do Twojej drogiej błękitnej sukienki i twoich smutnych oczu, kiedy otyły blondas, Twój mąż, czyni Ci kolejny afront na oczach całego świata. I chce Ciebie zmieszać z błotem. Żeś sama sobie winna, że poleciałaś na kasę! To masz! A masz! Jemu wybaczają, bo facet i ma władzę. Tobie nie odpuszczą. Nie mają dla Ciebie współczucia, ponieważ go nie mają dla siebie. Polskie Melanie, sąd kobiet nad kobietami. Hejterki z własnej niewoli, którym łatwiej nienawidzić Ciebie niż siebie. Trzymaj się, Mela. Daj znać, kiedy powiesz sobie dość. Jest kilka dziewczyn na świecie i w Polsce, które Cię nie osądzą.

25 stycznia 2017

DOBRE MARZENIA I ZŁE RADY

Każdemu wolno marzyć, przenosić się do innego świata, w którym nie dotykają nas codzienne troski, nie dosięgają niezapłacone rachunki ani nie dopadają toksyczni ludzie.

Czasem marzenia zmieniają się w rzeczywistość. Bujając w obłokach, przymierzamy się do hipotetycznych sytuacji i oglądamy je z różnych stron. Niekiedy orientujemy się, że to, o czym śnimy na jawie, może się stać naszym życiem. Wszystkie wielkie i małe zmiany, odkrycia i wynalazki mają swoje źródło w ludzkiej wyobraźni. „Uważaj na swoje marzenia, bo jeszcze się spełnią!”, powiada ludowa mądrość. Ja mam ochotę dodać: „Uważaj też, komu o nich opowiadasz”. I wcale nie mam na myśli przesądów o rozpraszaniu energii, zapeszaniu ani złym spojrzeniu.

Po prostu świat jest pełen sugestywnych doradców i doradczyń, samozwańczych konsultantów, przez nikogo nieproszonych pseudofachowców od wszystkiego, którzy nie mogą się powstrzymać od zatrucia nam chwil, kiedy pełne wiary i nadziei snujemy sobie fantazje o wspaniałej przyszłości. Sugestywni, niecierpiący sprzeciwu, czasem niby pełni troski niszczyciele marzeń są zawsze gotowi do akcji i chętni, by jednym celnym zdaniem sprowadzić nas na ziemię.

Piszę o tym, ponieważ ostatnio miałam okazję zderzyć się z takim „agentem szarej rzeczywistości”, który widząc mnie po raz pierwszy w życiu i nie mając zielonego pojęcia o moim życiu, charakterze ani sposobie funkcjonowania, z zupełnie nieznanych przyczyn postanowił uniemożliwić mi przymierzanie się w myślach do realizacji pewnego pięknego marzenia.

Pięknego jak dom nad Morzem Śródziemnym. Jak cienisty taras, na którym w bliżej nieokreślonej przyszłości pisałabym swoje książki i popijała schłodzone białe winko w towarzystwie jeszcze mi nieznanego, opalonego, z lekka siwiejącego przystojniaka. Jak spacery po plaży jesienią, krojenie pachnących pomidorów z własnego ogrodu, podejmowanie przyjaciół podróżników kolacją w cieniu oliwek. Jak poczucie spełnienia. Także marzeń.

Było tak: po niezwykle intensywnej zawodowo zimie postanowiłam wyruszyć na kilka dni do Grecji, by naładować akumulator i pomarzyć o tym, że może kiedyś uda mi się zamieszkać na stałe na jednej z wysp i oddawać się tylko pisaniu, pływaniu i miłości. Nie żeby już zaraz teraz, ale kiedyś. Dlaczego nie?

Moja grecka wiosenna marszruta od lat wygląda tak samo: lądowanie w Atenach, autobus do centrum, spacer, znowu autobus – do portu, kolacja zakrapiana żywicznym białym winem Retsina, nocka w hotelu, a rano prom na wyspy. Wiem, że można krócej, szybciej i sprawniej – samolotem wprost do celu. Ale ja lubię sobie popatrzeć na Akropol w promieniach zachodzącego słońca, lubię portowe hotele i tawerny, pogawędki z przypadkowymi ludźmi i wsiadanie o świcie na prom. To mnie oczyszcza, uspokaja, pomaga w naturalny sposób oddalić się od spraw zawodowych.

Lubię godziny spędzone na wietrze ze wzrokiem wbitym w fale i smak słodkiej greckiej kawy zmieszany z zapachem soli. Zawsze wtedy marzę, że właśnie wracam do domu, który jest biało-niebieski, otoczony czerwonymi kwiatami, zalany słońcem i znajduje się na Cykladach. Tym razem wybrałam Naxos. Wyspę, którą dobrze znam i opisałam w książkach. Po zejściu z promu ruszyłam więc do znanego sobie pensjonatu, wynajęłam pokój, rozpakowałam plecak i pobiegłam na plażę.

Ledwie zdążyłam rozwiesić hamak i wystawić twarz do słońca, już doczepił się do mnie jakiś blondas rodem z półwyspu skandynawskiego. I zaczyna rozmowę: „Czy dobrze zna pani wyspę? Bo ja nie wiem, co tu zwiedzać”. Odpowiedziałam mu miło, podałam ciekawe adresy. Facet zagaja dalej: „Skąd tak dobrze zna pani wyspę? Mieszka tu pani?”. Ja na to, że nie, ale kiedyś bym chciała. Bo kocham Grecję i Greków. Ich gościnność, jedzenie, słońce i błękitne morze.

Tu okazało się, że niestety, mam do czynienia z typowym doradcą. Facet zafundował mi półgodzinny wykład o upadającej greckiej ekonomii, hordach uchodźców (na Naxos nie spotkałam ani jednego) i nadciągającym rozpadzie Unii. A kiedy już był pewien, że zobaczył w moich oczach niepokój zamiast rozanielenia, odwrócił się i zadowolony z siebie odmaszerował.

Najpierw pomyślałam: „Ty draniu, chodzisz po plaży i psujesz ludziom wakacje!”. A potem się zastanowiłam, ile razy ja sama, kiedy ktoś dzielił się ze mną swoimi marzeniami, lałam wodę na tę iskierkę nadziei na zmianę na lepsze, która zawsze tli się w sercu marzącej osoby.

I poprzysięgłam greckim bogom, że już nigdy, przenigdy nie będę nikomu nieproszona doradzać, odradzać ani w żaden sposób narzucać swoich lęków i uprzedzeń. Nawet sobie samej.

21 lipca 2016

SZTUKA KOCHANIA I TOLERANCJI

Pragnę stanowczo zauważyć, że niesłusznie, niesprawiedliwie i krzywdząco mówi się o nas, Polakach, że jesteśmy narodem nietolerancyjnym. Jest to oczywista nieprawda, na co – każdego dnia – mamy w naszym kraju szereg dowodów.

Ludzie, którzy na zgniłym, zupełnie pozbawionym tolerancji Zachodzie musieliby zniknąć z życia publicznego i więcej się nie pokazywać, u nas zawsze mogą liczyć na drugą i trzecią szansę.

Weźmy na przykład takie zaleganie z alimentami na dzieci. Mamy na to w Polsce tolerancję najwyższą w całej UE! Dziwię się, że jeszcze nie zaczęli do nas przyjeżdżać alimenciarze z innych krajów z żądaniem azylu. Tutaj nie tylko nikt by ich nie niepokoił, ale mogliby nawet robić karierę w mediach i polityce. O azyl nad Wisłą mogą też śmiało występować domowi bokserzy, których od lat prześladuje cywilizacja śmierci, zupełnie nie rozumiejąc prawa naturalnego, które od zarania dziejów stanowi, że: „gdy się baby nie bije, to jej wątroba gnije”. W naszej tolerancją i miłością bliźniego stojącej krainie doskonale rozumiemy prawo do ekspresji tych obywateli, którzy od czasu do czasu po prostu muszą komuś przyp...lić.

Polski minister spraw wewnętrznych, człowiek niebywale tolerancyjny i łagodnej natury, zawsze powtarza, że pobicia, czy to na tle rasowym, czy domowym, to nic więcej, jak tylko chuligańskie wybryki. Chłopaki muszą się wyszumieć, co w kraju rozumiemy i na co mamy ogromną tolerancję. I jak tu nie kochać takiego ministra?

Aby jednak nikt nie zechciał posądzić autorki niniejszego doniesienia o feminizm (a kysz!) i stronniczość, pragnę zauważyć, że nasza tolerancja jest także niepomierna w stosunku do wyskoków rozmaitych osób płci obojga, których zachowanie może uprawdopodobnić chwilowe nadużycie substancji odurzających.

W ubiegłym tygodniu zasłużona feministka i działaczka na rzecz praw kobiet pofatygowała się do pewnego programu telewizyjnego emitowanego na żywo, gdzie miała stawić czoło znanemu żydożercy i mizoginowi. Nawiasem mówiąc, facet tylko na mocy niespotykanej nigdzie indziej tolerancji w ogóle doczekał się zaproszenia przed kamery. Jako nieodrodna córa swojego narodu jestem tolerancyjna, więc nie będę publicznie dociekać, co takiego (i czy w ogóle?!) wypiła lub łyknęła moja siostra w poglądach przed starciem z owym tytanem prawicowego intelektu. Dość powiedzieć, że artykulacja najprostszych wyrazów przychodziła jej podczas audycji z najwyższym trudem, a utrzymanie pionu w pozycji siedzącej stanowiło odrębne wydarzenie artystyczne z pogranicza sztuki performance i baletu. Nie odnotowałam oburzenia tym występem w środowisku.

Z nie mniejszą dawką tolerancji, choć nieco jednak zaburzonej ujadaniem jakiegoś małego medialnego pieska, spotkał się producent pewnego głośnego polskiego filmu, będący zarazem inkarnacją polskiego księcia z bajki. Wielka gala. Medialna piękność u boku i hollywoodzka z założenia mowa dziękczynna do twórców, wygłoszona na uginających się nogach, zakończona swojskim: „Bez tych państwa tam z tyłu, ch...ja byśmy zdziałali!”. Smoking, lakierki. Kurtyna.

Jeśli jednak na coś tolerancji nam brak, to na nazywanie rzeczy po imieniu, o czym przekonają się państwo zapewne, czytając komentarze poniżej. Przy czym hejt hejtem, a bankructwa ni ma. Ot, polska tolerancja.

6 lutego 2017

AD PERSONAM, AD HORMONAM

Wróciłam z wakacji, odpaliłam skrzynkę mejlową i buchnęło! Dziesiątki wiadomości odsądzających mnie od czci i wiary z okazji wpisu, który przed wyjazdem zamieściłam na Facebooku. Byłam oburzona faktem, że brukowce wpychają swój wstrętny nochal w prywatne życie kolejnej kobiety, a podpuszczona przez nie armia trolli „jedzie” bez pardonu po bohaterce „skandalu”.

Fakt, chodzi o kobietę sławną. Fakt, chodzi o kobietę stojącą po stronie katolickich konserwatystów. Fakt, swego czasu użyła ona rodzinnego wizerunku dla wsparcia kampanii wyborczej własnego, dziś świętej pamięci, ojca. Fakty są takie, że żaden mężczyzna funkcjonujący w przestrzeni publicznej, choćby miał na koncie całe przedszkole dzieci z nieprawego łoża, unikał płacenia alimentów i regularnie odwiedzał agencje towarzyskie, nie doczekał się nigdy w Polsce takiego hejtu jak Marta Kaczyńska, kiedy się „wydało”, że jedna z jej córeczek nie jest biologiczną córką mężczyzny, który sądził, że jest jej ojcem.

Mój wpis, krzykliwie cytowany na wszystkich możliwych portalach od lewa do prawa, brzmiał tak: „Używanie sobie na Marcie Kaczyńskiej z okazji obrzydliwych doniesień i dywagacji w tabloidach nt. ojcostwa jej córki jest przejawem seksizmu w najbardziej rażącym wydaniu. (…) Oduczcie się nareszcie rozliczać kobiety z ich prowadzenia się. Ponadto krzywdzicie dziewczynkę, nie pomyśleliście o tym, co?”.

Po kilku tygodniach, nabrawszy dystansu i przeczytawszy, co o mnie myślą „moraliści” po obu stronach barykady (a myślą bardzo podobnie, tylko argumentują inaczej), nie zmieniłabym w tym wpisie ani słowa. Dziwię się niepomiernie, jak można nie rozumieć, o co naprawdę mi chodzi.

Nie ma znaczenia, czy mowa o działaczce opozycji, księżniczce nie z naszej bajki, artystce czy laureatce Nagrody Nobla. Chodzi o zasadę, zgodnie z którą kobiety są rozliczane ze swojego „prowadzenia się”, a kiedy się je „przyłapie”, cała globalna wieś rości sobie prawo do rzucania w nie kamieniami słów. Nie bez powodu wspominam o laureatce Nobla. Maria Skłodowska-Curie nie mogła odebrać osobiście swojego, ponieważ miała nieszczęście wdać się w romans z żonatym facetem, co wywołało ciągnącą się miesiącami prasową nagonkę, czyniąc z genialnego naukowca publicznego wroga numer jeden w całej Europie. W tym samym czasie jej koledzy po fachu krążyli między jednym domem publicznym a drugim, porzucali matki swoich dzieci, bili żony, po czym w glorii i chwale odbierali swoje nagrody i medale nieniepokojeni przez nikogo.

Od tego czasu minęło sto lat. Kobiety zyskały prawa wyborcze, mogą się kształcić i robić polityczną karierę. Jednak kiedy przychodzi do tzw. moralności, podwójne standardy nadal trzymają się mocno. Kiedy którejś z nas coś się w życiu skomplikuje, natychmiast wymierza się w nas oskarżycielski paluch. Kiedy gadamy głupoty, mówi się nam, że to przez hormony. Kiedy jesteśmy nie w formie – na pewno mamy okres albo brakuje nam seksu. Kiedy, jak Jennifer Aniston albo z naszego podwórka – Magdalena Cielecka, przekroczywszy czterdziestkę, nie mamy jeszcze dzieci, wypytuje się nas po chamsku, dlaczego i kiedy się to zmieni. Albo kiedy jak ja, miało się czterech mężów, słyszy się niewybredne żarty i czyta obrzydliwe komentarze na swój temat, jakby ten fakt miał jakieś kluczowe znaczenie dla wszystkich aspektów mojej pracy. I tu dotykamy sedna.

W naszej mentalności ma! Przez tyle tysięcy lat wmawiano nam, kobietom, że jesteśmy zdeterminowane przez fizjologię, że mamy być monogamiczne, skupione na rodzeniu dzieci i dogadzaniu ich ojcom. W sumie nie dziwota, że wciąż nie potrafimy przestać myśleć, że właśnie to jest najważniejsze. Nie jest!

Smutne, że za seksistowskimi atakami ad hormonam tak często stoją same kobiety – nieświadome strażniczki patriarchalnego status quo. Rozliczają, ekscytują się, wydają plotkarskie wyroki na podstawie zeznań spisanych przez brukowce. Mówią o innych kobietach „dupa”, „puszczalska” i „ździra”. Mówią do swoich synów: „Nie bądź baba!”. Do swoich córek: „Szanuj się!”, chociaż same ich nie szanują. Ani siebie.

Stare podwórkowe przysłowie powiada, że kto się przezywa, ten się sam tak nazywa. To samo mówią psychologowie. Kiedy wymierzasz oskarżycielski palec w drugą osobę, tak naprawdę wymierzasz go w siebie. Każdej z nas może się zdarzyć życiowa komplikacja. Oduczmy świat rzucać nam to w twarz. Nikomu nic do tego.

MISTER CHAM

Gdybym była masochistką, a fakt obserwowania polskiego życia publicznego może o tym świadczyć, każdy z moich cotygodniowych felietonów mogłabym poświęcać wyłącznie pogardzie wobec kobiet płynącej z trzewi działaczy politycznych i mędrków płci męskiej wszelkiej maści. Wszelkiej. Bo i nie zapominam o obrzydliwych komentarzach na temat wyglądu i wieku aktywnych politycznie kobiet prawicy, jakie kwitną na forach i w mediach społecznościowych skupiających przeciwników rządzącej formacji. Czynię to spostrzeżenie, mając po kokardę nazywania mnie lewacką ku...wą skoncentrowaną wyłącznie na krytykowaniu politycznych oponentów.

Jeśli ktoś jest ciekaw, ile wypowiedzi i obszernych tekstów poświęciłam seksistowskiemu chamstwu spod znaku KOD-u i całej reszty parlamentarnej i pozaparlamentarnej opozycji, zapraszam do odwiedzenia wujaszka Google’a. To tytułem wstępu. Ciągle bowiem wierzę, że w cywilizowanym kraju europejskim Anno Domini 2017 opamiętanie po obu stronach jest możliwe, a Polacy i Polki nie muszą wzajemnie się nienawidzić i rytualnie obrzucać słownymi ekskrementami, kiedy tylko w czymś się ze sobą nie zgadzają.

Już to prawicowy publicysta nazywa działaczkę na rzecz praw kobiet „zdeformowaną”, już to jakiś polityk stwierdza, że „kobietom powinno być wszystko jedno, czy urodzą dziecko chore, czy zdrowe, wszak przecież wszyscy umrzemy”, albo radośnie obwieszcza, że: „każda lubi być trochę zgwałcona”. Byle mocniej zranić, odczłowieczyć i odrzeć z godności. Miłujący Boga i ojczyznę panowie, nie wiadomo po co odwiedzający mój facebookowy profil, już przy porannej kawce życzą mi zarazem zbiorowego gwałtu i wyzywają od dziwek. Niedawno śledzony przez legion zakochanych nastolatek młody mężczyzna, tytułujący się misterem nadwiślańskiej urody męskiej, nie zrozumiawszy ni w ząb jednego z moich ostatnich felietonów, pozwolił sobie z perspektywy swych dwudziestu wiosen podsumować moje losy. Jego zdaniem: mam „bałagan w życiu” i jestem „zakompleksioną panią z Polski” oraz „nie powinnam się wypowiadać publicznie, bo w przeciwieństwie do niego, nie mam matury”. Łał! Mógłbyś, chłopaku, być moim synem. Dwadzieścia sześć lat, które nas dzielą, to kawał czasu, niemało zwycięsko pokonanych zakrętów dorosłości, liczne osoby, którymi przyszło mi się opiekować, skromny dorobek kilku tysięcy przeprowadzonych wywiadów, wyprodukowanych programów i siedem wydanych książek. Ciekawe, czy gdybym była facetem, doczekałabym się równie pełnego gówniarskiej buty komentarza na swój temat. Może spróbuj, młody człowieku! Okazji nie brakuje.

W ubiegłym tygodniu były wykładowca w szkole przewielebnego ojca Rydzyka, „publicysta” Stanisław Michalkiewicz napisał o posłance na Sejm RP, ale przede wszystkim o kobiecie, istocie ludzkiej, bliźnim i rodaczce: „Wielce czcigodna pani posłanka Joanna Scheuring-Wielgus wtargnęła z jakimiś aktywistami na wykład poświęcony Żołnierzom Wyklętym. Nie wiem dokładnie, czy ona, czy ci aktywiści zaczęli wykrzykiwać, że Wyklęci to zbrodniarze. To pokazuje, że błędem jest odrzucanie pochopne wszelkich tradycji, bo kiedyś, jeszcze za okupacji, to kur... gestapowskie były strzyżone do gołej skóry. Później ten zwyczaj zaczął zanikać i kur... ubeckie nie były już strzyżone. Skutek mamy taki, że się rozmaite rozwydrzone dziewuchy rozzuchwaliły. Tak naprawdę za takie wyskoki wielce czcigodna posłanka Scheuring-Wielgus powinna być wybatożona na gołą du...ę”.

Oczywiście żartuję z tą propozycją rycerskiej riposty na powyższe słowa ze strony młodocianego pięknoty. To by wymagało prawdziwej odwagi, ponieważ odpowiedź w takich razach bywa brutalna, a nienawiść wylewana w komentarzach zajadła.

Wielce czcigodny pan Stanisław Michalkiewicz nie wie, czy to konkretnie Joanna Scheuring-Wielgus wykrzyczała przytoczone przez niego słowa, ale co mu szkodzi rzygnąć chamstwem i nienawiścią, dając upust pełnym agresji seksistowskim fantazjom. Wielce szanowny mister piękny nie ma pojęcia o moim życiu, ale co mu szkodzi prostacko je podsumować. Politycy szafujący ludzkimi losami nie zdają sobie sprawy z tego, co czują ofiary gwałtu albo matki, które urodziły terminalnie chore dzieci, kiedy słyszą wyżej cytowane mądrości, ale co im szkodzi banalizować cierpienie, które z racji płci, nigdy nie będzie ich udziałem. Na pogardę i mowę nienawiści wobec kobiet panuje w Polsce zaiste niebywałe przyzwolenie. Nigdy nie pojmę, skąd się to bierze.

Ale dość już mojego ględzenia, zapraszam do lektury komentarzy poniżej, tam znajdziecie aż nadto dowodów na powyższe stwierdzenie. Miłego hejtowania! Ja tymczasem przemierzam wyspy Indonezji i wszystkim miłym przyjaznym ludziom płci obojga posyłam wielkiego buziaka!

13 lutego 2017

PIOTRUSIE PANNY

Psychologia kocha baśniowe analogie. Mamy więc syndrom Śpiącej Królewny, dziewczyny pozostającej w stanie hibernacji w oczekiwaniu, aż pojawi się książę i sprawi, że zacznie się jej „prawdziwe życie” (he, he, czasem lepiej, że się nie doczeka, ale to już inna bajka). Mamy narcystyczną Królową Śniegu, niezdolną do okazywania ciepłych uczuć intelektualistkę. Mamy Kopciuszka, nieustannie poświęcającego się dla innych i czekającego na swój wielki dzień, oraz jej siostry zazdrośnice, zakompleksione i zawsze chętne do intryg.

No i oczywiście mamy Piotrusia Pana. W tym towarzystwie to on pozostaje absolutną gwiazdą. Właśnie jemu literatura psychologiczna poświęca najwięcej miejsca, a to z tej prostej przyczyny, że czytują ją głównie kobiety, wspomniane wcześniej królewny, ślicznoty oraz brzydule, którym ów wieczny chłopiec psuje krew po równo i bez wyjątku. Pocałował, obudził, rozkochał, pobawił się i tyle go widziały.

Chyba każda z nas, niezależnie od kategorii, do jakiej należy, natknęła się na swej drodze na tego wiecznego dzieciaka w przebraniu dorosłego faceta.

Nie można na takim polegać, nie da się z takim planować. Nie w głowie mu odpowiedzialność za popełnione czyny i spłodzone dzieci. Chociaż pomyka w markowych gaciach za kilka stów, ich kieszenie świecą pustkami, kiedy przychodzi do płacenia rachunków. Piotruś Pan rzuca bez słowa, ale kiedy to ty próbujesz się od niego uwolnić, zalewa się łzami i obiecuje poprawę, która oczywiście nigdy nie następuje.

Jego specjalność to przerzucanie odpowiedzialności za swoją sytuację, uczucia, położenie materialne – niepotrzebne skreślić – na całe otoczenie: od narzeczonej, poprzez rodziców, aż po rząd, system oraz efekt cieplarniany. Każdy pretekst jest dobry, byle tylko nie brać na chudą klatę skutków własnych posunięć.

Do niedawna sądziłam, że syndrom Piotrusia Pana to specjalność głównie męska, stanowiąca niezbity dowód na to, że w dziewczynach cała nadzieja ludzkości. Nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz przychodzi mi walnąć się w pierś oraz puknąć w głowę, wyznając: jakże się myliłam! Gender nierychliwy, ale sprawiedliwy! Wokół jak grzyby po deszczu rosną Piotrusie Panny. Dziewczęta, a w zasadzie kobiety, które mimo ćwierćwiecza lub więcej na karku nie widzą nic niestosownego w pozostawaniu na garnuszku mamy i taty pod pretekstem nieodnalezienia jeszcze swojej drogi życiowej. Przy czym poszukiwania owej drogi odbywają się na ogół pomiędzy ciepłym rodzicielskim gniazdkiem, jakąś niezbyt ambitną „pracką” (jeśli w ogóle), nieco przypadkowo wybranym wydziałem, na którym zaczyna się enty kierunek studiów, i ulubioną knajpką, względnie salą do ćwiczeń fitness. Celują w tym panny z domów raczej niebiednych, ale i niekoniecznie zamożnych, grunt, że rodzice dali się wkręcić w przekonanie, że ich dorosłym pociechom koniecznie powinno być lepiej niż im samym.

Dzisiejsi czterdziestopięcio-, pięćdziesięciolatkowie należą bowiem do pokolenia, które zasadniczo nie dostało od swoich starych nic oprócz kopa w tyłek i błogosławieństwa na drogę. Jesteśmy dziećmi transformacji, jako młodzi dorośli przeżyliśmy kryzys, przy którym krach giełdowy z 2008 roku to wakacje pod palmami. Zasuwaliśmy jak nakręceni, wychowując dzieci, studiując i pracując równocześnie.

Czy ktoś z moich równolatków zastanawiał się wtedy latami, w czym tu się spełnić? Nie. Czy chcieliśmy mieszkać w nieskończoność z rodzicami, bo tak wygodniej? Never! Sytuacja wymuszała ciężki zapieprz, z którego co mądrzejsi uczynili swoją życiową pasję. Wysyp Piotrusiów płci obojga w pokoleniu naszych dzieci to na pewno po części nasza wina. Czegoś zabrakło, czegoś było zbyt wiele. Jednak nie tylko. Nasi rodzice też popełniali błędy. Na przykład dawali nam w skórę i zostawiali na całe lata pod opieką dziadków.

Każde pokolenie ma swoje za uszami. Każde kolejne musi się uporać z własną traumą. I każde musi zbudować własny dorobek na własną rękę. Już słyszę te głosy oburzenia, że jak to! Przecież jest bezrobocie wśród młodych! Brak perspektyw! Kryzys i śmieciówki. Zgadza się. Jest tylko jeden drobiazg: wiecie, co różni Piotrusia Pana i Pannę od osoby dorosłej? To, że dorośli działają MIMO. A Piotrusie NIE działają PONIEWAŻ.

WŁADCY MACIC Z TABLOIDÓW

Dekadę temu z okładem, kiedy jeszcze nie wiedziałam, jak postępować z agresywnymi plotkarskimi mediami, pochwaliłam się swoim życiem prywatnym w kolorowej gazecie. Była sesja z mężczyzną i był ślub, na który wpakowali się paparazzi. Dziś nie dopuściłabym do tego, jednak błądzić jest rzeczą ludzką. Było – minęło. Nie przewidziałam wtedy jednego. Mianowicie obsesji polskich władców i władczyń macic na punkcie rozrodu tzw. gwiazd. Zaznaczam od razu, że się za takową nie uważam, jednak w żargonie stosowanym przez różne redakcje łapię się, zupełnie niezasłużenie, do tej właśnie kategorii.

Nie zdążyłam jeszcze oddać sukienki ślubnej do pralni, a już rozpoczęłam trwającą przez kilka kolejnych lat medialną ciążę urojoną w pustych głowinach osób pracujących na stanowisku „dziennikarz” w popularnych portalach i gazetach.

Byłam pytana o plany rodzicielskie dosłownie na każdym kroku, czasami musiałam w osłupieniu przyjmować obłudnie składane mi „gratulacje”, co najwyraźniej miało na celu wysondowanie mojej reakcji i ewentualne potwierdzenie „supernewsa”. Wszak Polska ma prawo wiedzieć, co w macicy piszczy.

Nasze polskie brzuchy niestety nie są naszą prywatną sprawą. Wracam do tych starych dziejów, mając przed sobą zdjęcie młodej pięknej kobiety, którą podziwiam, uważam za pozytywną bohaterkę medialnej rzeczywistości i przed którą od lat chylę czoła. Jest dzielna, nieustraszona i daje nadzieję tysiącom ludzi jeżdżących na wózkach inwalidzkich. Mowa o wokalistce Monice Kuszyńskiej, która mimo trwałej niepełnosprawności i wielu przebytych operacji kilka dni temu szczęśliwie została mamą małego Jeremiego.

Nic, tylko gratulować! Co niniejszym z serca czynię.

Nic, tylko otrzeć łezkę wzruszenia i mocno trzymać kciuki za mamę, tatę i maluszka. Nic z tego! Władcy macic z tabloidów już zwietrzyli sensację i uzbrojeni w wirtualne wzierniki, dawaj zaglądać Monice tam, gdzie nie trzeba, i dociekać. A jak zaszła? Normalnie zaszła? Analogowo? A może jednak nienormalnie? Może in vitro? A czytelnicy i czytelniczki na forach się „jarają” do nieprzytomności. Komentują. Wiedzą lepiej. I zadziobią każdego, kto tylko spróbuje popsuć im zabawę, sugerując, że guzik im do tego. „Twoja ciąża? Nasza sprawa!” – zdaje się krzyczeć tłuszcza umierająca z ciekawości, jak też niepełnosprawna kobieta robi TE rzeczy. Bo tak naprawdę o zaspokojenie takiej ciekawości tu chodzi. O nic więcej.

Pamiętacie sprawę sześćdziesięcioletniej matki sprzed ponad roku? Cała Polska badała jej wtedy poziom hormonów, a prasa donosiła o grubości ścian jej macicy. Każdy ciul czuł się upoważniony do tego, by komentować jej fizjologię. To dokładnie ten sam mechanizm.

Co za chora mentalność stoi za potrzebą publicznego zawłaszczania naszych brzuchów? Wara wam, do cholery. Nikomu nic do tego, jak, kiedy, w jakiej pozycji, z kim i na jakich warunkach zachodzimy albo nie zachodzimy w ciążę. Wara od naszych decyzji, czy chcemy być matkami, czy nie. Wara od „ciążowych brzuszków” gwiazd i tego, jak zostały poczęte ich dzieci.

Tu wielka prośba do osób znanych. Nie grajcie swoimi brzuchami pod publiczkę. Nie karmcie tej niezdrowej ciekawości. Wiem, że redakcje szaleją, a ciążowe zdjęcia przysparzają wam popularności, ale grając w tę grę, wspieracie wszystkich tych, którym się wydaje, że mają prawo wtryniać swoje brudne paluchy w nasze majtki i sprawdzać, co się w nich dzieje.

Nazwijmy rzecz po imieniu. Publiczne dociekanie, w jaki sposób poczęło się dziecko Moniki Kuszyńskiej, jest szczytem grubiaństwa. Ale też doskonale pokazuje, jak niezdrowe zainteresowanie towarzyszy w Polsce TYM sprawom. Naprawdę dorośli ludzie tworzą i komentują takie newsy? Trudno uwierzyć. Poziom towarzyszącej temu ekscytacji przypomina raczej wczesną fazę podstawówki.

20 lutego 2017

CZTERY LATA

Rano. Wlokę się w dresie, zakapturzona, niedobudzona i niedowidząca z psem do pobliskiego parku. Nagle: bum! Wpada na mnie biegnący koleś ze słuchawkami na uszach, telefonem w garści i licznymi dziarami na wielkich barach i potężnych łydkach.

– Uważaj, gdzie leziesz, k…wa! – warczy mi prosto w nos, zamiast przeprosić.

Patrzę, mrużę oczy i… cholera, to przecież syn dawnej znajomej. Cztery lata temu, kiedy się widziałyśmy ostatni raz, przechodził mutację i chciał w przyszłości zostać konstruktorem samolotów albo rakiet. Uroczy chłopak, z grzywą blond loków. Dziś zgolony na zero, wstrętny, ponury troglodyta. Nie poznał mnie. Ja też nie bardzo miałam chęć na pogaduszki. Wyminęłam go szybko, zachodząc w głowę, jak to możliwe, że w ciągu czterech lat z fajnego dzieciaka wyrósł ktoś taki.

– Napisz coś urodzinowego, „GRAZIA” świętuje cztery lata na polskim rynku! – prosi redaktorka naczelna.

– Oczywiście! – brzmi moja karna odpowiedź autorki, gdyż osoby żyjące z pisania niechętnie zadzierają z naczelnymi. Cztery lata… To właściwie mało czy dużo? Ha! To zależy, kto pyta!

Zgodnie z zapowiedziami kalendarza Majów, cztery lata temu miał się skończyć świat. Na szczęście do tego nie doszło i na rynku pojawiła się „GRAZIA”. Z mniej istotnych wydarzeń, Polska podołała organizacji Euro, przy okazji powołując do życia instytucję Natalii Siwiec. Trudno uwierzyć, że zaledwie cztery lata temu nikt nad Wisłą o niej nie słyszał. A skoro już jesteśmy przy celebrytach, cztery lata temu Małgorzata Rozenek-Majdan była jeszcze szczęśliwą panią Kostrzewską-Rozenek i właśnie zaczynała erę porządków na wielką skalę, wywalając przy okazji z dowodu dziesięć zbędnych lat. Czy w tym wypadku cztery lata to dużo? Nie wiem, ale i tak zazdroszczę.

Jednak kariera Perfekcyjnej Pani Domu miała dopiero rozkwitnąć, ponieważ główne miejsce w blasku fleszy cztery lata temu zajmowały niejakie Grycanki. Matka Grycan czuła się gwiazdą takiego formatu, że dyktowała wszystkim warunki. Nigdy nie zapomnę, jak wkroczyła do studia, w którym czekałyśmy na nią z Dorotą Wellman i kilkorgiem gości, spóźniona o ponad godzinę, zdobna w zadziwiający makijaż à la Ludwik XVI, i bardzo się zdziwiła, kiedy ośmieliłyśmy się dać wyraz niezadowoleniu, że kazała na siebie czekać.

Dziś nikt już na nią nie czeka. Czasem kariera w mediach trwa krócej niż kadencja posła. Cztery lata temu Agnieszka Szulim, dziś Woźniak-Starak, wówczas jeszcze Badziak, właśnie stawiała pierwsze kroki w drodze na szczyt TVN, a Austriak Felix Baumgartner wykonał skok ze stratosfery, pokonując 39 kilometrów w dół i nie zabijając się przy okazji. Cztery lata temu wybuchła też afera Amber Gold i wprowadzono reformę emerytalną wydłużającą okres pracy do sześćdziesiątego siódmego roku życia. Oba wydarzenia cztery lata później nadal stanowią doskonałe paliwo do walki politycznej.

A jaka ja byłam cztery lata temu? Czy pamiętam, co było dla mnie wtedy ważne? Czy dalej to samo się liczy?

Te pytania przenoszą mnie na ławeczkę w parku, na której równo cztery lata temu jesienią opowiadałam przyjacielowi, jak bardzo pragnę, jak bardzo chcę. Muszę to zrobić! A tu na drodze piętrzą się przeszkody. Nie składa się, gwiazdy się nie układają. I wtedy mój kumpel, mądry starszy gość, mając dosyć moich chciejskich monologów, rzekł: „A wiesz, że podobno do rozwiązania dziewięćdziesięciu procent naszych problemów wystarczy czas? Pogadamy za cztery lata, zobaczymy, czy wtedy będziesz się cieszyć, czy martwić tym, co z tego wyjdzie lub nie”. Pożegnał się i ruszył w swoją stronę.

Musiałam się całkiem porządnie wysilić i odpalić archiwum mejlowe, by w ogóle sobie przypomnieć, co było tą superważną sprawą, która „musiała się udać, bo jak nie, to…”. Śledztwo zostało zwieńczone wybuchem gromkiego śmiechu. Chodziło o jakąś bzdurę. Dlaczego te cztery lata temu „wkręciłam” sobie, że to takie ważne? Cała sprawa wyparowała jak sen złoty.

Z okazji czwartych urodzin naszej ulubionej gazety życzę redakcji, czytelniczkom i sobie samej, abyśmy w trudnych chwilach, kiedy gwiazdy nie chcą się układać po naszej myśli, zawsze pamiętały o tym, co powiedział mój stary przyjaciel – że to czas rozwiązuje większość naszych problemów, a wagę spraw, na których nam tak straszliwie zależy, można będzie ocenić dopiero za cztery lata. I abyśmy, wychowując dzieci, zawsze miały świadomość, że zaledwie cztery lata wystarczą, by dorosnąć i zmarnować okazję do zostania fajnym człowiekiem.

JA PANOM PŁACĘ

Kolejny tydzień w ojczyźnie upłynął na jedzeniu pączków, wycinaniu drzew i dalszym zapoznawaniu się z krótkimi w formie, acz bogatymi w treść deklaracjami polityków partii rządzącej. I tak sam PAN naczelnik państwa raczył nas powiadomić, że zarówno on, jak i jego cała świta zaliczają się do klasy PANÓW. Ludzkich – to na pocieszenie. Komentarze na temat tej wypowiedzi nie cichną, więc i ja, z azjatyckiej oddali, gdzie obecnie przebywam, pozwolę sobie dorzucić trzy rupie w tej sprawie.

Panowie! Bardzo się cieszę, że macie tak dobre samopoczucie i zdanie na własny temat. To zasadniczo cecha w życiu przydatna. Sama od lat ciężko pracuję nad tym, by bardziej wierzyć w siebie. Polskie wychowanie, jak wiadomo, nieszczególnie promuje wysokie poczucie własnej wartości. To często skutkuje kompleksami, które niczym kłody ściętych drzewostanów, zaściełające dziś kraj nasz (jeszcze) zielony, leżą na mojej drodze do pełnego szczęścia.

Jak by to było cudownie nie mieć żadnych wątpliwości i móc tak po prostu narzucić siebie światu! Niestety w wykształciuchowskim gnieździe, w którym wyrosłam, tak chętnie dziś nazywanym na prawicowych forach internetowych „resortowym” (jaki to niby resort, dokładnie nie wiadomo, ale nazwisko znane w kolejnym pokoleniu, więc jakiś musiał być), nauczono mnie, że buta i poczucie bezkarnej wyższości to jednak nie to samo co szacunek do własnej osoby i wysokie poczucie wartości. Dość często też powtarzano mi tam, że pycha kroczy przed upadkiem, a dorosły człowiek rozumie, że nie wszystko na tym świecie zawsze idzie po jego myśli. I jeszcze, że inni mają prawo do własnych suwerennych decyzji, które trzeba szanować, choćbyśmy mieli wyjść z siebie i stanąć obok.

Dlatego, Panowie (nie)mili, widzę w Was nie liderów, którym by można zaufać, ale pyszałkowatych, rozwydrzonych chłopaków, przekonanych w swojej niedojrzałości, że można jechać po bandzie, bo teraz, k…, MY!

Dziś, jak każdego miesiąca, zrobiłam Wam spory przelew, oddając w formie podatków znaczną część swoich zarobków. Umowa, którą zawarłam z moim krajem, wchodząc na rynek pracy, brzmiała następująco: ty bulisz na nasze utrzymanie, a my rządzimy w ramach prawa, które obowiązuje obie strony. To prawo, na razie, zakłada przestrzeganie Konstytucji RP, na którą wiele lat temu oddałam świadomie swój głos w referendum. Panowie ją podeptali niezliczoną ilość razy.

Oznacza też na przykład stosowanie tzw. konwencji antyprzemocowej. Tymczasem (ludzki) Pan Prezydent Andrzej Duda już jakiś czas temu oznajmił w telewizyjnym wywiadzie, że „po pierwsze, nie stosować!”. Aha. Mówimy o obowiązującym prawie?

Inny Pan (ludzki) minister zdrowia Konstanty Radziwiłł w innym wywiadzie stwierdził, co następuje: „(…) jako lekarz nie przepisałbym zgwałconej kobiecie pigułki »dzień po« (…) skorzystałbym z klauzuli sumienia”. Tymczasem zgodnie z (ciągle obowiązującym) stanowiskiem Komitetu Bioetyki przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk z dnia 12 listopada 2013 roku stanowisko nr 4/2013: „... w ramach klauzuli sumienia w ogóle nie mieszczą się świadczenia, których lekarz nie przeprowadza osobiście, zatem nie obejmuje ona wydania skierowania na badania czy wystawienia recepty. Przyjmując, że samo wystawienie recepty nie stanowi »wykonania świadczenia zdrowotnego«”. Ale co tam. Minister jest przekonany, że jego system wartości ma obowiązywać wszystkich, bo tak jest lepiej i już. Kogo obchodzą jakieś zgwałcone i tak pewnie puszczalskie lale.

Jak dla mnie, w zaciszu własnej psychiki, Andrzej Duda – osoba prywatna może sobie codziennie drukować i palić w kominku znienawidzony tekst konwencji, odmawiając przy tym dowolną nowennę. Ale Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, którego także ja, osoba niewierząca i konwencję popierająca, utrzymuję ze swoich podatków, nie ma prawa nawoływać do łamania… obowiązującego nas oboje prawa. Aby konwencji nie stosować, trzeba ją najpierw wypowiedzieć. Nie mam wątpliwości, że taka próba zostanie przez (ludzkich) Panów podjęta. Jednak najpierw owi Panowie będą musieli mieć z nami do czynienia. Oczywiście, że się wściekniemy i wyjdziemy na ulice. Oczywiście, że napisze o tym cała światowa prasa. Oczywiście, że te wydarzenia zostaną zapisane na kartach historii i żadna Wasza cenzura nic na to nie poradzi.

Jak dla mnie, Konstanty Radziwiłł – osoba prywatna może każdego dnia nawlekać pigułki postkoitalne na nitkę i udawać, że to różaniec, modląc się o ocalenie wszystkich niezagnieżdżonych w niegościnnych macicach złych kobiet jajeczek tego świata. Jednak jako minister zdrowia nie ma prawa opowiadać dyrdymałów, które nijak mają się do obowiązującego stanu prawa i wiedzy medycznej.

Sam zaś Jarosław Kaczyński – osoba prywatna może sobie w domu wystawać godzinami przed lustrem i powtarzać do upojenia, że jest wielkim Panem. Jednak jako poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej jest winien szacunek wszystkim obywatelkom i obywatelom. Także mnie, która go nie popieram. Ponieważ na niego płacę. „Pan płaci, pani płaci...” – jak mawiał klasyk w filmie Rejs, który gorąco polecam w ramach ogólnej tendencji radosnych powrotów do słusznie minionej epoki. Miłego hejtowania!

27 lutego 2017

POLKI PARASOLKI

Zarzuciłam kurtkę od deszczu na czarną bluzę, wciągnęłam kalosze i ruszyłam w miasto.

Z przystanku zgarnęłam trzy babki także ubrane na czarno. „Jedziecie na plac Zamkowy? Zapraszam do mnie, wsiadajcie!” Kobiety się ucieszyły, bo było zimno i nadchodził deszcz. Ja też. Nie lubię łazić sama na manifestacje, a córka i jej przyjaciółki jechały z drugiej strony Wisły, więc nie było sensu spotykać się wcześniej.

Zaparkowałyśmy przy placu Grzybowskim, spory kawałek od Starego Miasta, i ruszyłyśmy przed siebie, kuląc się w trójkę pod wspólną parasolką. Obce, ale tak bliskie sobie w poczuciu, że „dość” znaczy „dość”. Żadnej z nas nie chodziło w tej demonstracji jedynie o dostęp do legalnej aborcji. To plan zaostrzenia tego prawa, a raczej pogłębienia obowiązującej prawnej fikcji, stał się kroplą, która przelała czarę kobiecej goryczy.

Rozmawiałyśmy o stosunku polityków do kobiet w ogóle. O tym, jak zwyczajowo spycha się na nas najtrudniejsze życiowe zadania, takie jak opieka nad najsłabszymi, najmłodszymi i najstarszymi. Wszak to kobiety, poświęcając własne życie, karierę i szansę na lepsze zarobki, sprawują nad nimi opiekę, dbają, pielęgnują, stają na głowie, by zapewnić rehabilitację, edukację, godne wchodzenie w życie i godne umieranie. Jasne, że nie tylko kobiety, ale statystyka jest tu jednoznaczna.

Gdyby matki, żony i siostry nagle odeszły od kołysek swoich dzieci i łóżek starych rodziców, okazałoby się, jak to naprawdę wygląda. Ale one tego nie zrobią. Są na to zbyt odpowiedzialne i kochające. Politycy wszelkiej maści doskonale o tym wiedzą, więc jak mantrę powtarzają, że „sorry, bardzo im przykro, ale są rzeczy ważne i ważniejsze!”.

Na pomoc kobietom kasy brak. Nie brak na nowe stadiony czy na finansowanie nikomu niepotrzebnej reformy edukacji, ale na żłobki, przedszkola i wsparcie dla samotnych matek i matek dzieci niepełnosprawnych już tak. Aby uspokoić sumienie, w ramach odnowy moralnej proponuje się nam za to całkowity zakaz aborcji przy równoczesnym odcięciu od edukacji seksualnej i braku refundacji antykoncepcji.

I tutaj mówimy „dość”. Mówimy to późno, ale ważne, że mówimy. Tylko nie dajmy sobie wmówić, że głównym, czy wręcz jedynym naszym postulatem jest dostęp do aborcji!

Nie, nie, po trzykroć nie! Nasz postulat jest daleko szerszy. My chcemy lepszego życia. Chcemy, by politycy raz na zawsze zrozumieli, że w 2016 roku nie ma już miejsca na wyśmiewanie naszych potrzeb i na pogardliwe traktowanie połowy obywateli.

Mamy głos, płacimy podatki, odgrywamy kluczową rolę w przetrwaniu społeczeństwa. Dziewięćdziesiąt osiem lat temu, jako jedne z pierwszych na świecie, zyskałyśmy prawa wyborcze. Wiecie, jak to było?

W mroźną listopadową noc, podobną do dzisiejszej, Polki, stukając parasolkami w okiennice willi Józefa Piłsudskiego, wywalczyły sobie prawo głosu. Piłsudski przetrzymał delegację sufrażystek kilka godzin na mrozie, lecz w końcu oznajmił im to, na co czekały: prawa obywatelskie będą w Polsce przysługiwać bez różnicy płci! Wtedy miałyśmy swojego człowieka blisko władzy. Żona naczelnika, Aleksandra Piłsudska, była zdeklarowaną feministką i zapewne nie dała mężowi wyboru.

Jak widzicie, symbol parasolki w rękach protestującej Polki nie narodził się jesienią 2016 roku. Na placu Zamkowym spotkałam swoją siostrę, córkę i wielką bandę przyjaciółek. To był wzruszający, budujący dzień, a ulewa, która nie zostawiła tego dnia suchej nitki na wielotysięcznym tłumie, pomogła nam w symbolicznej łączności z naszymi prababkami. Pamiętajmy o nich, biorąc w jesienną słotę parasolkę w dłoń.

Na koniec jeszcze małe kalendarium. Jako pierwsze na świecie zagłosowały mieszkanki stanu Wyoming (1869), a wszystkim Amerykankom przyznano to prawo w 1920 roku. Damska ubikacja w senacie USA pojawiła się, uwaga, dopiero 70 lat później!

Pierwszym krajem, w którym kobiety uzyskały prawo wyborcze, ale tylko czynne, była Nowa Zelandia (w 1893 roku), później Australia (1902) i Finlandia (1906). W latach 1913−1917 prawo wyborcze uzyskały Norweżki, Dunki, Islandki, Holenderki, Rosjanki i Kanadyjki, a w 1918 roku, wraz z Polkami, Niemki, Angielki i mieszkanki Luksemburga. Jako jednym z ostatnich w Europie prawa wyborcze przyznano Szwajcarkom – w 1971 roku, a w jednym z kantonów dopiero w 1990 roku. Portugalki mogą głosować od 1974 roku, a mieszkanki Liechtensteinu od 1984. W 2005 roku praw wyborczych doczekały się obywatelki Kuwejtu.

Jak widzicie, kobiet prawa to jest bardzo świeża sprawa. Przed nami sporo do zrobienia, nie składamy parasolek!

ŻELAZNA LOGIKA MĘSKIEGO RYNKU KORWIN-MIKKEGO

Janusz Korwin-Mikke w trakcie debaty na temat różnic w wynagrodzeniach między kobietami i mężczyznami stwierdził, że kobiety muszą zarabiać mniej, „bo są słabsze, mniejsze i mniej inteligentne”. Ojej.

Panie Januszu! Mam zatem do Pana pytanie. Jak my, głupie, małe kobietki, które na wolnym rynku czasem jednak zarabiamy bardzo dobrze, mamy w takim razie postąpić?

Ja na przykład, Panie Januszu złociutki, bardzo dużo pracuję. Ciągle mam jakieś nowe pomysły, na pewno głupie, ale jednak. Przez to różne durne redakcje, wydawnictwa i stacje telewizyjne, a także portale internetowe oraz uczestniczki i uczestnicy warsztatów, które prowadzę, ciągle chcą mi płacić zupełnie normalną rynkową stawkę i wcale nie pytają o płeć. No i jest problem, ponieważ na tym cholernym wolnym rynku (tfu!) ciągle nie udaje mi się zarabiać gorzej od moich mądrych kolegów płci męskiej.

Pan się na wolnym rynku zna, Panie Januszu, prawda? Pan chyba jest w ogóle wolnorynkowcem totalnym?

A tu taka okropna sprawa na jaw wychodzi: rynek, owszem, statystycznie kobietom płaci nawet do 30 proc. mniej niż mężczyznom na tych samych stanowiskach. Jednak czasem, zwłaszcza kiedy baba jest dożarta i ma przewrócone we łbie, jak chociażby ja sama, płaci im jak facetom albo nawet lepiej! Nie chce, ale płaci właśnie tym najwredniejszym babskim zakapiorom feministycznym! Bo się – cholery – domagają i mówią, że za mniej to one „pie...lą, nie robią”.

Przyznam się Panu ze wstydem, że moje (no wiem, że głupie, babskie) podejście bywa właśnie takie. Skoro bowiem moje programy i teksty dobrze się sprzedają i pracują na wyniki działających na wolnym rynku mediów, to ja, Panie Januszu drogi, bezczelnie negocjuję swoje stawki, a rynek odpowiada tak, jak (głupia) babka w tej reklamie: „Lola, jesteś tego warta”.

Wiem, że to dla Pana straszna wiadomość, ponieważ jest Pan wielbicielem rynku, który przecież zawsze ma rację. Ale tu jest trochę wtopa. Pana ukochany wolny rynek płaci właśnie tym zołzom piekielnym, zdeformowanym, pełnym kompleksów i traum, które mu nie popuszczają i nie dają sobie w kaszę dmuchać. Płaci tym opętanym przez szatana wariatkom, które nie kumają, że każda lubi być czasem zgwałcona, i domagają się szacunku zarówno w łóżku, jak i w biurze korpo. Tym, które powinny, skwiercząc, płonąć na stosach po uprzednim ogoleniu ich kur...skich głów i wybatożeniu na gołe dupy, a przy tym są świadomymi swojej wartości fachurami i prowadzą własne firmy, osiągając doskonałe wyniki.

W tej sytuacji, Panie Januszu nasz przemądry, trzeba znaleźć jakieś rozwiązanie odgórne. Centralnie wprowadzić widełki zarobków i dochodów kobiecych. Co Pan proponuje?

Może produkty wytworzone przez firmy zarządzane przez kobiety powinny być z urzędu tańsze? Hmmm… ale gdy będą tańsze, to będą bardziej konkurencyjne i się te durne kobity i tak obłowią. To samo z zarobkami. Jeśli wprowadzi Pan limit możliwych zarobków dla bab, to pracodawcy przestaną zatrudniać facetów, w końcu każdy chce zapłacić jak najmniej.

Trudna sprawa, Panie Januszu. Mam nadzieję, że znajdzie Pan jakieś rozwiązanie tej palącej kwestii, i to szybko, bo baby, choć durne, uczą się jedna od drugiej i coraz częściej stawiają się rynkowi i szantażują, że bez należytej kasy nie podejmą się roboty.

Przykład idzie z góry. Kobity lubią papugować, więc pragnę zwrócić pańską uwagę na właściwą politykę historyczną. Nie może być tak, że polski europarlamentarzysta, który tak rozsądnie zwraca uwagę na naszą kobiecą głupotę, niski wzrost oraz ogólną słabość, toleruje historyczną aberrację, jaką jest fakt figurowania licznych kobiet pośród laureatek takiej na przykład Nagrody Nobla. Chyba sam Pan rozumie, że niektóre z nas, w swoich ptasich móżdżkach, mogą sobie naprawdę uroić, że taka Marysia Skłodowska-Curie, serio sama wykminiła te wszystkie rady-srady. Albo że Wisia Szymborska osobiście napisała swoje rymowanki. Heloł! Z tym trzeba koniecznie skończyć, a że w Polsce akurat wymieniamy podręczniki i historię w ogóle, to może warto skorzystać z okazji i zaprowadzić nareszcie porządek.

Najgorsze, że nie da się wprowadzić ostatecznego rozwiązania kwestii kobiecej bez skazania rasy „męskich” Panów na wyłączne stosunki homoseksualne. Ech… kupa roboty przed Panem, Panie Januszu, żeby to wszystko jakoś skleić w logiczną całość. Jak dla mnie, Pana koncepcja ciągle ma pewne merytoryczne braki. Ale trzymam kciuki i wierzę w Pana. Co ja tam wiem? Baba jestem.

6 marca 2017

OD POCZĄTKU, SIOSTRY

Na koniec burzliwego roku 2016 i początek nowego, oby spokojniejszego, 2017, nie będzie felietonu. Będzie list.

Kochana Czytelniczko! Dziewczyno, Kobieto, Polko! Nieważne, czy jesteś zbuntowaną dwudziestolatką, stawiającą pierwsze kroki w dorosłym życiu, kobietą w wieku balzakowskim, czy dojrzałą babką, która już wie, czego chce, i dawno otarła łzy po wielkich życiowych porażkach. Czy jesteś wierząca czy nie, czy głosowałaś tak, czy inaczej. Czy jesteś bogata, czy toniesz w długach, czy boisz się jutra, czy też idziesz z życiem na zwarcie, nie oglądając się na konsekwencje. Czy jesteś potulna i delikatna, czy też stanowcza i władcza. Jesteś moją siostrą!

Piszę do Ciebie z miłością i podziwem. Jakakolwiek byś bowiem była, wiem, że gdyby nie Ty, świat, który Cię otacza, utonąłby w bałaganie. To Ty łagodzisz konflikty, szukasz sposobu, by się dogadać, wstajesz w nocy do dziecka, ogarniasz, drepczesz, załatwiasz, przyrządzasz, otulasz, doglądasz, pilnujesz i pamiętasz. Ty, podobnie jak ja, mimo tych wszystkich wysiłków i starań, mimo panowania nad niezliczoną ilością drobnych i większych zadań, mimo swych kompetencji i trzeźwego osądu, wciąż wysłuchujesz, że jesteś: „tylko blondynką”, „kretynką”, „puszczalską, co nie wiedziała, komu dawała” i tak dalej, aż do upojenia.

Wydarzenia ostatniej jesieni ujawniły nieprzebrany ogrom pogardy dla kobiet, czający się po obydwu stronach politycznej barykady. Seksistowskie chamstwo ma się doskonale w absolutnie każdym środowisku.

Niedawno pewien mój zagorzały fan, mieniący się „feministą”, chcąc zrobić mi przyjemność, stworzył mem, na którym widać moją osobę (na bardzo korzystnym zdjęciu), zestawioną z wizerunkiem pewnej prawicowej polityczki starszego pokolenia (na zdjęciu wybitnie niekorzystnym). Tekst, którym go opatrzono, brzmiał: „Wolisz się umówić na randkę z posłanką X czy z feministką Młynarską?”. Feminista! Zagorzały zwolennik Czarnego Protestu! Znacie mnie trochę, więc się domyślacie, że szlag mnie trafił i napisałam mu, co o takim „komplemencie” sądzę. Nie po to walczę z seksizmem, żeby moją i innej kobiety wartość sprowadzać do tego, czy zdaniem jakiegoś typa, nadajemy się jeszcze do… wiecie czego, czy nie. Czym to się różni od prostackich wpisów w mediach społecznościowych, z których słynie Rafał Ziemkiewicz? Niczym.

Inny mądrala, również pragnąc mi się przypodobać, skomentował któreś z moich zdjęć na Facebooku słowami: „Chciałbym napisać coś miłego, ale boję się wyjść na seksistowskie zwierzę”. Wykształcony facio, a nie potrafi skomplementować kobiety, nie obrażając jej przy okazji. Słabe. Dobrze, że chociaż o tym wie i mam nadzieję, że z czasem zrobi postępy.

Festiwal chamstwa w stosunku do nas, kobiet, trwa w najlepsze. Politycy i dziennikarze na wyścigi popisują się swą wątpliwą erudycją i żenującym żartem, komentując jak leci kobiece obawy i postulaty.

A mamy się czego obawiać, bo to my zachodzimy w ciążę, to my (statystyka) zostajemy z dziećmi bez grosza i to nas wywalają z pracy z brzuchem. Wreszcie to my użyczamy swojego ciała i zdrowia, by mogło rozwijać się nowe życie. Ryzykujemy powikłania i ból, mamy pęknięte krocza, nawał mleka i kilka lat wyjętych z zawodowego życiorysu.

Niestety, jakby tego było mało, my same także popisujemy się seksistowskim chamstwem w stosunku do… samych siebie. Ileż kobiet z rechotem zamieszcza w internecie okrutne obrazki z obliczami polityczek przeciwnej opcji i niewybrednym komentarzem odwołującym się do ich wyglądu i przydatności do seksualnego spożycia. Ile razy mówimy o innych kobietach z nienawiścią, zawiścią i złością. Ścigamy się w wyłapywaniu i piętnowaniu najdrobniejszych błędów, hejtujemy, nie mając bladego pojęcia, jak wygląda życie obiektu naszej bezinteresownej nienawiści.

Popisujemy się małodusznością, wyłapujemy potknięcia, pouczamy, wyszydzamy, rzucamy kamieniami. Osobą, która zaznała tego w stopniu wręcz porażającym, jest Natalia Przybysz. Nie chcę tu oceniać ani jej postępowania, ani faktu, że opowiedziała publicznie, co się jej przydarzyło, bo to temat na osobną analizę. Chcę tylko zwrócić uwagę na to, że z nieustającą łatwością dowalamy jedne drugim na oślep, a wszystko dlatego, że same nie mamy dla siebie litości.

Na koniec i na początek chcę Cię zatem prosić, abyś była lepsza i milsza dla siebie i innych kobiet. Podajmy sobie pomocną dłoń. Jesteśmy sobie bardziej potrzebne niż kiedykolwiek! Niech rok 2017 będzie rokiem siostrzeństwa! Kocham Cię.

Paulina

PRZED NAMI DZIEŃ KOBIET, W TYM ROKU WYJĄTKOWY

Siedziała na plaży, w luźnych spodniach i kolorowej koszuli. Opalone na brązowo stopy wyciągnęła przed siebie i wykonała skłon, kładąc policzek na macie, obok kolan. Siwe włosy zalśniły różowawo w zachodzącym słońcu.

Widziałam, jak przez chwilę głęboko, miarowo oddycha w tej pozycji, po czym powoli i z gracją podnosi się i wyciąga dłonie ku niebu. A potem rozkłada się wygodnie na plecach, rozrzucając szeroko ręce i nogi, odpręża ciało. Patrzyłam zafascynowana, ponieważ nie ulegało wątpliwości, że ta sprężysta dama przekroczyła osiemdziesiątkę! Wyglądała na taką szczęśliwą, spokojną i pełną życia. Twarz miała ogorzałą, bez cienia makijażu. Ciało szczupłe i żywotne.

Patrząc na nią, pomyślałam o pani Helenie Norowicz, która w ubiegłym sezonie Lustra zawstydziła doskonałą formą fizyczną i wyrafinowanym stylem nas wszystkie – obecne na planie kobiety, które mogłyby być jej córkami, a nawet wnuczkami i prawnuczkami. Pani Helena i anonimowa joginka spotkana wczoraj na plaży na Bali są najżywszym dowodem na to, że osobowość się nie starzeje. To one motywują mnie do ćwiczeń, zdrowego jedzenia, wysypiania się i dbania o stan ducha.

Możemy sobie doczepić włosy, rzęsy, paznokcie i powiększyć biust. Możemy namalować zupełnie nową twarz, do czego namawiają vlogerki makijażystki. Możemy katować się ćwiczeniami i dietą, aby zmusić ciało do osiągnięcia pożądanych gabarytów. Jednak osobowości i poczucia spełnienia domalować się nie da.

Kiedy byłam małą dziewczynką, uwielbiałam jeździć z moją mamą – aktorką – na spektakle do teatru i przyglądać się procesowi charakteryzacji, a potem demakijażu jej i jej koleżanek po fachu. Za każdym razem z rozdziawioną buzią stwierdzałam najpierw, że wszystkie te panie z doklejonymi rzęsami i umalowanymi ustami są najpiękniejsze na świecie. Potem, kiedy zmywały się zmęczone po spektaklu (używając do tego najczęściej oleju lnianego z wodą), nagle wydawały mi się jeszcze piękniejsze. Poruszająco delikatne i wrażliwe, bez maski, jaką jest makijaż.

Lubię cienie pod oczami, zmarszczki wokół nich, plamki, piegi i przebarwienia. Lubię nieład we włosach i kiedy włosy są siwe. Bardziej od wyrafinowanego manikiuru na dłoniach kobiet podziwiam ich siłę i zwinność. Zawsze wtedy myślę, ile takie kobiece dłonie potrafią!

Nie znaczy to, że nie uwielbiam się czasem malować i stroić. Jasne, że tak! Ale chcę i już zawsze będę to robiła na własnych warunkach. Nie po to, by spełnić czyjeś oczekiwania, wpasować się w konwencję, oszukać metrykę. Nasze ciała i twarze mają być przede wszystkim zdrowe, emanować siłą i energią. Tych składników nie zawiera żaden puder! „Ładne” to pojęcie bardzo względne. To nie redaktorki z kolorowych gazet i spece od reklamy i marketingu będą mi mówić, jaka mam być, co nosić i jaki ma być kolor moich policzków.

Przed nami Dzień Kobiet, w tym roku wyjątkowy, ponieważ jak nigdy wcześniej Polki uświadamiają sobie teraz kruchość swoich praw. Z tej okazji życzę Wam, kochane, abyście zawsze w lustrze widziały osobę godną szacunku i miłości. Silną, zdrową, radosną i pełną wewnętrznej mocy! Niech nam wystarczy paliwa do późnej starości. Dbajmy o siebie naprawdę, a nie tylko pozornie. Ta dziewczyna w lustrze – tak, Ciebie mam na myśli, potrzebuje Twojego wsparcia. Bądź dla niej dobra.

7 marca 2017

CHLEB I CURRY

Dziewczyny chichotały, nachylając ku sobie drobne głowy. Sari w jaskrawych kolorach ciasno oplatały ich szczupłe sylwetki, a długie warkocze tańczyły za plecami przy każdym ruchu. Patrzyłam urzeczona. Od kilku dni obserwowałam w hotelowej restauracji tę samą scenę. Młodziutkie, może osiemnastoletnie kelnerki, czy też raczej kandydatki do tej pracy, uczące się obsługi zagranicznych gości, w wolnych chwilach plotkowały, popatrując dyskretnie w kierunku ogromniastych, tłustych, jasno- i rudowłosych, spalonych na cyklamen tropikalnym słońcem przybyszów z chłodniejszej części globu.

Ci ostatni w większości nie mogli swobodnie pomieścić swoich gigantycznych czterech liter na krzesłach, ale i tak co chwilę podrywali je do lotu, by dopaść do stołu i załadować na talerze porcje białego pieczywa, bekonu, jajek i roztopionego sera. Ich pociechy zaś pochłaniały kolejne porcje czekoladowych kulek z mlekiem.

Tylko nieliczni interesowali się tą częścią stołu, na której piętrzyły się kolorowe owoce i warzywa oraz różne rodzaje ryżu i tradycyjnego curry.

Wreszcie zebrałam się na odwagę i zagadałam do młodych kelnerek, co też tak je rozśmiesza. Początkowo spłoszyły się i chyba wystraszyły, że może ktoś tu poczuł się urażony, jednak zapewniłam je, że po prostu ciekawi mnie, kogo i co widzą osoby z innych stron świata, kiedy patrzą na nas – Europejczyków.

Kiedyś w Laosie przy takiej okazji dowiedziałam się, że jesteśmy crazy about emotions – zwariowani na punkcie emocji. Głośno gadamy, ciągle się kłócimy, publicznie obłapiamy i całujemy, to znów urządzamy awanturę, i tak w kółko. Trudno się nie zgodzić.

Dziewczyny wreszcie się przełamały i wyznały, że nie mogą się nadziwić, jak można jeść tyle chleba i ciasta! Po co?

Przecież to niedobre i za dużo!

To było na Sri Lance dziesięć lat temu. Nie spotkałam tam wówczas nikogo, kto byłby otyły, nawet w bogatszych miejscowościach, gdzie nie występował problem niedożywienia. Za to widziałam mnóstwo żwawych starych ludzi, smukłą młodzież i piękne dzieci. Na każdym kroku słyszałam o leczniczych właściwościach różnego rodzaju pokarmów i ziół, jakby każda napotkana przeze mnie osoba ukończyła jakiś specjalny kurs naturoterapii. I coś w tym jest.

Sri Lanka, na której od setek lat kwitnie przywieziona z Indii naturalna medycyna, zwana ajurwedą, może poszczycić się obok niej także własną tradycją leczniczą, która jest wiedzą powszechną i stosowaną na co dzień.

Wróciłam do Polski z poczuciem, że odebrałam ważną naukę dotyczącą naszego europejskiego obłędu na punkcie jedzenia. Mogę też śmiało powiedzieć, że od tamtej pory za każdym razem, kiedy zanadto sobie pofolgowałam przy stole, stawał mi przed oczami obraz przerażająco przejedzonych, otłuszczonych ciał przy stolikach i zdziwiony chichot czarnowłosych dziewczyn w kolorowych sari.

Dziesięć lat później znów jestem na Sri Lance. Pisząc te słowa, siedzę na lotnisku w drodze do Indii. Spędziłam na wyspie dwa pracowite tygodnie poświęcone pisaniu książki i jodze.

Kiedy pierwszego dnia pobytu wyszłam na drogę przed pensjonatem, aby się rozejrzeć, pod jego drzwi zajechała „piekarnia na kółkach”, obwieszczając swoje pojawienie się we wsi donośnym elektronicznym wykonaniem Dla Elizy Beethovena. W repertuarze były też buły, chleby oraz ciasta, lody na patyku, cukierki i inne świństwa – do wyboru.

Natychmiast zbiegła się chmara dzieciaków i ich mam, których sylwetki zaskakująco zaczęły przypominać te europejskie.

Kilka dni później zostałam zaproszona na biznesowy obiad w Kolombo, stolicy kraju, by pomówić o możliwościach promocji wyspy w Polsce. Podano kurczaka w panierce z frytkami i duuużo białego pieczywa. Na deser lody. W restauracji obecni byli sami zamożni, ubrani po europejsku ludzie. Wszyscy z solidnymi brzuchami. W tym kraju, gdzie jest najzdrowsze jedzenie świata! Gdzie wegetacja nie ustaje, a naturalna medycyna jest dostępna na wyciągnięcie ręki, ludzie opychają się europejskim świństwem tylko dlatego, że kojarzą je z zamożnością. Witajcie, cukrzyco i miażdżyco! Welcome zwyrodnienie stawów!

Na lotnisko odwoził mnie stary kierowca. Podzieliłam się z nim tą obserwacją. „Świat jest szalony, madame!”, zareagował. „A wie pani, że półtora litra francuskiej wody mineralnej kosztuje u nas tyle, co taka sama ilość benzyny? Obżeranie się zachodnim świństwem szkodzi ciału, ale picie TAKIEJ wody to już chyba świadczy o chorobie umysłu? Nie sądzi pani?” Zaśmiał się, a mnie zrobiło się smutno.

6 marca 2017

POLAKA ŻYCIE PO „POLEXICIE”

Ręka w górę, kto pracował na czarno albo starał się o pozwolenie na pracę na Zachodzie przed naszym wejściem do UE.

Był 1987 rok, ja we Francji, w kolejce całonocnej do przeklętego V biura prefektury paryskiej, gdzie w okienku zasiadała pani mego losu zbrojna w pieczątkę i zszywacz. I te przesłuchania, te kombinacje, kołowanie adresu, kontraktu, jakiegokolwiek zaczepienia w obcym świecie. Upokarzające pytania urzędniczek, poczucie gorszości, tymczasowości, robienia mi łachy, że oto mam prawo do trzech miesięcy legalnego pobytu. Potem do sześciu, wreszcie do roku, trzech i pół – ale pod warunkiem że będzie legalna robota, mieszkanie, popłacone rachunki. A weź tu wynajmij sensowne mieszkanie, człowieku imigrancie z niepewną sytuacją życiową! Pomarzyć możesz co najwyżej. Dopóki nie uruchomisz swego polskiego turbodoładowania pomysłowości: twój adres będzie u Polonusa, w klitce z innymi Polonusami. Potem się odbijesz, bo Polak potrafi, ale co się naszarpiesz, co się naużerasz, tego ci nikt nie wróci.

Myślicie, że mnie wzięło na kombatanckie wspominki? Nie. Ja tylko staram się przywołać to, cośmy tak szybko zapomnieli, a co niechybnie wróci, jeśli Polska opuści UE. Fakt, że do chwili wejścia Polski do Wspólnoty Europejskiej sytuacja formalna Polaków i Polek pragnących czy to za chlebem, czy za edukacją, miłością albo dla draki udać się na czas dłuższy do jednego z zachodnich krajów, nie różniła się szczególnie od tej, która jest udziałem tak pogardzanych w kraju uchodźców z Bliskiego Wschodu i Afryki.

Jestem głęboko przekonana, że PiS zechce wyprowadzić Polskę z Unii. Nie kupuję deklaracji JK, który się od takich planów odcina. Mało to razy się odcinał?

Nie piszę tego, aby przekonywać przekonanych. Zwracam się do tych, którzy wciąż nie widzą, w jak trudnej i groźnej sytuacji znalazła się Polska pod rządami PiS. Możecie mnie wyhejtować na lewą stronę, ale nie zmieni to faktu, że ceną za ewentualny „Polexit” będzie nieuchronny gigantyczny kryzys gospodarczy. Wszak wpompowane w Polskę miliardy euro to nie był prezent na Gwiazdkę od bogatego wujka.

Jeśli nie wy, to wasze dzieci będą chciały wiać na Zachód w poszukiwaniu roboty i lepszego życia, ale tam zostaną ustawione w kolejce, jak ja w roku 1987, do przeklętego V biura prefektury paryskiej, i usłyszą od urzędniczki, że sorry, ale mają już tylu uchodźców z terenów objętych prawdziwą wojną, że nic z tego. Pozostanie robota na czarno. Żegnaj, unijne ubezpieczenie zdrowotne, emeryturo i socjalu.

Nie będzie też żadnych Erasmusów-śmusów ani pożyczek studenckich dla Polaków. Witaj, Polaku, obywatelu kategorii „B”! Podziękuj panu Jarkowi za to, że tak ci to wszystko fajnie zorganizował. Podziękuj pani Beatce, że była taka stanowcza. I jeszcze panu Antkowi, że pokazał tym pedziom z Unii, gdzie mistrale zimują.

Podziękuj Kościołowi katolickiemu, matce swej, że zatroszczyła się o twój byt i przyszłość twoich dzieci, szczując na Unię, siedlisko szatana, gdzie chłopy z chłopami, baby z babami żenią się między sobą, a ksiądz nie może sobie spokojnie pomacać dzieciaka, żeby się zaraz nie zrobił zamęt. Gdzie kobity się skrobią na potęgę i zamiast deseru ssą tabletkę „po”, a jeszcze robią nie wiadomo jaką sprawę z byle gwałtu. Zepsute zachodnie szmaty, i tyle.

Polska, kraj rządzony przez Chrystusa Króla, musi temu przeciwdziałać systemowo, musi chronić swoje owieczki przed tym całym genderem, więc tylko czekać, jak ogłoszone zostanie z ambony wielkie referendum w sprawie opuszczenia europejskiej Sodomy i Gomory.

Zastanów się, Polaku, wyborco PiS, czy rzeczywiście tego chcesz dla swoich dzieci. Gość, który tobą manipuluje, napuszcza cię na bliskich, którzy mają inne poglądy, i sączy jad w serce, dzieci nie ma. Nie musi się martwić, jakie też będzie ich życie. Ani modlić się, by im się szczęśliwie poukładało, by miały wybór, gdzie i co chcą robić. Jemu chodzi o osobistą zemstę. To nie ma nic wspólnego z naszym dobrem ani z polską racją stanu. Pamiętaj o tym, kiedy będziesz szedł/szła do urny zagłosować za „Polexitem”. To złowrogie słowo nie bez powodu przebija się w mediach od kilku dni. Oni to zechcą zrobić. Jeszcze możemy ich powstrzymać.

13 marca 2017

JA, LOLA

Kto mnie zna choć odrobinę z pisania, z gadania albo osobiście, ten wie, że kocham wygłup. Kiedy coś mnie rozbawi – rzucam wszystko. Rozgrzebany rozdział książki, napoczęty scenariusz programu, gotowanie obiadu, a nawet, co stanowi najpoważniejszy dowód na to, że uznaję wyższość śmiechu nad każdą inną aktywnością, rozpoczętą sesję jogi.

Poczucie humoru, czasem wymagające i wyrafinowane, a niekiedy durne, uratowało mi życie. Dosłownie. Od wielu lat choruję na depresję, która lubi się zaczaić w najbardziej nieoczekiwanych zakamarkach i wyskoczyć niczym diabeł z pudełka, kiedy się jej najmniej spodziewam. Walczę z nią za pomocą terapii, leków, jogi, biegania, czytania, medytacji oraz porządnego spania i kochania. Jednak śmiech jest moją bronią atomową. Wyczulenie na rzeczy zabawne i poświęcanie im uwagi dostałam w genach razem z depresją.

W moim rodzinnym domu, obok wielu dramatów i trudnych sytuacji, które przyczyniły się do tego, że narobiłam w życiu niezmierzoną liczbę głupstw i przez całą młodość cierpiałam jak potępieniec, śmiech i humor były praktykowane na równi z rozpaczą. Wiecie, jak wygląda chiński znak jin-jang? To by była doskonała ilustracja przemieszania problemów i zabawy, w których wyrosłam.

Dzięki temu, kiedy tylko wyłapię z otoczenia coś, co mnie śmieszy, natychmiast się na tym skupiam, „idę w to”, zarykując się sama do siebie.

Lata temu ta kochająca drakę część mnie została ochrzczona przez przyjaciół Lolą. Ja sama stworzyłam dla Loli nazwisko „Margines”, które oddaje niestatystyczną sytuację i postawę życiową, które są moim udziałem. Wszak nie da się ukryć, że jeśli chodzi o formalne wykształcenie i ścieżkę kariery oraz liczne wyskoki z czterema małżeństwami włącznie, należę raczej do marginesu niż do mainstreamu. Dlatego przyjaciele i rodzina od trzydziestu lat nie zwracają się do mnie inaczej niż Lola.

Gdy kilkanaście lat temu po powrocie z Paryża zakładałam swoją pierwszą działalność gospodarczą w Polsce, nadałam jej nazwę „Lola Margines”. Zrobiłam to tylko po to, by posiadać kartę płatniczą z tym nazwiskiem i widzieć miny sprzedawców na stacjach benzynowych, kiedy będą przyjmować płatność i wystawiać fakturę. Pierwsza umowa z telewizją TVN Style na prowadzenie programu Miasto kobiet, wystawiona na dane Loli Margines, powróciła do mnie z adnotacją od zarządu, że nie życzy sobie takich głupich żartów. W tej sytuacji wybrałam się do firmy osobiście, by przedstawić wyciąg z rejestru firm oraz pieczęć, dowodzące, że o żadnym głupim żarcie nie może być mowy, nie pozwoliłabym sobie na coś podobnego. Lola to legalnie działający podmiot gospodarczy, uczciwie płacący podatki i ZUS! Miny ważnych dyrektorów, kiedy zrozumieli, że firma naprawdę tak się nazywa, noszę w czułej pamięci do dziś.

Kiedy więc nasz minister spraw zagranicznych powołał do życia państwo San Escobar, Lola nie mogła pozostać obojętna. Rzuciła wszystko, zasiadła do komputera i napisała na swoim facebookowym wallu rymowany po częstochowsku tekst, żartując, że jeśli powstanie do niego muzyka, ona osobiście wykona ten numer w telewizji.

Niespodziewanie już minutę później odezwała się inna kochająca chichrać się dziewczyna – Julia Chmielnik, kompozytorka i trenerka wokalna, znana wam z pewnością z programu telewizyjnego Twoja twarz brzmi znajomo, z którą nigdy wcześniej nie miałam okazji rozmawiać. Godzinę później piosenka była gotowa. Tak narodziła się salsa polityczno-erotyczna Słodki presidente, którą wykonałyśmy dzień później w studiu nagraniowym jako zespół Chicas de San Escobar. Teledysk powstał jeszcze tego samego wieczoru, a premiera odbyła się na YouTube następnego dnia rano.

Nie przyszło nam wtedy do głowy, że po kilku dniach będziemy naprawdę śpiewać to w telewizji, a nasz Słodki presidente stanie się hitem karnawału.

Opowiadam wam o tym nie tylko po to, aby wyjaśnić, jak nieoczekiwanie dla samej siebie stałam się piosenkarką. Chcę was zachęcić do wygłupów, do śmiechu i do żartowania z samych siebie. Politycy robią nam w kraju piekiełko, za oknem szaro, a w sercu czasem smutek. Tylko śmiech możne nas uratować!

NASZ TATA, MŁYNARSKI Z ATENEUM

Śmierć, kiedy już zrobiła swoje, zrzuciła cały swój majestat jak zmiętą szpitalną piżamę. Zostało zawiniątko, plastikowa torebka z zawiązanymi uszami. Potem zamieniła się w urzędniczkę żądającą kolejnych dokumentów, dowodów na swoje istnienie. Biegaliśmy z siostrą i bratem od okienka do okienka. Zadaniowi do bólu, więc nie czuliśmy bólu prawdziwego. Nie było czasu. Nie było płaczu.

Tata nie był czułostkowy, nie znosił egzaltacji, jęczenia i użalania się nad sobą. „Jesteśmy tacy, jakimi chciałby nas teraz widzieć”, powtarzaliśmy sobie. Jesteśmy rodziną prześmiewców, więc przemieszczając się w tych dniach po Warszawie od urzędu do urzędu, żartowaliśmy, tak jakby siedział między nami. Ojciec był mistrzem czarnego humoru, bezwzględnym szydercą patosu, bezlitośnie piętnującym złe aktorstwo zarówno w teatrze, jak i w życiu. Znajomi dzwonili, pytając, jak się trzymamy, a my odpowiadaliśmy, że dobrze.

Aż do chwili, kiedy przekroczyłyśmy z siostrą próg teatru Ateneum. Wtedy tama puściła. Wróciły wspomnienia. Wrócił obraz Taty tak szczęśliwego, jakim nie widziałyśmy go w żadnych innych okolicznościach.

Czy na mapie świata Wojtka Młynarskiego był jakiś inny punkt, w którym czułby się równie radosny, kochany i spełniony? Z całą pewnością nie. Jeśli jest jakieś miejsce, z którym trudno mu się było rozstać, to właśnie teatr przy ul. Jaracza w Warszawie.

Kiedy miałam 13 lat, odbyła się tam premiera spektaklu Brel. Byłam na nim setki razy. Aż do swojego wyjazdu do Francji cztery lata później niemal każdy wieczór spędzałam z Tatą w Ateneum. Ojciec należał do autorów osobiście pilnujących jakości wykonań swoich tekstów i tłumaczeń. Dziś wiem, że zadręczał tym aktorów, którzy po odegranym spektaklu zapewne marzyli tylko o powrocie do domu, a tu nic z tego. Ledwie zdążyli zmyć makijaż z twarzy, a już pojawiał się „Młynarz” i zaczynały się jego niekończące się „omówienia”. Słuchałam ich z rozdziawioną buzią. A potem, wracając z Tatą do domu jego niebieskim golfem, z którego był dumny jak mały chłopiec, słuchałam jeszcze, jak analizuje spektakl punkt po punkcie, tłumacząc mi, czym jest wspomniane już wcześniej aktorstwo dobre, a czym złe. I jak to się przekłada na życie.

Do domu zjeżdżaliśmy późną nocą. Zasiadaliśmy sami w kuchni, odgrzewaliśmy sobie zupę z obiadu, czasem wyciągaliśmy z lodówki biały ser, bo ojciec nie mógł żyć bez białego sera, robiliśmy sobie mocną herbatę i gadaliśmy dalej. O poezji, o powieściach, które trzeba przeczytać, o wystawach, na które warto pójść. Z tych rozmów wyniosłam naukę, że kultura wysoka jest jak komórki macierzyste. Jak szpik. To z niej odradza się wszystko co najważniejsze. I że inteligentny człowiek nigdy się nie nudzi. I że mniej znaczy więcej. To były chwile, kiedy miałam Go tylko dla siebie.

Kolejne spektakle w Ateneum: Hemar, Wysocki i Młynarski – recital, sprawiły, że teatr stał się osią, wokół której kręciło się życie całej rodziny. Ateneum było prawdziwym domem naszego Taty i tak zostało do końca. Kiedy po przemianach ´89 roku artyści zaczęli miewać menedżerów i tworzyć wokół siebie gwiazdorską barierę, Tata nadal korzystał z pomocy sekretariatu teatru.

To w Ateneum udało nam się nareszcie rozpłakać. Trudno opisać dojmujące poczucie Jego tam obecności.

Będziemy Cię odwiedzać w teatrze, Tato.

Tata zostanie pochowany obok Stefana Jaracza na warszawskich Powązkach. Msza żałobna odbędzie się w kościele św. Karola Boromeusza o godzinie 13.40 w najbliższy piątek: 24.03.2017.

O „swoim teatrze” w swoim stylu Młynarski pisał tak:

Alkoholicy z mojej dzielnicy

siedzą na murku jak ptaszki,

slangiem najczystszym mówią mi: „Mistrzu,

zbrakło nam trochę do flaszki...”.

„Jak wiele zbrakło?” – cokolwiek zakłopotany,

pytam nieśmiało,

a oni głucho i wargą suchą mówią:

„Zabrakło na całą!”.

Bilonu blaszkę daję na flaszkę,

znam ich – z tematu nie zbaczam,

w głębi jest neon i mój Panteon –

teatr z ulicy Jaracza.

A oni szczerzą gęby dziobate,

sieknięte wiślanym wiatrem,

gęby dziobate mówią mi:

„Ateneum jest pięknym teatrem!”.

A oni mówią: „A wiesz pan, dlaczego

teatr ogólnie jest piękny?

Bo teatr to jest śmiech, kolego,

bo teatr to jest płacz, kolego!

To są te trzy elementy!”.

Tak jak przywykli – poszli i znikli

w alkoholowym na Dobrej,

oczka nieduże i w gębie żużel,

łykną i bluźnią: „Niedobre!”.

A ja poczułem, że mi się zbiera,

zanim dobiegnę do pointy,

na śmiech, cholera,

na płacz, cholera,

no, na te trzy elementy!

20 marca 2017

MA BYĆ DARMO!

Sporo kręcę się ostatnio po Azji. Zbieram materiały do książki podróżniczej i zabieram w podróże fantastyczne kobiety, które chcą zobaczyć kawałek świata, a przy okazji trochę popracować nad odwagą, ekspresją i radością życia. „Moje” grupy warsztatowe na szczęście składają się z babek świadomych i uważnych, które nie szukają taniej rozrywki i okazyjnych zakupów. Godzą się na omijanie szerokim łukiem plażowych imprezowni, które na całym świecie tak bardzo upodobniły się do siebie, że to już właściwie bez różnicy – Jamajka, Bali czy Majorka. Nie szukają oszczędności na siłę i z wdzięcznością zostawiają napiwki wszędzie tam, gdzie należy to uczynić. Nie mają pojęcia, jak bardzo są w swojej postawie egzotyczne!

Ogólna tendencja plażowo-azjatycko-urlopowa wygląda bowiem zgoła inaczej. Ma być głośno, ma się lać piwo, mają być fryty, burgery, pizza oraz wi-fi. Mają być stragany zapełnione chińszczyzną, a ponad wszystko ma być TANIO.

Słuchając dyskusji przy stolikach i barach tropikalnych rajów, dochodzę do ponurego wniosku, że przebywający tam na wywczasie osobnicy z bogatszej części globu borykają się z jednym podstawowym problemem: Dlaczego nie jest jeszcze taniej? Dziewięćdziesiąt minut wspaniale wykonanego masażu na Bali kosztuje 10–13 dolarów. Trwająca tyle samo prywatna sesja jogi to podobny koszt. Taniej niż w Polsce, Francji czy USA, ale jednak nie darmo. „A właściwie dlaczego nie?”, zdają się pytać szeroko otwarte oczęta oburzonych klientek, które do upadłego targują się o kwoty rzędu 50 centów. Czy dyskutowałyby z cennikiem usług we własnym kraju, dążąc do „urwania” choćby złocisza czy dolara? Nie sądzę. Nie po to białas z białaską zapłacili za bilety lotnicze, aby wydawać na żarcie i usługi.

„Jakie pół? Jak to pół? Ma być ćwierć albo mniej! Tu przecież Trzeci Świat jest!”, żalą się obwieszone markowymi gadżetami turystki. „W takiej Kambodży masaż i jogę masz za piątaka! A tu zdzierają jak za zboże!” W głowach paniuś i panów z tzw. lepszego świata buzuje pragnienie, aby lokalsi nie tylko gięli się w usłużnych pozach na każde ich skinienie, ale także aby wykonywali swoją robotę za friko. Albo za symbolicznego dolara. Only one dollar jest zaklęciem, które przywołuje na blade (choć chwilowo buraczkowe) twarze uśmiech aprobaty. Nooo, tyle to się wydaje z przyjemnością. Tyle to nawet celebryci z Azja Express potrafią wybulić! Klasa!

W Nepalu byłam świadkiem oburzenia pewnego francuskiego dandysa wyszykowanego jak do kręcenia zbiorowej reklamy ciuchów i gadżetów z najwyższej półki, który był przekonany, że miejscowy przewodnik powinien zabrać go w Himalaje za 200 dolarów i jeszcze zorganizować w ramach tej ceny parkę dzieciaków do dźwigania plecaka. Facet był szczerze zdziwiony, że w tak biednym kraju ktoś się w ogóle ośmiela cenić swoją pracę. Widok kilkuletnich dzieci za grosze ciągnących po górskich ścieżkach dobytek wędrowców z bogatszych części ziemi nie należy tu do rzadkości. Kim trzeba być, aby się na coś takiego godzić?

Na indonezyjskiej wyspie Lombok widziałam scenę następującą: dziesięcioletnia dziewczynka podeszła do sympatycznie wyglądającego pana z Australii z pytaniem, czy nie zechciałby jej wymienić kilku drobniaków australijskich (chodziło o centy!) na miejscowe rupie, ponieważ w kantorze nie przyjmowali monet. Facet odmówił, udając, że nie rozumie, o co chodzi.

Jednocześnie im nas więcej w egzotycznych częściach świata, tym więcej tam śmieci, prostytucji (także dziecięcej) i plaż całkowicie zaanektowanych pod kolejne wielkie hotele kosztem miejscowej ludności, o przyrodzie nie wspominając. Biały turysta jest odcięty od wszelkiej wrażliwości na wyzysk i upokorzenie ludzi, dręczenie zwierząt, niszczenie przyrody i miejscowej tradycji. Ma gdzieś wrażliwość gospodarzy i ich obyczaje. Nie zważa na ich zawstydzenie, kiedy paraduje w stringach po deptaku. Nie widzi problemu w nocnych rajdach motorami przez dżunglę, gdzie swój dom mają niezliczone gatunki dzikich zwierząt. Zaś segregowanie śmieci uważa za czynność uwłaczającą jego turystycznej mości, która w pseudoluksusowych hotelach udaje, że należy do najwyższej z ludzkich kast.

Co wcale nie przeszkadza mu wypowiadać arbitralnych mądrości psa Fafika na temat kastowości w hinduizmie, obyczajowości islamu i zasad buddyzmu. A im mniej wie na powyższe tematy, tym bardziej rasistowskie ma przekonania, tym głośniej i dobitniej się wymądrza. Kiedy półtora roku temu zaczynałam pisać swoją książkę podróżniczą, jeszcze nie wiedziałam, że tak naprawdę będzie to opowieść o wstydzie i zażenowaniu zachowaniem mojej „rasy”. O uczuciach, które niestety nieustannie mi towarzyszą, kiedy podróżuję.

9 maja 2017

POSTĘPOWA HOMOFOBIA PO W EUROPARLAMENCIE, CZYLI JAK ODGONIĆ POTENCJALNYCH WYBORCÓW OD URN

Oburzacie się na Janusza Korwin-Mikkego? Ależ on tylko głośno wypowiada to, co wielu mężczyzn i wcale niemało kobiet naprawdę myśli.

Mijający tydzień przyniósł przełomowy sondaż IBRIS dla „Rzeczypospolitej” – gdyby wybory odbyły się teraz, PiS zanotowałoby 29 proc., a PO 27 proc. poparcia.

Coraz mniej Polaków popiera „dobrą zmianę”. Oczywiście wypada się cieszyć, ponieważ stoimy wobec realnego ryzyka wyprowadzenia Polski z UE, co byłoby dziejową katastrofą. Jednak nie mogę się oprzeć wrażeniu, że wraca stara niedobra dychotomia: radiomaryjny zapyziały patriarchat kontra patriarchat postępowy, czyli taki, który sądzi, że „umie postępować” z kobietami, dziećmi, lesbijkami, gejami i drzewami. Taki, co to już wie, że pewnych rzeczy mówić głośno nie wypada, ale za to chętnie je myśli.

A myśli to, co konkretnie i bez ogródek wyraził pisarz i wydawca Andrzej Stasiuk w wywiadzie, jaki przeprowadziła z nim w 2015 roku Dorota Wodecka na potrzeby książki Życie to jednak strata jest (wyd. Czarne): „Dla mnie ideologie są wypełniaczem po śmierci religii. Problemem współczesności i postnowoczesności jest czczość ideologii, idei. (...) Prawica chce spalić się na stosie narodowym, a lewica na stosie równouprawnienia, walki o prawa – kobiet, gejów, wielorybów”.

Na cytat ten zwróciła niedawno uwagę feministka i pisarka Sylwia Kubryńska, wywołując falę oburzenia w mediach społecznościowych. Dla wielu z nas, czytelniczek i czytelników Stasiuka, te słowa były jak lutnięcie w mordę.

Nie wiem, czy da się precyzyjniej oddać wpisaną w patriarchalne DNA pogardę dla „innych”. „Innych” rozumianych jako „nieheteroseksualni mężczyźni” (aż dziw, że nie ma w tym wywodzie niczego o rasie). Zdaniem Andrzeja Stasiuka „postreligijna ideologia” stojąca za walką owych „innych”, czyli: kobiet, osób LGBT, oraz zwierząt, bo chyba o to chodzi z tymi wielorybami, o zmianę prawa, które przez tysiące lat konstruowane było przez mężczyzn i dla nich, jest czcza. Dzięki w imieniu wszystkich „innych”, którzy i które tylko z racji płci czy orientacji dostali od życia niezasłużony wp...dol. Dzięki także w imieniu wielorybów, które razem z resztą przyrody ludzka chciwość skazuje na zagładę. Inaczej by Andrzej Stasiuk śpiewał, gdyby był niehetero albo kobietą, albo wielorybem. Ech.

Oburzacie się na Janusza Korwin-Mikkego? Ależ on tylko głośno wypowiada to, co wielu mężczyzn i wcale niemało kobiet naprawdę myśli. Nie cierpię tego typa, jednak zdecydowanie wolę jego jasny przekaz od zakłamania koniunkturalnych pseudofeministów i feministek, którzy i które tak chętnie podpinają się pod nasze szczere czarne protesty, marsze równości, a gdy przychodzi co do czego, okazuje się, że nie mają najmniejszego zamiaru jasno i zdecydowanie opowiedzieć się po stronie owych „innych”. Nawet jeśli sami i same się do nich zaliczają. Syndrom sztokholmski? Nie rozumiem, jak średnio rozgarnięta istota ludzka może nie pojmować, że już najwyższy czas raz na zawsze skończyć z wszelkimi formami dyskryminacji ze względu na płeć, orientację seksualną, rasę czy wyznanie.

O tym, że wraca „stare”, wyraźnie świadczy to, jak zagłosowali ludzie PO w Parlamencie Europejskim, kiedy przyszło do głosowania nad rezolucją nawołującą państwa Unii do walki z dyskryminacją kobiet i osób LGBT. Przypomnijmy nazwiska: Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Barbara Kudrycka, Janusz Lewandowski, Elżbieta Łukacijewska, Marek Plura, Dariusz Rosati, Adam Szejnfeld, Róża Thun, Bogdan Wenta, Bogdan Zdrojewski, Tadeusz Zwiefka – wstrzymali się od głosu. Julia Pitera, Jarosław Wałęsa i Jan Olbrych zagłosowali zaś przeciw. Po kilku dniach, zapewne pod naciskiem opinii publicznej, Danuta Hübner i Michał Boni zmienili zdanie. Julia Pitera zaś jeszcze wzmocniła przekaz, wypowiadając się na łamach „Polityki”: „Ludzie żyją w wolnych związkach, również wśród mojej rodziny i przyjaciół. Taki jest ich wolny wybór. I nikt nie powinien się do tego wtrącać. Czym się różnią związki tej samej płci od związków osób heteroseksualnych, żyjących w związku partnerskim?”. I co, mamy to sobie znowu tłumaczyć, Pani Europoseł? Serio? Po takiej akcji kolejne osoby, którym drogie są wartości równości i tolerancji, obiecują sobie, że nigdy nie będą już więcej na nikogo głosować. Nie przekonają ich wasze argumenty o mniejszym złu, kiedy będą się zbliżać kolejne wybory. Im zło się dzieje systemowo i na co dzień, więc chyba ich rozumiem. Was nie rozumiem. Ręce opadają. Geny Korwin-Mikkego zaplątane w zwoje DNA polskiej klasy politycznej mają się doskonale. Życzę miłego hejtowania.

27 marca 2017

JOGA UŚMIECHU

Jogini, u których uczę się w Azji, na każdym kroku podkreślają, że kiedy robi się ciężko, koniecznie trzeba rozjaśnić twarz. Właśnie wtedy. Dziewczyny i dojrzałe kobiety, które ze mną podróżują i spotykają moich mistrzów na zajęciach jogi, zaczynają swoją z nimi przygodę poważne, a czasem spięte. Po dwóch sesjach ich twarze się rozluźniają. Po trzech w oczach pojawiają się radosne błyski. Podczas ćwiczeń słowo smile, uśmiechaj się, pada dziesiątki razy. Uczestniczki, które miały już okazję ćwiczyć w Polsce, zauważają, że to dla nich nowość. Okazuje się, że choć bywają zaawansowane w jogowych wygibasach, to w dziedzinie radości z ćwiczenia i radości w ogóle czują się jak nowicjuszki.

Głębokie oddychanie z uśmiechem na twarzy, gdy ciało podejmuje wysiłek, okazuje się dla wielu z nich kluczem do zupełnie nowych drzwi w ich wewnętrznym świecie. Za nimi znajduje się przestrzeń, w której poczucie szczęścia jest naszą osobistą decyzją: jest trudno, ale jestem uśmiechnięta, bo tak chcę! Zdarza się, że proste odkrycie tej podstawowej w jodze techniki wywołuje głębokie wzruszenie, a nawet łzy.

Wiele osób sądzi, że joga jest trudna i wymaga niezwykłej giętkości ciała. Nic bardziej mylnego. Ćwiczenia fizyczne są tylko jednym z jej elementów. Śmiem twierdzić, że wcale nie najważniejszym. Najważniejszy jest nasz stan ducha i pozytywne nastawienie. Zaraz potem oddech, który wiąże nas z tu i teraz, wszak nikt nie planuje oddychania ani go nie wspomina.

Kiedy więc słyszysz to cholerne i tak trudne do ogarnięcia przez człowieka Zachodu: „bądź tu i teraz”, to właśnie o tym mowa. Wdech–wydech. Tu–teraz. Dlatego to na oddechu koncentrujemy się w medytacji i relaksacji. Daj sobie kilka minut dziennie na głębokie pooddychanie w ciszy, przy rozluźnionych mięśniach, z uśmiechem na twarzy, bez podejmowania żadnej z kotłujących się w Twojej głowie myśli, a już ćwiczysz jogę! Oddech sprawia, że dostarczamy ciału cenną energię i tlen, uśmiech „ciągnie” cały nastrój w górę. Ludzie Zachodu nie są szczególnie pokorni, dlatego lubią przy takich okazjach powtarzać: „Ale mnie teraz jest ciężko! I co, mam zęby suszyć?” albo: „A co ja się będę śmiać jak głupi do sera?”. A tak. Właśnie tak. Kiedy na chwilę zajmiesz się tylko oddychaniem i uśmiechaniem, spadnie ci ciśnienie, a w głowie być może pojawią się mądrzejsze, mniej podkręcone emocjami myśli. Masz na to słowo moje i wszystkich moich nauczycieli razem wziętych. A to mądrzy, starzy jogini. Wiedzą, co mówią.

Kiedy opowiadam w Polsce o mojej przygodzie z jogą, wiele osób pyta o to, jaki jej rodzaj praktykuję. Te same pytania padają ze strony uczestniczek moich warsztatów. I ja pytałam o to swoich mistrzów na początku drogi. A oni nie mogli się nadziwić, że nam, białasom, tak bardzo trzeba metek i didaskaliów. „Joga to joga!” Istnieje wiele tysięcy, może nawet miliony asan, czyli pozycji ciała, jakie można praktykować. Nie sposób ich wszystkich wykonać w ciągu jednego życia. Co bardziej charyzmatyczni nauczyciele stworzyli własne szkoły i rozwinęli doskonałość. Możesz zapisać się na dowolny kurs i owinąć sobie nogi wokół talii, jednak jeśli nie będzie w tym uśmiechu, luzu i dobroci dla swojego ciała, to będzie tylko gimnastyka. To tak jak z miłością. Dobrze wiemy, czym różni się seks dla sportu od seksu z odwzajemnionym uczuciem. Tego nie da się porównać.

Joga jest aktem miłości do własnej osoby. Utrzymuje ciało i psychikę w dobrej kondycji, buduje też poczucie mocy w ciele. A kiedy jest moc, świat stoi przed nami otworem. Uśmiechajcie się, dziewczyny, i oddychajcie. To dla was napisałam piosenkę podróżniczki. Mam nadzieję, że będziecie ją ze mną nuciły!

Najpiękniejsze piosenki,

najważniejsze rozmowy,

mądrych książek stos wielki,

Giewont rankiem stalowy.

Wschody słońca na plażach

i chłód dolin zachodnich,

pustyń żółte ołtarze,

twój po życiu przewodnik.

Podróże na wariata,

noce na małych dworcach,

kamienie na krańcach świata,

ścieżki zielone w Gorcach.

Dobre wróżby na przyszłość

z rąk czytane kojących,

wędrówki twej niezawisłość

pośród drzew wędrujących.

Greckie białe kamyki,

wino ciemnoczerwone,

koralików promyki

pod koszulą znoszoną.

Przyjdzie dzień, gdy zrozumiesz

z jasną myśli precyzją,

że sama wędrować umiesz,

a szczęście jest decyzją.

Dziewczyna może przez świat iść całkiem sama,

zerwij starej klątwy zimny lak!

Plecak zdążysz spakować do rana,

bilet kup i ruszaj na szlak.

22 maja 2017

WARA OD MOJEJ NIEWIARY!

Już miałam ochotę odpalić, że w tym czasie będę odprawiać w garażu czarną mszę. Ukatrupię równie czarnego koguta sąsiadów, odgryzając mu łeb, aby potem obryzgać jego krwią świąteczny stół, i będę biegać nago dookoła niego, wrzeszcząc dziko, że jestem feministką.

Kerala, południowe Indie. Oddycham swobodniej, ponieważ każda napotkana tu twarz odruchowo się uśmiecha. Taka kultura.

Za mną trudny moment. Przede mną długie układanie się do życia bez ogromnie ważnej osoby. Ostatnie tygodnie wiele mnie nauczyły. Poznałam pięknie okazywaną dyskretną ludzką dobroć i zderzyłam się z trudnym do ogarnięcia okrucieństwem i świństwem. W dziedzinie hejtu zaobserwowałam pewien nowy trend, mianowicie rozliczanie osób niewierzących z ich udziału w uroczystościach i świętach o charakterze religijnym.

Wśród okrutnych, złośliwych i nieodmiennie chamskich komentarzy, które skasowałam z mojego Facebooka kilka dni po śmierci ojca, niemało było takich, których autorzy zadawali mi wprost pytanie, czy jako ateistka w ogóle wybieram się na jego pogrzeb! Jakaś pani, ukrywająca się pod nickiem „kotka trzpiotka”, stwierdziła, że ma nadzieję nie zobaczyć mnie w kościele, ponieważ byłaby to z mojej strony hipokryzja. Jakiś koleś stwierdził, że skoro jednak byłam w kościele i w uroczystościach pogrzebowych udział brałam, to znaczy, że jak trwoga to do Boga. Jak się to ma do nauczania Franciszka? To wasz przywódca duchowy, więc mi w swoich hejtach odpowiedzcie, jak się to ma do nauczania Jezusa, który kazał pocieszać cierpiących. Bo strata bliskiej osoby to jest cierpienie, jakbyście nie wiedzieli. A kopów, złośliwości i uszczypliwości zebrałam od tzw. dobrych chrześcijan tyle, że nawet gdybym była wierząca, tobym niechybnie zwątpiła.

Ale nie tylko w hejcie pojawiła się moda na rozliczanie z życia duchowego. Oto dziennikarka kolorowej gazety umawia się ze mną na wywiad i pyta, czy jako osoba niewierząca zamierzam w ogóle zasiąść z bliskimi do świątecznego śniadania. Hę? Zawiesza wzrok zadowolona, że takie podchwytliwe sobie wykminiła pytanko. Dopadła mnie! Już miałam ochotę odpalić, że nie, ponieważ w tym czasie będę odprawiać w garażu czarną mszę. Ukatrupię równie czarnego koguta sąsiadów, odgryzając mu łeb, aby potem obryzgać jego krwią świąteczny stół, i będę biegać nago dookoła niego, wrzeszcząc dziko, że jestem feministką. Ale się powstrzymałam i tylko uprzejmie zapytałam, o co właściwie chodzi z tym rozliczaniem niewierzących z liczby spożytych podczas Wielkanocy jajek. Przecież każde święta oprócz wymiaru religijnego mają jeszcze ten społeczny i rodzinny. Ich piękna powtarzalność daje nam poczucie ciągłości i łączności z przodkiniami i przodkami, a fakt spożywania w tych dniach tych samych potraw, co one i oni kiedyś, daje poczucie ciągłości i przynależności do naszej kultury. I do cholery ciężkiej, mam w rodzinie osoby wierzące, którym zależy na mojej obecności i z którymi ja także chcę się spotkać w ważnym momencie. Także nad urną z prochami ojca. To może być trudne do pojęcia dla hejterów i niektórych media workerów z kolorowych gazet i portali plotkarskich, ale znani ludzie, pogardliwie przez nich zwani celebrytami, mają ludzkie uczucia. Mają rodziny, które kochają. Cierpią, kiedy tracą kogoś bliskiego. I przeżywają przykre emocje, kiedy włazi się z buciorami w ich dusze.

Jestem z grupą w Indiach, kraju ludzi głęboko religijnych. Dom, w którym mieszkamy, należy do hinduistów, ale z uwagi na szacunek dla wiary gości, nie brak tu świętych katolickich obrazów z Matką Boską i ostatnią wieczerzą i wielkiego muzułmańskiego półksiężyca na ścianie. Na półkach znajdziemy zarówno Bhagawadgitę, Biblię, jak i Koran. Obok siebie. Nasz nauczyciel jogi modli się przed sesją w sanskrycie, my skupiamy się albo modlimy po swojemu. Nikt tu nikogo z niczego nie rozlicza. Jako ateistka wzięłam udział w niezliczonych obrzędach religijnych na całym świecie. I zamierzam nadal to robić. Może się nawet nawrócę, kto wie? Ale to nie jest wasza sprawa. Nie wasza. Miłego hejtowania!

3 kwietnia 2017

NA ILE CIĘ SPRAWDZONO

W ostatnich tygodniach cała Polska mogła zapoznać się z zapisem przemocy ze strony męża, jaki zamieściła w sieci Karolina Piasecka, żona radnego PiS z Bydgoszczy. Nie będę cytować straszliwych słów, którymi mężczyzna obrzucał żonę, ani opisywać wszystkiego, co jej robił. Nagrania i opisy są dostępne w sieci. Pani Karolina przeżyła ze swym katem jedenaście lat, zanim odważyła się od niego odejść i wystąpić przeciw niemu na drogę prawną. Jej adwokat przyznał w mediach, że nie byłoby to możliwe, gdyby nie fakt, że jakieś uważne i empatyczne osoby w jej miejscu pracy zauważyły, że z kobietą dzieje się coś złego.

Nieczęsto się zdarza, by ofiara, która latami trwała w układzie z katem, zdobyła się na tak ogromną odwagę. Ale się zdarza.

Kilka razy sama byłam świadkiem takich wyznań w programie Miasto kobiet, który przez wiele lat współprowadziłam na antenie TVN Style. Były to chwile niezwykle poruszające i pełne trudnych emocji. Utrzymywanie tajemnicy, kłamstwa i gra pozorów są dla ofiar domowej przemocy rutyną, od której odejście wydaje się zadaniem ponad siły.

Chory układ kat – ofiara buduje się przez lata, a jego macki sięgają bardzo głęboko we wszystkie sfery życia. Z tego powodu ofiary przemocy najczęściej bywają kierowane na leczenie w grupach terapeutycznych. Specjaliści twierdzą, że nawykła do kłamstw i krycia sprawcy ofiara potrafi zmanipulować nawet bardzo doświadczonego terapeutę. Efekty życia w zastraszeniu, zakłamaniu i rozpaczy na przemian z chwilami, kiedy na moment robi się lepiej, a z ust sprawcy padają solenne obietnice poprawy, można porównać do prania mózgu. Możecie mi wierzyć, że nawet najtwardsza sztuka może wpaść w sidła psychopaty, przemocowca albo osoby uzależnionej.

Na to nie ma mocnych. Wiem to. Sama jestem mocna, a dałam się wpuścić w ten kanał. Wychodzenie z niego zajęło mi lata. Ujawnienie długo skrywanej przemocy jest dla ofiary aktem ogromnej odwagi, wręcz bohaterstwa, i często świadczy o tym, że właśnie uczyniła ona milowy krok ku zdrowiu. Pisze się o tym w gazetach, dyskutuje w telewizji, a księgarskie półki uginają się od poradników psychologicznych. A jednak reakcja ogromnej części komentujących, niestety zwłaszcza kobiet, na historie takie jak ta Karoliny Piaseckiej jest następująca: „Po co ona się w ogóle związała z takim facetem? Głupia kobieta!”, „Ja bym takiego od razu zostawiła!”. A mnie się scyzoryk otwiera w kieszeni i tylko mruczę do siebie pod nosem: „Na tyle siebie znasz, na ile cię sprawdzono”.

Po prostu uwielbiam te wszystkie panie „hejdoprzoduświetnebabki” z mediów społecznościowych, kawiarni i imprez towarzyskich, które na wszystko mają odpowiedź, zjadły wszystkie rozumy i prowadzą „w dechę” życie. Bez wątpliwości, bez zakrętów, gorszych okresów, ślepych uliczek i traum. Mogą gardzić każdą, której tak dobrze nie idzie. Sama sobie winna, idiotka! Już one wiedzą, jak się podnieść z depresji. Wiadomo, trzeba wziąć się garść! Jak wyjść z długów? Też wiadomo, trzeba się wziąć do roboty! Jak pozbyć się stosującego przemoc partnera? Ha, wiadomo, trzeba go po prostu rzucić!

Ich wysoka samoocena jest niestety wprost proporcjonalna do prezentowanej ignorancji. Kiedy sama byłam uwikłana w fatalne, chore związki, najbardziej na świecie bałam się oceny i wyroków ferowanych przez takie właśnie okrutne, pozbawione empatii baby. Dziś nie mogę uwierzyć, że przejmowałam się zdaniem takich osób. Ale właśnie na tym polega syndrom ofiary: człowiek liczy się z tym, co ludzie gadają, wstydzi się i kłamie na potęgę. To może trwać latami. Może się nigdy nie skończyć albo się skończyć tragicznie, o czym co rusz dowiadujemy się z serwisów informacyjnych.

Temat brutalnej przemocy w rodzinie i uwikłania jej ofiary w sieć kłamstw i grę pozorów doskonale pokazuje serial produkcji HBO Wielkie kłamstewka. Warto go obejrzeć nie tylko dla doskonałego scenariusza i plejady gwiazd, ale po to, by zrozumieć, że po pierwsze, dla kogoś, kto przeżywa w domu prawdziwe piekło, nic nie jest proste ani czarno-białe. Po drugie zaś, że nawet najbliższe otoczenie ofiary bywa tak zajęte swoimi sprawami i tak nieuważne na to, co skrywa się między słowami, że nie domyśla się tragedii, jaka ma miejsce tuż obok. W serialu jest tylko jedna kobieta, która ma oczy szeroko otwarte. Na tyle, by wyłapać subtelne sygnały i z impetem rzucić się drugiej kobiecie na ratunek w krytycznym momencie. Drugoplanowa postać, którą charakteryzuje jedna rzecz: ona nie osądza.

3 lipca 2017

MOJA OJCZYZNO, JESTEŚ SZALONA, MÓWIĘ CI, POLSKO

Ileż strof przepięknych, ile wzniosłych analiz poświęcono Polsce! A mnie od kilku dni kołacze się po głowie utwór śpiewany przez zespół disco polo Boys pod tytułem Jesteś szalona! Po prostu, Polsko! Jesteś wariatką.

Gdyby dorobek absurdów politycznych, i w ogóle publicznych, z jednego zaledwie tygodnia umieścić w scenariuszu jakiejś wysokobudżetowej komedii, która miałaby opowiadać o wyimaginowanej krainie, gdzie każdego dnia bije się rekordy wypowiadanych publicznie bzdur i publicznie proponowanych bzdurnych rozwiązań dla obywateli i obywatelek, producenci mogliby mieć obawy co do tego, czy aby scenarzysta jednak nie przesadził.

Zasadniczo, jako felietonistka, powinnam się cieszyć, że krajowa rzeczywistość dostarcza mi tyle inspiracji. Jednak przyznam, czuję ich taki przesyt, że już sama nie wiem, w co piórko włożyć. Wprawdzie przychodzi mi do głowy jedno takie miejsce, ale nie ma ono nic wspólnego z pisaniem.

Chciałabym sobie czasem popisać o jakimś nowym trendzie, ciekawej tendencji pojawiającej się w życiu społecznym. O jakiejś nowej, twórczo przemyślanej propozycji dla społeczeństwa. Ale się nie da. W polskim życiu publicznym, jak w piosence disco polo, w kółko te same trzy harmonie, te same dwie emocje, dwa rymy koślawe na krzyż i totalny brak jakiejkolwiek puenty. Zabawa jak na skrzypiącej karuzeli w dzień odpustu. Operator pijany, ale proboszcz go lubi, więc niech dzieciaki się kręcą, a jak pospadają i się pozabijają, to zwalimy na dywersantów.

Siadam do pisania felietonu, robię listę poruszających, gorących i żrących tematów tygodnia. Jest długa, bo nasze wariactwo znajduje się obecnie w stanie skrajnego wzmożenia. Patrzę i oczom nie wierzę. Lecę punkt po punkcie. Przy szóstym mam dość. Z każdym kolejnym wpadam w panikę jak każda osoba kochająca osobę szaloną i bezradnie patrząca na jej rosnący obłęd. Kilka przykładów?

Minister zdrowia ogłasza start wielkiej, miliony kosztującej akcji prorozrodczej w mediach i powstanie portalu oraz aplikacji (cóż za nowość!), które nam obliczą dni płodne. Nic, że takich jest już na pęczki i za free, a każda planująca dziecko para swoją przygodę zaczyna właśnie od dokonania takich obliczeń, często za pomocą aplikacji właśnie. Nic to, że zgodnie z zaleceniami WHO, kiedy po roku podejmowania prób powołania nowego życia metodą, że się tak wyrażę, analogową, nic z tego nie wyjdzie, należy koniecznie zgłosić się po pomoc lekarską, a nie grzebać w internecie, co jest plagą i niepotrzebnie opóźnia podjęcie leczenia. Nic to, że żadna aplikacja, portal ani plakaty na mieście, ani zapowiadane spoty reklamowe w radiu nie sprawią, że uszkodzone, produkowane w zbyt małej liczbie plemniki nagle ozdrowieją. Nie przepchają też zatkanych jajowodów, nie spowodują wydzielania hormonów, kiedy te wydzielać się nie chcą. Ważne, że życzenie ministra jest pobożne! Ważne, że kierunek słuszny. Na nic badania i statystyki, na nic rozpacz niepłodnych par, które z nadzieją wypatrują systemowej pomocy w finansowaniu in vitro. Jesteś szalona, Polsko.

Brytyjski wywiad, w jawnej części swojego raportu, ogłasza, że Polska, zinfiltrowana na ogromną skalę przez rosyjskich agentów, staje się zagrożeniem dla całej Unii Europejskiej. Wymarzony sojusznik naszej ukochanej władzuni w łonie UE najpierw łono owo opuścił, a teraz jeszcze przed Polską przestrzega. Połowa społeczeństwa coraz głośniej, choć jeszcze nieśmiało, zadaje pytania o powiązania ministra obrony z rosyjską agenturą, i nic. Jesteś szalona.

Ponad siedemdziesięciu wyszkolonych za nasze pieniądze komandosów z GROM-u, w ślad za grupą wybitnych generałów, opuszcza szeregi polskiej armii. I nic. Posłanka Sobecka argumentuje w Sejmie RP, że jeśli nie uczci on specjalną uchwałą setnej rocznicy objawień fatimskich, tym samym przyłoży rękę do zastępowania marksizmu nowym ateizmem, który skutkuje upadkiem moralnym, plagą rozwodów i mordowaniem dzieci nienarodzonych na ogromną skalę. Klimaty z salki katechetycznej przeniesione do parlamentu. Przytakuje jej prof. Chazan, wielki przyjaciel kobiet, stwierdzając, że wkrótce Polska będzie pierwszym krajem europejskim całkowicie wolnym od aborcyjnego holokaustu. Aż prosi się o aplikację informującą właściwe organy o każdym, fizjologicznie wydalonym, a jednak wcześniej zapłodnionym jajeczku, które wraz z brudną podpaską ląduje w zbiorowym grobowcu kosza na śmieci w łazience! Brakuje mi w tym bardzo księdza Oko, ale ten, jak sądzę, zbiera siły do kolejnej serii swoich pornograficznych wykładów.

À propos pornografii, dziennikarze „Gazety Polskiej” nawołują do przesyłania opakowań wazeliny członkom Towarzystwa Dziennikarskiego, którzy podpisali się pod listem dystansującym ich środowisko od systematycznie wzbudzanego przez prawicową prasę resentymentu w stosunku do Niemiec. I wazelina w tubkach oraz pudełkach jest im wysyłana. Zmaterializowana fantazja erotyczna nadawców. Fantazja w stylu retro, bo kto dziś do tych spraw używa jeszcze wazeliny?

Na tym zakończę. Pełny zapis choroby mamy przecież w komentarzach poniżej. Ja ich oczywiście nigdy nie czytam, ale skoro Wy to lubicie, to ja, tradycyjnie już, życzę Wam miłego hejtowania.

10 kwietnia 2017

WESOŁYCH ŚWIĄT, LGBT

Jeżeli czytasz ten felieton i czujesz, że być może dotyczy on Twojej rodziny albo Twojego dziecka, proszę, potraktuj go jak głos kogoś, kto miał zaszczyt wysłuchać często tragicznych opowieści o kłamstwach i samotności, o tęsknocie i braku oparcia. O braniu dodatkowych fuch, żeby starczyło na terapię, kiedy depresja puka do drzwi. O szukaniu ciepła w przypadkowych ramionach, o lęku, że się wyda, o poczuciu, że nic nigdy nie będzie normalnie.

Wspieram każdą formę sprzeciwu wobec wykluczania osób nieheteroseksualnych. Napisałam o tym szereg tekstów, maszeruję pod tęczową flagą w paradach równości, jestem zawsze do dyspozycji organizacji, które zabiegają o sprawiedliwość i równość dla nich. Podobnie mam z rasizmem, seksizmem i dyskryminacją ze względu na wiek. Nikt sobie nie wybiera orientacji, rasy, płci ani wieku. Ty homofobko i ty seksisto, ty rasisto i ty, co wywalasz z roboty panią Jadzię, bo jej siwe włosy nie pasują do nowego wystroju biura, też mogliście urodzić się w innej skórze i kochać inaczej. I także będziecie starzy.

To, że jesteście hetero, nie czyni was w niczym lepszymi. Co za pech!

Ponieważ takie właśnie wyznaję poglądy i nigdy nie ekscytowałam się tym, kto z kim i jak lubi robić te rzeczy, mam oczywiście mnóstwo nieheteryckich znajomych i przyjaciół. Fakt, że czują się oni w moim towarzystwie swobodnie i powierzają mi swoje intymne sprawy, jest dla mnie powodem do dumy.

Znam niezliczoną plejadę fantastycznych młodych ludzi, którzy ze względu na swoją nieheteronormatywną orientację wcześnie, bez znieczulenia, opuścili rodzinne domy w małych miejscowościach i pazurami uczepili się swojej szansy na anonimowość w większych ośrodkach. Pracują w mediach, wydawnictwach, reklamie, modzie, w kancelariach prawniczych, biurach projektowych i w przemyśle. Ich znak rozpoznawczy to ogromna determinacja i pracowitość, które często owocują wspaniałymi osiągnięciami zawodowymi. Jak bowiem wiadomo, motywacja to jedna z najważniejszych składowych sukcesu.

Czas świąt to dla wielu z nich straszliwie trudny moment, w którym muszą na chwilę wrócić do rodzinnego domu i często do… udawania. Im mniejsze środowisko, im bardziej religijne i zamknięte, tym trudniejszy staje się dla nich coming out. Każdego roku przed kolejnymi świętami w ich głowach rozgrywa się na nowo ta sama batalia. Jechać i dalej udawać czy odpuścić i zostać w mieście, wiedząc, że rodzicom będzie smutno i przykro? Tęsknić do domowego ciepła, babcinego żurku i żartów z ulubionym wujaszkiem. A może pojechać i powiedzieć, jak jest. Ale jak to zrobić? Zmarnować rodzinie święta? Może kiedy indziej, za tydzień, za rok… kiedyś. A tam na wsi czy w małym miasteczku rodziny często doskonale wiedzą, co jest grane. Albo przynajmniej się domyślają. Jednak strach przed prawdą jest paraliżujący, a narzędzi, by go mądrze rozładować, brak. Podsyca go ludzkie gadanie, Kościół i politycy. Nawet ci, którzy tak chętnie bredzą w mediach o tolerancji, jednak oczywiście bez „obnoszenia się”. I tak mijają kolejne święta. Lęk po obu stronach rozwija się i pęcznieje podlewany kolejnymi posunięciami, takimi jak na przykład promowanie przez rząd kompletnie nieskutecznych pseudoterapii dla gejów i lesbijek. A w tym wszystkim stęskniony dzieciak, który chciałby być przy rodzinie sobą, opowiedzieć o swoim zakochaniu i planach z parterem czy partnerką na wspólną przyszłość.

Dzieciak, który w ciągu roku do domu prawie nie zagląda i wieje z niego, kiedy tylko się da. Potem wraca do siebie, do miasta, do przyjaciół, z którymi stara się stworzyć substytut rodziny, choć rodzina przecież jest, żyje i mogłaby pełnić swoją funkcję.

Jeżeli czytasz ten felieton i czujesz, że być może dotyczy on Twojej rodziny albo Twojego dziecka, proszę, potraktuj go jak głos kogoś, kto miał zaszczyt wysłuchać często tragicznych opowieści o kłamstwach i samotności, o tęsknocie i poczuciu braku oparcia. O braniu dodatkowych fuch, żeby starczyło na terapię, kiedy depresja puka do drzwi. O szukaniu ciepła w przypadkowych ramionach, o lęku, że się wyda, o przeświadczeniu, że nic nigdy nie będzie normalnie.

Świadomość posiadania silnego zaplecza emocjonalnego w rodzinie to wielki kapitał. Zwłaszcza kiedy walczy się o przetrwanie, a dziś młodzi ludzie muszą walczyć i nie jest im łatwo.

Możliwość wtulenia się w rodzinę to najpiękniejsze, co może nam być dane z okazji świąt.

Kochani, często przerażeni rodzice, dziadkowie, ciocie i wujkowie, kuzyni i kuzynki osób nieheteroseksualnych! Nie traćcie czasu na udawanie. Przecież nigdy nie wiadomo, co przyniesie jutro. Nie uciekajcie od prawdy o swoich homoseksualnych dzieciach, wnukach, siostrzenicach i bratankach, to bez sensu. Miłość nie ma orientacji. Miłość po prostu jest.

15 kwietnia 2017

OBY MACRON NIE SPAPRAŁ

Polscy apologeci pani Marine Le Pen powinni spróbować sobie wyobrazić, co wydarzy się w liczącej ponad 7,7 mln emigrantów Francji, kiedy władza w ramach „dobrej zmiany” zacznie już nie tylko słowem, ale prawem i przyzwoleniem zachęcać do przemocy. Trudno sobie wyobrazić skalę niepokojów, jakie rozgorzałyby we Francji, gdyby zwyciężył prostacki populizm Marine Le Pen i jej akolitów.

Chyba nie skłamię, twierdząc, że spora część mieszkańców Europy, którym nie uśmiecha się zagrażający Wspólnocie Europejskiej rozpad, wstrzymywała wczoraj oddech, oczekując na wyniki pierwszej tury francuskich wyborów prezydenckich.

Przejście do drugiej tury Marine Le Pen, skrajnie prawicowej populistycznej kandydatki Frontu Narodowego, było pewniakiem. Pozostawało pytanie, kto się z nią zmierzy w drugim starciu: skompromitowany zatrudnianiem własnej żony na fikcyjnych etatach za publiczne pieniądze François Fillon, skrajnie lewicowy rewelacyjny showman i mówca Jean-Luc Mélenchon czy były bankier od Rothschilda i minister ekonomii w ustępującym rządzie, młody (39 lat) zdolny i centrowy Emmanuel Macron?

Dziś już wiemy. Macron. Wynik 23,86 proc. głosów przeciwko 21,43 proc. dla Le Pen.

Jeśli nie chcesz rozwałki UE, trzymaj kciuki za Macrona. Ja trzymam. Zablokowanie populistycznego marszu z „łatwymi” rozwiązaniami dla Europy na sztandarach to dziś zadanie dla nas wszystkich. Nie ma bowiem łatwych rozwiązań. Też bym chciała, aby istniały, ale w wieku 46 lat wypada sobie odpuścić życzeniowe myślenie. Nikt nikomu nie da gwarancji, że obiecywana przez Marine Le Pen eksmisja wszystkich (Serio? Ktoś naprawdę sądzi, że to się da zrobić?) islamskich ekstremistów i pozamykanie części meczetów uwolni Francję od terroryzmu.

Może się stać wręcz odwrotnie. Jeżeli Marine Le Pen, której język do złudzenia przypomina retorykę naszej „dobrej zmiany”, osiągnie sukces w drugiej turze i zacznie napuszczać ludzi na siebie (jak u nas robi to PiS, bazując na najniższych instynktach i odwołując się do resentymentu) w kraju takim jak Francja, dojdzie do niewyobrażalnego chaosu, którego skutki dotkną całą Europę.

Polscy wielbiciele jej politycznych talentów chyba nie zdają sobie sprawy z faktu, że sianie niepokoju i wyznaczanie społecznych linii podziałów u nas, w homogenicznym kulturowo społeczeństwie, to zaledwie delikatny wiaterek w porównaniu z wichurą, jaką łatwo wywołać w miejscu, gdzie na co dzień koegzystują ze sobą skrajnie różne kultury, tradycje, rasy i religie.

Nie ma dnia, byśmy nie słyszeli bądź nie czytali o dramatycznych skutkach skłócania społeczeństwa przez polityków. Każdy i każda z nas niezależnie od tego, po której stronie politycznego konfliktu się znajduje, jakoś tam ubolewa nad tym, że sprawy w Polsce zaszły tak daleko. Że rozerwały się więzi wielu starych przyjaźni, a rodziny obawiają się zasiąść do świątecznego stołu, wiedząc, że nie uniknie się przy nim politycznej jatki.

Wybryki skrajnych polskich nacjonalistów: ich marsze i wrzaski zapowiadające wieszanie i mordowanie ludzi tylko dlatego, że reprezentują inne poglądy polityczne, groźby karalne na forach internetowych i wyzwiska wypisywane na murach najczęściej zatrzymują się jednak w sferze życzeń, gróźb i głośno wypowiadanych fantazji o przemocy.

Jeśli zaś przeradzają się w czyn, to w postaci ataku na obcego: „ciapatego”, „beżowego”, „czarnucha”; na ludzi innych ras, których łatwo wypatrzyć na ulicy, ale którzy ciągle stanowią w naszym kraju ledwo zauważalną mniejszość.

I tu dochodzę do sedna. Polscy apologeci pani Marine Le Pen powinni spróbować sobie wyobrazić, co wydarzy się w liczącej ponad 7,7 mln emigrantów Francji, kiedy władza w ramach „dobrej zmiany” zacznie już nie tylko słowem, ale prawem i przyzwoleniem zachęcać do przemocy.

Trudno sobie wyobrazić skalę niepokojów, jakie rozgorzałyby we Francji, gdyby zwyciężył prostacki populizm Marine Le Pen i jej akolitów.

Mam nadzieję, że Emmanuel Macron mimo młodego wieku stanie na wysokości zadania, nie zachłyśnie się swoim pierwszym zwycięstwem i inteligentnie zacznie swój marsz, doprowadzając do szczęśliwego dla nas wszystkich finału.

Życzę miłego hejtowania, a jeśli komuś znudziło się wylewanie na mnie pomyj w komentarzach, proponuję zainwestować energię w coś miłego. Może spacer? Gorąca kąpiel? Albo przytulanki z ukochaną osobą? Bo ja tych komentarzy i tak nie czytam, więc chyba się nie opłaca.

24 kwietnia 2017

KAŻDA Z NAS MOGŁABY BYĆ KAROLINĄ PIASECKĄ

Ofiary przemocy domowej potrzebują naszej pomocy, empatii i zrozumienia, a nie kolejnej porcji kopów, gradu ostrych słów i durnych komentarzy o tym, że przecież nie wszyscy faceci biją żony, a ja na jej miejscu tobym mu dała kopa w jaja. Czy to naprawdę tak trudno zrozumieć?

Za każdym razem, kiedy na jaw wychodzi kolejny przypadek przemocy domowej, a media przypominają przerażające statystyki dotyczące liczby przestępstw dokonywanych w domowym zaciszu przez mężczyzn na kobietach i dzieciach, na spotkaniach towarzyskich, w pracy i w przypadkowych miejscach, da się słyszeć ta sama śpiewka w wykonaniu zaniepokojonych i urażonych panów: „Nie przesadzajmy! Nie wszyscy mężczyźni biją swoje kobiety!”.

Jako rozpoznawalna feministka słyszę to każdego dnia i każdego dnia dokonuję cudów powściągliwości, by nie dać się wciągać w te kretyńskie dyskusje. Dla mnie facet, który uważa za stosowne pouczać mnie, że „nie wszyscy mężczyźni” itd., pragnąc zdyskredytować w ten sposób moje możliwości poznawcze i inteligencję, daje wyraz braku własnej.

To ponure, zwłaszcza wtedy, gdy autor owych połajanek przybiera postać wybitnego intelektualisty, pisarza, polityka albo dziennikarza. Ten sam gość lubi też dociekać, dlaczego feministki nienawidzą mężczyzn i czy naprawdę uważamy, że nie ma żadnej różnicy między płciami.

Słucham tego, uszy mi więdną, czuję zażenowanie i wstyd, słysząc dowody tak daleko posuniętej ignorancji, i nie mam już siły dyskutować. Nudzi mnie, męczy i przyprawia o mdłości powtarzanie w kółko, że nikt, nawet najbardziej zajadłe feministyczne zakapiory, do których się zaliczam, nie twierdzi, że WSZYSCY MĘŻCZYŹNI biją żony. Ani że nie istnieje przemoc kobiet wobec mężczyzn. A jednak, przełykając podchodzącego do gardła pawia, pragnę po raz enty, metodą zdartej płyty, powtórzyć: Jeżeli dyskutujemy o tym, co ujawniła Karolina Piasecka, i przywołujemy tragiczne statystyki dotyczące przemocy domowej w Polsce, to nie po to, by oskarżać „cały męski ród”. Robimy to, ponieważ prawda jest ważna i tylko jej ujawnianie i konsekwentne rzucanie światła tam, gdzie kryją się demony rodzinnej przemocy, może poprawić los ofiar. Tylko poczucie, że mówiąc prawdę o rodzinnej przemocy, ofiara nie narazi się na kolejną przemoc, jaką jest osądzanie, wyszydzanie i podawanie w wątpliwość jej wiarygodności, może jej dać siłę do wyjścia z matni.

Statystyki mówiące o przemocy domowej są dla mężczyzn niewygodne. Gdybym była facetem, też nie czułabym się komfortowo, słuchając o tym, że 90 proc. sprawców przemocy na słabszych – kobietach i dzieciach, a także na staruszkach, to mężczyźni. Jakże sensowniej byłoby w takiej sytuacji powiedzieć: „Jako mężczyzna czuję się źle, dowiadując się, jak wielka jest skala męskich nadużyć wobec najbliższych. Jest mi smutno, trudno, przykro”. I tyle. Zamiast dowcipkowania, że „przecież nie wszyscy”, „przecież tylko radni PiS” albo w ogóle „pisiory” itd. Nie, nie tylko „pisiory”. Przemoc domowa nie ma poglądów, rasy, wyznania, wieku, klasy, kasty itd.

Drugi temat, który doskonale się sprawdza ostatnio w pogawędkach między kawą a deserem, to to, „dlaczego ona tak długo to znosiła, ja bym mu zęby wybiła!”. Mówią i piszą to przede wszystkim kobiety. Niestety również te niby światłe, obyte i oczytane. I znowu robi mi się niedobrze. Znowu zdobywam się na cud powściągliwości, bo już naprawdę brakuje sił i chęci, by po raz enty tłumaczyć oczywistości dotyczące mechanizmów współuzależnienia, zastraszenia, zależności ekonomicznej i kompletnie zrujnowanej wiary w siebie.

Nie chcąc dawać po raz kolejny pożywki tabloidom, powiem tylko, że byłam kiedyś obiektem psychicznej nagonki. Tempo, w jakim strach zainstalował się w moim dość odpornym przecież systemie, mnie przeraziło.

Nie wiesz, paniusiu, co byś zrobiła na miejscu Karoliny Piaseckiej. Tyle wiesz o sobie, ile cię sprawdzono.

W mojej pracy dziennikarskiej spotkałam mnóstwo kobiet będących ofiarami przemocy domowej i kilku mężczyzn. Miałam okazję rozmawiać z tymi, które zapętlone w patologiczny związek, znoszące przez lata niewyobrażalne tortury, wreszcie pewnego dnia w desperacji sięgnęły po nóż albo inny niebezpieczny przedmiot i zabiły. Pierwszą pomoc psychologiczną dostały dopiero w więzieniu lub dlatego, że weszły w kontakt z wymiarem sprawiedliwości i ktoś skierował je na terapię grupową dla ofiar przemocy. Dopiero tam zaczęły rozumieć skalę prania mózgu, jakiemu poddawał je sprawca. Dodam, często sprawca, który był zarazem ojcem dzieci i w chory sposób, ale jednak, darzonym uczuciem partnerem życiowym.

Dziwi was, że Karolina Piasecka wytrzymała aż jedenaście lat? Jedenaście lat to wcale nie tak wiele jak na możliwości, wytresowanych do znoszenia rzeczy naprawdę nieznośnych, ofiar. Pozwolę sobie przypomnieć głośną sprawę, którą w ubiegłym roku żyła Francja, kraj bez porównania lepiej niż Polska przygotowany do systemowej pomocy ofiarom przemocy domowej, w którym żaden polityk nigdy nie odważyłby się bredzić publicznie o tym, że to jakiś marginalny problem.

W marcu 2016 roku François Hollande ułaskawił Jacqueline Sauvage, która przez czterdzieści siedem lat znosiła rosnącą przemoc męża, który znęcał się nad nią i czworgiem dzieci, a także gwałcił ją i córki. Dzień po tym, kiedy powiesił się jej syn, Sauvage zabiła małżonka trzema strzałami w plecy. Piekło tej kobiety trwało czterdzieści siedem lat. Niemal pół wieku!

Być może gdyby zdobyła się na odwagę i odeszła od kata po latach jedenastu, jak Karolina Piasecka, jej syn by dziś żył, a ona mogłaby przeżyć normalne spokojne życie.

Ofiary przemocy domowej potrzebują naszej pomocy, empatii i zrozumienia, a nie kolejnej porcji ostrych słów i durnych komentarzy o tym, że przecież nie wszyscy faceci biją żony, a ja na jej miejscu tobym mu dała kopa w jaja.

Czy to naprawdę tak trudno zrozumieć?

1 maja 2017

MANTRA NA SZLAKU BIAŁO-CZERWONYM

Nie jestem czułostkowa, jednak przyznam się Państwu, że kiedy na kolejnym postoju deszczowe dotąd niebo się przejaśniło, a zza świeżo rozwieszonego prania wyjrzała wystrojona w biel Annapurna, już sama nie wiedziałam, czy łzy, które poleciały mi po policzkach, zawdzięczam jej niewyobrażalnej urodzie, czy też temu, że nagle mocno poczułam, jak dawno nie byłam… dumna z Polski.

Znowu Azja. Tym razem Nepal z grupą fantastycznych kobiet z Polski, które zechciały wybrać się ze mną, by przewietrzyć głowy z dala od codzienności, zobaczyć z bliska potęgę największych gór świata. I uśmiechnąć się do dalekich sióstr o czarnych warkoczach okutanych w góralskie, ach, jakże swojsko wyglądające, chuściny.

Nasz „marsz wolności” prowadził w ostatnich dniach przez strome szlaki porośniętych rododendronami Himalajów. Nad nami ośmiotysięczniki, u boku silne nepalskie chłopaki. Przewodnik Dal i jego porterzy [tragarze – przyp. Onet.pl]: Deepak, Anji i Beem.

Szlak, którym szłyśmy, oznaczono na biało-czerwono. A w każdym schronisku, na każdym postoju i w każdej rozmowie – Polska. Taka, jak ją widzą i kojarzą z opowieści nasi nepalscy rozmówcy. Kraj wielkich brawurowych himalaistek i himalaistów, doskonale rozumiejących, że kiedy nie stać cię na doskonały sprzęt, musisz być doskonałym wspinaczem.

Kraj ludzi uśmiechniętych, pełnych zrozumienia i szacunku dla tutejszych świętości. A co najważniejsze – ojczyzna tych, którzy jako pierwsi przybyli z pomocą i z wyszkolonymi psami po straszliwym trzęsieniu ziemi dwa lata temu.

Nie jestem czułostkowa, jednak przyznam się Państwu, że kiedy na kolejnym postoju deszczowe dotąd niebo się przejaśniło, a zza świeżo rozwieszonego prania wyjrzała wystrojona w biel Annapurna, już sama nie wiedziałam, czy łzy, które poleciały mi po policzkach, zawdzięczam jej niewyobrażalnej urodzie, czy też temu, że nagle mocno poczułam, jak dawno nie byłam... dumna z Polski. Przez te cholerne faszystowskie marsze, wyśmiewanie praw człowieka, w tym praw kobiet, dzielenie nas na lepszych i gorszych, prawdziwych i nieprawdziwych Polaków, awantury o przestrzeganie konstytucji, „hejterskie internety” życzące śmierci tym, których potworna wojna wygnała z domów, etc., bardzo dawno nie czułam się dobrze, mówiąc, że jestem from Poland.

Machhapuchhare – góra w masywie Annapurny w Himalajach. Dla Nepalczyków jest to święte miejsce.

Chwila, kiedy zdałam sobie z tego sprawę, nie należała do miłych. Czyżbym dała sobie wmówić, że Polska to naprawdę tylko maszerujący ulicami „faszole”, pełen nienawiści internet i księża straszący prostych ludzi gejowskim zamachem na integralność polskiej rodziny? Jak bardzo musiałam upaść na duchu, żeby choćby na krótko, odciąć się od własnych korzeni?

Wieczór w schronisku, spędzony przy polskiej wódeczce i nepalskim żarciu, kiedy wraz dziewczynami z prowadzonej przeze mnie grupy podróżniczej opowiadałyśmy nepalskim góralom z ludu Gurung o tym, jaka nasza Polska jest piękna, jak wspaniałe mamy jako naród osiągnięcia, dał mi coś, czego brakowało mi od wielu miesięcy. Motywację, żeby wracać do kraju. W sensie dosłownym i w przenośni.

Od dawna wiem, że podróże nie są li tylko zjawiskiem geograficznym. Wszystkie te światy, które pozornie można przemierzyć samolotami, lokalnymi busami, limuzynami czy też pieszo z ciężkim albo z lekkim plecakiem, nosimy we własnym wnętrzu. Podróżując wiele w ostatnim roku, nosiłam w sobie Polskę wstydu. Oto, jaki skutek odniosło w moim wypadku całe to pisowskie patriotyczne wzmożenie w ojczyźnie. W Azji zamiast modlitw odmawia się mantry. Moja od dziś znów składa się z nazwisk wielkich polskich zdobywczyń i zdobywców wszystkich, zarówno tych górskich, jak i symbolicznych życiowych, szczytów. A także z nazw polskich organizacji niosących pomoc potrzebującym w Polsce i na świecie. Wstyd się przyznać, ale potrzebowałam rozmowy z himalajskimi góralami, aby mi Polska wróciła na właściwe miejsce w plecaku. Dziękuję!

Wysyłam wielki ładunek himalajskiej życzliwości. Namaste – jak mówi się tu na szlakach zamiast naszego „cześć”.

8 maja 2017

NIECH PAN COŚ ZROBI Z TĄ BRIGITTE!

My, porządne kobiety polskie, nie godzimy się na Brigitte Macron. Niech Pan coś z nią zrobi jak najprędzej, Panie władzo, gdyż nie wytrzymujemy ciśnienia baby tej istnienia.

Panie władzo! Zwracam się z uprzejmą prośbą, aby nareszcie coś Pan już robił z suczym elementem reakcyjnym, którego widmo krąży po Europie oraz ojczyźnie mej Polsce, niszczy tkankę mojej rodziny i podważa sens lat męki mej.

Pytam wprost: jak długo będziemy jeszcze pozostawać w Unii Europejskiej, skoro nakazuje ona synom naszym gzić się z mężczyznami, zmusza córki do dżenderu i aborcji, a nam, porządnym kobietom, każe tolerować u boku prezydenta (tfu!) Francji starą, rozwiązłą, chudą babę, która niech się wnukami zajmie, zamiast mi latać po ekranie, potrząsać grzywą i suszyć zęby.

My, porządne kobiety polskie, nie godzimy się na Brigitte Macron. Niech Pan coś z nią zrobi jak najprędzej, Panie władzo, gdyż nie wytrzymujemy ciśnienia baby tej istnienia.

Jakim prawem ktoś taki w ogóle jest? Robi, co chce i z kim chce! Dla młodszego się rozwiodła. Widział kto takie horrendum? Z młodszym robiła te rzeczy obrzydliwe. I kiedy? Może on jeszcze wtedy nieletni był? Niech ktoś to sprawdzi nareszcie i przed trybunał międzynarodowy z nią! Niech pójdzie babsko siedzieć. Tak. Ona powinna siedzieć. Nie. Jej nie powinno być.

Na nią dzieci patrzą! Na nią córki nasze patrzą! Potem głowy od ekranu odwracają i na nas łyp spode łba. No i jak my się wtedy czujemy? Jak wyglądamy?

Sześćdziesiąt cztery lata. Pora chorować i powoli zaczynać umierać, a nie się z młodym gachem po bankietach szlajać.

Kolejna moja uprzejma prośba, Panie władzo, dotyczy uciszenia lansującej się obecnie we wszystkich mediach Karoliny Piaseckiej. Przez jedenaście lat jakoś bez problemu żyła sobie w męce i nagle jej się odwidziało? No nie wiem. Brudy swoje prać należy w czterech ścianach, a nie latać po telewizjach. Na nią też dzieciaki patrzą, a potem głowę od ekranu odwracają i mi trują, że skoro ona mogła rzucić bijącego męża i wszystkim opowiedzieć, jak to wieczorami ją ćwiczył i prał, to mogę i ja. A ja nie mam siły. Ja nie mogę. Niech Pan ją zabierze, niech Pan jej zabroni.

I niech Pan też coś zrobi z tą Natalią Przybysz. Patrzeć na nią nie mogę, bo mi się przypomina, jak musiałam od sąsiadki pożyczyć pieniądze i na Słowację jechać, żeby ciążę usunąć. Nie dałabym rady trzeciego dzieciaka wychować, utrzymać. To akurat była wyjątkowa sytuacja, więc naprawdę musiałam. Ale ona nie musiała, bo przecież jest piosenkarką i pieniędzy ma mnóstwo, a opowiada i się obnosi. I po co?

Miałam aborcję. Natalia Przybysz głośno powiedziała o tym, o czym wiele Polek musi milczeć. Najgorsze zaś jest zakłamanie.

Ja się Panu ze wstydem przyznam, Panie władzo, że nawet trochę byłam za tym protestem z parasolkami. Jakoś tak myślałam sobie, choć nie znoszę feministek, że jednak nie byłoby dobrze tak całkiem antykoncepcję wycofać i aborcji zabronić zupełnie. Ale kiedy ta Natalia ze swoją aborcją wyskoczyła, to mówię, no nie! Ja jestem za tym, żeby w wyjątkowej, czyli w mojej, sytuacji można było legalnie usunąć. A nie żeby się celebrytki skrobały, dzieciaczki zabijały. Jej, tej Natalii znaczy, nie powinno być!

I nie powinno być feministek. Żadnych. Ja przez nie spać nie mogę, tak mnie denerwują tym swoich gadaniem.

Pragnę zapewnić Pana, Panie władzo, że jeżeli chodzi o mnie, to nie jestem, nigdy nie byłam i nie będę żadną feministką. Jestem całym sercem za tym, abyśmy my, polskie porządne kobiety, jako głupsze i słabsze zarabiały dużo mniej niż mężczyźni i miały niższe emerytury. My, kobiety polskie, nie potrzebujemy na starość stroić się dla młodych gachów. Nam miłość wnucząt wystarcza. Całym sercem wspieram także obcięcie funduszy państwowych na Centrum Praw Kobiet i inne takie feministyczne gniazda żmij. To dobrze, kiedy kobiety nie mają dokąd uciec. Wtedy rodzina się nie rozpada, a rodzina jest najważniejsza. Jestem także zdecydowaną przeciwniczką konwencji zwalczającej przemoc w rodzinie. I uważam, że nie potrzebujemy żadnych specjalnych standardów opieki okołoporodowej. Szkoda pieniędzy. Jeżeli zaś chodzi o wyroki za gwałty, to oczywiście ja tam gwałtów nie pochwalam. Ale po co się dz...ki w krótkich kieckach szlajają? Antykoncepcja i aborcja w sytuacji wyjątkowej, czyli mojej, niech zostanie, Panie władzo kochany, ale nie mówmy o tym. My, kobiety polskie, kochamy naszą mękę i nie życzymy sobie, by garstka degeneratek, co im się w głowach poprzewracało, nam ową mękę odbierała.

Niech męka nasza polska trwa w imię rodziny oraz ku większej chwale Bożej.

Dulska

14 maja 2017

WKURWIKI DOÑI KRISTINY – KORESPONDENCJA Z SAN ESCOBAR

Doña Kristina, gdyby tylko mogła, zabroniłaby kobietom pracy zawodowej zupełnie. Nakazałaby przymusowy ślub do trzydziestki. Zakazałaby rozwodów, antykoncepcji i aborcji – to oczywiste. Och – marzy sobie doña Kristina, zasypiając – gdybyż tylko takie prawo obowiązywało za mojej młodości! Wszystko byłoby inaczej. Byłby i ślub, i rodzina, dzieciaczków z pół tuzina, słodki zapieprz, nocki nieprzespane, ale nie samotne. Byłyby błyszczące kurwiki w oczach. Dlaczego nikt wtedy na to nie wpadł? Dlaczego? Dlaczego?

O co właściwie chodzi naszej doñi Kristinie, deputowanej parlamentu escobarskiego, która zdaje się zwalczać wszelkie objawy równouprawnienia? Może u podstaw tej zajadłości leży fakt, że miała być wielka miłość, ślub, liczna rodzina? Miały być dzieciaczki, słodki zapieprz od rana do nocy. A nocki nieprzespane, ale też nie samotne. Miało być pięknie. Wszak była uroda i kurwiki w oczach. Czyli wszystko, czym Stwórca może obdarować kobietę, aby życie poszło zgodnie z Jego planem. Jednak diabli nadali, wygląda na to, że w życie doñi Kristiny wdało się zakłócenie. Coś się omsknęło, niewidzialna ręka przesunęła wajchę zwrotnicy jej życiowych torów i wszystko potoczyło się nagle nie w tę stronę, co trzeba. Kurwiki w oczach doñi Kristiny stopniowo zastąpiły wkurwiki.

Wobec takiej niesprawiedliwości losu, chcąc nie chcąc, dzielna kobieta postanowiła rzucić się w objęcia kariery. Najpierw stopnie naukowe, wreszcie olśnienie: polityka!

Polityka, dzięki której można nareszcie urządzić życie tym idiotkom, szmatom i puszczalskim, które nie rozumieją, że w życiu kobiety liczą się wielka miłość, ślub oraz liczna rodzina. Czyli dokładnie to, czego zły los doñi Kristinie odmówił. Coś, czego ona sama, z własnej woli, nie odrzuciłaby przenigdy. A te dziwki, szmaty i puszczalskie odrzucają. Mogą rodzić, a nie chcą. Mogą krzątać się po obejściu, ognisko domowe pielęgnować, statki polerować, sztućce i dzieci układać równiutko, na męża czekać, poprawiwszy włosy, rzęsę poczerniwszy. A nie chcą. Do świata się pchają, debilki. Pracować chcą, zarabiać, klasami biznes się wozić, stopnie naukowe robić i w ogóle karierę. A czasem to polityczną nawet. Skandal.

Doña Kristina, gdyby tylko mogła, zabroniłaby kobietom pracy zawodowej zupełnie. Nakazałaby przymusowy ślub do trzydziestki. Zakazałaby rozwodów, antykoncepcji i aborcji – to oczywiste. Och – marzy sobie doña Kristina, zasypiając – gdybyż tylko takie prawo obowiązywało za mojej młodości! Wszystko byłoby inaczej. Byłby i ślub, i rodzina, dzieciaczków z pół tuzina, słodki zapieprz, nocki nieprzespane, ale nie samotne. Byłyby błyszczące kurwiki w oczach. Dlaczego nikt wtedy na to nie wpadł? Dlaczego? Dlaczego?

Po niespokojnej ciężkiej nocy doña budzi się z jeszcze mocniejszym postanowieniem, że musi ratować kobiety przed strasznym losem, który ją samą dotknął. Robi to dla ich dobra, czego niestety te szmaty puszczalskie nie doceniają, ale trudno. Dura lex, sed lex! Ku chwale szczęśliwej kobiecości, amor, amor!

Doña Kristina co prawda nie wie, jak to naprawdę jest z tym słodkim zapieprzem przy licznych maleństwach i z macierzyństwem w ogóle. Doña widzi same zalety. Nie zaprząta sobie głowy wyobrażeniami o tym, jak fajnie może być kobiecie w takiej na przykład nieplanowanej leżącej ciąży. Jak miło się pęka przy porodach, jak to super mieć nawał pokarmu i kolejny raz pokrwawione sutki. Jak ekstra jest z nieumytą głową, w dresie pochlapanym mlekiem, z górą prania spędzać kolejny rok w zamknięciu w towarzystwie kilkulatków. Jak się fantastycznie człowiek rozwija intelektualnie, siedząc na ławce przy piaskownicy i kolejną godzinę z rzędu wprawiając wózek w ruch bujający za pomocą lewej stopy. Jak przyjemne jest macierzyństwo, gdy brakuje pieniędzy, a ukochany małżonek niekoniecznie się tym przejmuje i na przykład wraca co wieczór do domu nawalony jak stodoła. Albo nie wraca wcale ranki i wieczory, pozostawiając mamusię i jej słodkie maleństwa bez alimentów. Jak to przyjemnie jest zostać na starość bez emerytury, bo się nigdy nie pracowało inaczej, jak służąc innym, ale za to niestety „zusu” nie liczą. Jak uroczo jest być samotną matką dziecka ciężko upośledzonego. Jak przefajnie urodzić dziecko z gwałtu…

Doña Kristina nie bierze pod uwagę, że kobieta musi przede wszystkim chcieć wejść w związek i zostać matką, aby stawić czoło wszystkim trudnościom i całemu ryzyku, jakie niesie błogosławiony stan macierzyństwa.

Ostatnio w ramach licznych obowiązków zawodowych doña Kristina udała się do odległego kraju na forum ekonomiczne kobiet. Nie podobało jej się tam bardzo, czemu dała od razu wyraz na łamach sprzyjającej jej poglądom prasy. Najbardziej uderzyło doñę Kristinę to, że na takim międzynarodowym biznesowym szczycie tak niewiele się mówi o naturalnym powołaniu kobiety. O wielkiej miłości, ślubie i licznej rodzinie, które są przecież dla niej, do cholery ciężkiej, NAJWAŻNIEJSZE. To znaczy dla doñi Kristiny. I chyba stąd te wkurwiki.

Niniejszy tekst jest felietonem, humorystyczną fikcją publicystyczną, a nie depeszą Reutera. Przykro mi, że muszę to precyzować, jednak po ostatniej awanturze o list Pani Dulskiej do Pana władzy w sprawie Brigitte Macron myślę, że niestety doszliśmy do punktu, w którym stało się to konieczne. Miłego hejtowania mimo wszystko, też Was kocham!

19 maja 2017

JAK FEMINISTKA Z MUZUŁMANKĄ

Jestem przekonana, że kiedy chodzi o ratowanie życia, o danie dachu nad głową komuś, kto go stracił, o kromkę chleba i ciepły kąt – poglądy i wyznanie nie mają żadnego znaczenia. Obawiam się, że wpojono mi to w ramach chrześcijańskiej tradycji, w której wyrosłam.

Kto bywa czasem na moim profilu na Facebooku, wie, jaki jest mój pogląd na temat przyjmowania uchodźców. Oczywiście jestem za. Nie mogę się nadziwić uporowi, z jakim dorośli ludzie trzymają się swojej obsesji na temat osób wyznania muzułmańskiego. Do rozpaczy doprowadza mnie także cynizm polityków, którzy grają na strachu, najsilniejszej ludzkiej emocji.

Przy czym nie dziwi mnie sam strach. Rozumiem go i podzielam. Też nie chciałabym w Polsce islamskich radykałów, szariatu ani tym bardziej zamachów. Jednak rozum i doświadczenie dziesięciu lat życia w Paryżu – mieście wielokulturowym – oraz fakt, że dużo podróżuję i poznaję osobiście przedstawicieli i przedstawicielki różnych nacji i wyznań, bywam u nich w domach, jem z nimi i śpię pod ich dachem, nie pozwalają mi pakować do jednego worka bandytów wykorzystujących wypaczoną formę religijności i zwykłych ludzi wychowanych w danej tradycji religijnej.

Widzę także różnicę pomiędzy niejakim panem Międlarem i jego kumplami drącymi ryje w ekstazie nienawiści a moimi wierzącymi i praktykującymi katolickimi przyjaciółmi, którzy naprawdę starają się stosować w życiu do Ewangelii.

Kiedy tylko zdarzy mi się wypowiedzieć na ten temat, zalinkować ciekawy artykuł albo zamieścić jakąś pozytywną scenkę z życia muzułmanów, których część Polaków tak upodobała sobie nienawidzić, natychmiast sypią się na mnie gromy. Zarzuca mi się nawet, że biorę pieniądze za prezentowanie określonych poglądów! Wisienką na torcie oraz szczytem „superinteligentnej”, wręcz „błyskotliwej”, zdaniem autorów i autorek, riposty jest oczywiście wyciąganie mojego feminizmu i zderzanie go z tym, jak traktowane są kobiety w islamie. Jak ja mogę widzieć cokolwiek dobrego w ludziach, którzy wyznają religię tak skrajnie źle traktującą kobiety? Tu tradycyjnie padają słowa o mojej legendarnej już hipokryzji i podwójnych standardach. Nie brak też sugestii dotyczących moich domniemanych fantazji seksualnych na temat mężczyzn o ciemnej karnacji. :)

Jednak najważniejsze pytanie brzmi: Jak feministka może chcieć w swoim kraju ludzi wyznających islam?

Już odpowiadam. Po pierwsze, jestem przekonana, że kiedy chodzi o ratowanie życia, o danie dachu nad głową komuś, kto go stracił, o kromkę chleba i ciepły kąt – poglądy i wyznanie nie mają żadnego znaczenia. Obawiam się, że wpojono mi to w ramach chrześcijańskiej tradycji, w której wyrosłam. Niedawno moja siostra przypomniała, że każde z nas co rano szło do szkoły z dodatkową kanapką na wypadek, gdyby się okazało, że jakieś inne dziecko jest głodne. Taka lewacka fanaberia, chyba przywleczona przez mamę prosto z kościoła…

Po drugie, jako kobieta i matka po prostu nie mogę patrzeć spokojnie na tragedię innych kobiet i matek oraz ich dzieci. Po trzecie, to nie kobiety wywołały konflikty, w których teraz giną i cierpią, więc okazanie im pomocy uważam za gest feministycznej solidarności. Po czwarte zaś, w przeciwieństwie do oszalałych ze strachu zagorzałych przeciwników przyjmowania uchodźców do Polski, ja po prostu blisko znam wiele osób wyznających islam i wiem z pierwszej ręki, jaką tragedię przeżywają, gdy posądza się je o popieranie terroryzmu, którego same bywają przecież najliczniejszymi w świecie ofiarami.

I jeszcze coś, już na koniec – ciekawostka przyrodnicza: znam szczęśliwe kobiety wyznające islam! Aaaa! Groza! I mężczyzn! I dzieci! Znam także aranżowane małżeństwa, które żyją zgodnie i harmonijnie. I małżeństwa zawierane z miłości, które się rozpadły w nienawiści. Albo w niej trwają. I odwrotnie. Znam kobiety, które głęboko wierzą w sens noszenia chusty muzułmańskiej na głowie, a zarazem są feministkami. I znam potwornie nieszczęśliwe, zahukane babki w hidżabach. I facetów. I dzieci. I ateistki. I szczęśliwe ateistki też. I wiecie co? To samo w katolicyzmie, protestantyzmie, hinduizmie, buddyzmie, animizmie…

Życzę miłego hejtowania. Ja też Was kocham.

12 czerwca 2017

OD STAREJ ZAWISTNEJ BABY SŁÓW KILKA DO FANEK ANNY LEWANDOWSKIEJ

Tak sobie myślę, że być może kiedy Pani Anna Lewandowska dojrzeje i spojrzy na swoje życie z perspektywy tych czterdziestu lat z plusem, to się ze mną zgodzi i sama uzna, że te selfiaki z brzuszkiem były niepotrzebne. Trudno bowiem, aby zwykła zjadaczka chleba miała czerpać motywację do dbania o formę po porodzie, patrząc na wynik osiągnięty przez mistrzynię sztuk walki od dziecka trenującą wiele godzin dziennie.

Zdjęcie Anny Lewandowskiej chwalącej się płaskim, atletycznym brzuszkiem w kilka zaledwie tygodni po porodzie wywołało medialny szał. Zaszalałam i ja, linkując artykuł z „Wysokich Obcasów”, słusznie, moim zdaniem, stawiający pytanie, czy aby zachwyty kolorowych gazet i portali nad tak ekspresowym tempem powrotu młodej matki do olimpijskiej formy nie są cokolwiek przegięte, nie są aberracją, robiącą młodym mamom wodę z mózgu.

Dołożyłam komentarz następującej treści:

„Kochane kobiety, młode mamy! Mam nadzieję, że tego nie kupujecie. Po pierwsze, Anna Lewandowska jest zawodową sportsmenką, więc jej ciało dysponuje zupełnie innymi niż u zwykłych babek, przez lata wypracowanymi na treningach możliwościami. Po drugie, każda z nas ma własne tempo powrotu do formy po porodzie i niech Was bogini broni wymuszać na sobie cokolwiek w tym czasie. Po trzecie, to dzidziuś potrzebuje Waszego czasu i uwagi, a nie Facebook czy Insta. Po czwarte, to jest biznes, który Was wkręca w nierealistyczne oczekiwania od samych siebie, szkoda Waszego życia na próby sprostania im. Dajcie spokój, bądźcie dobre dla siebie, dzidziusia i tatusia, idźcie na spacer, pośpijcie po południu, a kiedy poczujecie potrzebę, porozciągajcie ciało albo popływajcie. Kilogramy znikną za jakiś czas. Nie da się równocześnie kwitnąć i owocować.”

W 48 godzin po zamieszczeniu post znalazł się w zasięgu ponad miliona odbiorczyń i odbiorców i został udostępniony ponad 400 razy.

Przeważająca część komentarzy zamieszczonych przez kobiety, które mają w CV doświadczenie macierzyństwa, wyraża poparcie dla moich słów. Młode dziewczyny, fanki Anny Lewandowskiej, szaleją. Plują jadem, wyzywają mnie i inne starsze komentujące od zawistnych, starych, pomarszczonych (choć zarazem zbotoksowanych) idiotek. Bronią swojej idolki niczym oblężonej twierdzy, choć przecież ani mój wpis, ani rozsądne komentarze dorosłych doświadczonych kobiet nie atakują samej Anny Lewandowskiej.

Ja się Pani Annie wcale nie dziwię, że jako zawodowa sportsmenka wraca błyskawicznie do formy. Jej ciało jest w treningach od lat, a metabolizm woła o wysiłek. Mnie się po prostu nie podoba to zadzieranie koszulki do selfie i pozowanie z paluszkami ułożonymi w „V” kierowanymi do rzeszy fanek, które nie uprawiając sportu zawodowo, a chcąc brać z niej przykład, mogą się tylko wpędzić w totalne kompleksy i doła. A o doła po porodzie nietrudno!

I tak sobie myślę, że być może kiedy Pani Anna dojrzeje i spojrzy na swoje życie z perspektywy tych czterdziestu lat z plusem, to się ze mną zgodzi i sama uzna, że to było niepotrzebne. Trudno bowiem, aby zwykła zjadaczka chleba miała czerpać motywację do dbania o formę po porodzie, patrząc na wynik osiągnięty przez mistrzynię sztuk walki, od dziecka trenującą wiele godzin dziennie.

Mój post i zaniepokojenie wyrażane przez inne „stare” baby z pokolenia czterdzieści plus i więcej dotyczy coraz bardziej nachalnego wciskania młodym dziewczynom i kobietom – naszym córkom (!) wizerunku babki skoncentrowanej na doskonałym wyglądzie fizycznym, diecie i posiadaniu wypieszczonego mieszkanka oraz drogiej torebki. Kierowana do kobiet telewizja przedstawia zalewające się łzami posiadaczki zupełnie normalnych małych cycków albo równie normalnych kobiecych fałdek na brzuszku, błagających o pilną operację, jakby były ciężko chore. Po czym pokazuje, jak grupa dzielnych chirurgów „ratuje” im „zmarnowane” życie za pomocą skalpela.

Portale lansują kolejne mamy fit. Społecznościówki pełne są blogerek prześcigających się w absurdalnych poradach na temat zdrowia i urody.

Co jakiś czas któraś zwyczajnie przegnie pałę i tak się zagalopuje w propagowaniu swoich „mądrości”, że ktoś nie wytrzymuje i mówi „dość”. Dość wmawiania ludziom z depresją, że nie powinni brać leków, dość wciskania otyłym, że wystarczy się „oczyścić”, dość wciskania kobietom w połogu, że w tydzień po porodzie można, a nawet trzeba, wrócić do ćwiczeń i walki o płaski brzuch.

I to właśnie, patrząc na obłęd wokół płaskiego brzucha Anny Lewandowskiej w sześć tygodni po porodzie, robimy my, Wasze matki, które nazywacie zawistnymi, pomarszczonymi, zbotoksowanymi starymi babami.

Reagujemy, ponieważ nie chcemy dla Was, nasze młode przyjaciółki, siostry, córki, życia pełnego frustracji. Próbujemy Wam powiedzieć, że szczęście i spełnienie nie ma wiele wspólnego z tym, ile centymetrów ma się w talii na kilka tygodni po porodzie ani z rozmiarem cycków, ani z tym, czy wasze mieszkanie przypomina to, co oglądacie w popularnych programach.

Chcemy Wam powiedzieć, że Wasze zdrowie i spokój są ważniejsze od tego, jak wyglądacie. Zwłaszcza po porodzie! To moment, kiedy trzeba dać sobie czas, luz i dobroć. Skupić się na dziecku i relacji z drugim rodzicem. Zbudować więzi, nauczyć się nowych rytuałów rodzinnych.

Jeżeli jesteś zawodową sportsmenką, to pewnie szybko wrócisz do treningów i wtedy Anna Lewandowska będzie dla Ciebie idealną zdrową motywacją. Jeżeli nie trenujesz zawodowo, popatrz na jej fajne foty, uśmiechnij się, pogratuluj jej w duchu sukcesów i zajmij się sobą w swoim rytmie i bez ciśnienia.

19 czerwca 2017

KOBIETY NA MARGINESIE

Czytam książkę Tomasza Piątka Macierewicz i jego tajemnice i poza wpadaniem w panikę, wpadam też w nastrój wspominkowy. Wracam do lat młodości, tuż po upadku komuny.

Na marginesie przerażającego meritum lektury oglądam pokazaną przez Piątka rzeczywistość lat 90. ubiegłego wieku przez szkiełko płci. Ot, zabawa – jeszcze jedno ćwiczenie z feministycznej świadomości.

W latach 90., kiedy powstawały pierwsze wielkie polskie fortuny i rodziły się kariery polityczne ludzi mojego pokolenia, mieszkałam we Francji. Do Polski wpadałam czasem na kilka dni, by spotkać się ze znajomymi, z których wielu, z różnym skutkiem, stawiało swoje pierwsze kroki w biznesie albo marzyło o politycznej karierze.

Warszawka bawiła się, chlała i ćpała na potęgę, a chłopaki na dorobku (przez nikogo nieniepokojone jakąś tam polityczną poprawnością) pomiatały „kiciami” i „loszkami”, które miały u swojego boku.

Jedyną reakcją dziewczyn na to pełne pogardy traktowanie bywał zakłopotany chichot albo lekki foszek i zmarszczenie noska. Jakby było czymś naturalnym, że skoro jest wolność i demokracja, to chłopaki mogą nareszcie zarobić trochę „siana”, urządzić się i zabawić się tak, jak lubią.

Jako młodociany i zbuntowany początkujący feministyczny zakapior ukształtowany przez francuskie matki zastępcze, patrzyłam na to w osłupieniu. Nie mieściło mi się w głowie (i nie mieści się nadal!), że świeżo odzyskana polska demokracja i swoboda gospodarcza ma gębę zadowolonego z siebie, rechoczącego szowinisty. Seksizm, homofobia i ledwie skrywany rasizm dyskursu publicznego młodej III RP, widziane z perspektywy świadomego tych problemów wielokulturowego Paryża, mnie porażały. Towarzyskie Polaków rozmowy kipiały od seksistowskich (blondynki), rasistowskich (nołplis!) i homofobicznych dowcipów. Tematy takie, jak nierówność szans, molestowanie seksualne, dyskryminacja ze względu na płeć, rasę czy orientację w ogóle nie istniały w szerszym obiegu, a jeżeli się pojawiały, to tylko po to, by wzbudzić ogólną wesołość. Zakaz aborcji wprowadzono przy minimalnych, jak na skalę problemu, protestach.

Pół wieku później królowie życia z lat 90., którzy przetrwali w biznesie lub/i polityce, nadal skutecznie dyktują warunki i twardo stoją na straży obyczaju, gwarantującego im dominującą rolę we władzy i w biznesie. Im, czyli podstarzałym chłopakom przy forsie. Statystyka jest nieubłagana. Chcesz wiedzieć, kto trzyma władzę? Follow the money, jak mawiają Amerykanie, czyli podążaj śladem pieniędzy. Faceci w średnim wieku i starsi, nieważne z prawa, z lewa czy też z centrum, trzymają kasę. Kiedy kobiety, osoby LGBT czy inne takie tam „postępaki”, że zacytuję „wieszcza” prawicy, zaczęły na serio zagrażać ich dominującej pozycji, coraz odważniej domagając się poszanowania swoich praw, następuje reakcja. To z nią mamy do czynienia pod postacią antykobiecych, rasistowskich i dyskryminujących mniejszości posunięć zarówno skonsolidowanej prawicy, jak i galaretowatej opozycji, która nie potrafi dogadać się sama ze sobą. Dopóki rządzą nią kolesie średniego pokolenia, te szowinistyczne buce, które doskonale pamiętam z lat 90., raczej nie wróżę przełomu. W sumie trudno się dziwić. Oto bowiem ktoś, kto przez całe życie czuł się doskonale w świecie zorganizowanym wedle jego potrzeb, ma ustąpić miejsca? I jeszcze narazić się potężnej instytucji stojącej na straży jego męskich przywilejów – Kościołowi katolickiemu? Nie opyla się. Co do tego panuje w krajowej polityce pełna zgoda.

Smutne, że wiele kobiet dało się zapędzić do stania na straży świata, w którym one same, ich córki i wnuczki nie mają i nie będą miały pełni praw i wpływów.

To tak na marginesie przeciekawej książki Tomasza Piątka, która niby jest kompletnie o czymś innym, a jednak opowiada o świecie, w którym kobiety istnieją wyłącznie jako „żywy towar”, którym na wielką skalę handlują światowe organizacje przestępcze.

Miłej lektury i jeszcze milszego hejtowania! Ja też Was kocham.

3 lipca 2017

Spis treści

OD AUTORKI

PIOSENKA O TWOJEJ WOLNOŚCI

BÓJCIE SIĘ HONEY BOO BOO

SEKS, KŁAMSTWA I SOLIDARNOŚĆ (KOBIET)

NIE KRZYCZMY, ROZMAWIAJMY

ŻYCIE ZACZYNA SIĘ PO POGRZEBIE!

ALBO KUCHARKA, ALBO SEKSBOMBA

KRZYŻ NA NOSIE? PUKNIJTA SIĘ!

KONIEC NARZEKANIA

JESTEŚ PEWNA, ŻE NIE JESTEŚ FEMINISTKĄ?

PIEKŁO POD DOBRYM ADRESEM

BARDZO ŚMIESZNE PRZEPROSINY JANUSZA PALIKOTA

SKĄD TEN HEJT, CZYLI NIECH JEDZĄ CIASTKA!

ARŁUKOWICZ KARIEROWICZ I PIGUŁKA „PO”

SAMANTHA GEIMER I „POMAGACZE”

SODOMA, GOMORA, GRODZKA I JA, CZYLI NIE DOJDZIESZ, BRACIE (KARNOWSKI)!

CICHY MEKONG, CICHA NOC

DO CZEGO ZMIERZA KONWENCJA, CZYLI KOMU FALUJĄ GACIE

NA PEWNO WIESZ, CO TWOJE DZIECKO ROBI PRZED KOMPUTEREM?

„WPROST” ŚLADEM PAWIORA...

ZNALAZŁAM FAJNYCH FACETÓW!

WSZYSCY JESTEŚMY HEJTERAMI?

REPUBLIKA OBRAŻONYCH

AUU! SUKI ODKŁADAJĄ MACIERZYŃSTWO NA POTEM

TRZYMAM SIĘ WIATRU!

MIĘDZY USTAMI A BRZEGIEM KOSZMARU

UWIELBIAM TAKĄ KOBIECOŚĆ!

WYCOFANIE PUBLIKACJI

STRZEŻMY SIĘ SCHŁADZACZY!

POLITYKA PRORODZINNA, CZYLI JAK ZAŁATWIĆ POLSKIE KOBIETY NA CACY

STARE WRÓBLE NIE PLOTKUJĄ

TYLKO „W COŚ GRAJĄ”? A MOŻE WŁAŚNIE ZABIJAJĄ KOLEJNEGO DOMINIKA?

PRZYJAŹŃ, GÓRA I MAHOMET

E-LINCZ I SŁODKIE CIASTECZKA. RZECZ O KAPITULACJI RODZICÓW

SZCZĘŚCIE BRUTTO, CZYLI RZECZ O MAJÓWCE

NIE JESTEŚ NIKIM LEPSZYM DLATEGO, ŻE JESTEŚ HETERO

OBUDŹ SIĘ, KRÓLEWNO!

ZA STARA NA MATKĘ, CZYLI PUBLICZNE PRZEŚWIETLENIE MACICY

ECH, GDYBYM BYŁA STARSZA...

DO PUDŁA Z TYM STARYM PUDŁEM!

KOBIETA Z BRODĄ, CZYLI POWIAŁO GROZĄ

JAK NIE NOSIĆ SZPILEK?

PIGUŁKA (NIE)SZCZĘŚCIA

JAK ŚMIEĆ

SZUJA.PL, CZYLI RATUJ SIĘ KTO MOŻE!

KUBA, NIE KOŃCZ TAK SZYBKO!

WPADKA? NIE RYZYKUJ!

SZKLANKA JEST ZAWSZE DO POŁOWY PEŁNA!

WIELKI SPISEK W MAŁYM DOMKU

MICHAŁ WIŚNIEWSKI I JEGO „WSZYWKA ROBACZYWKA”

ŚWIAT BEZ GRANIC NIE ISTNIEJE

NIE WIERZĘ BEACIE, CZYLI EXPOSÉ W OPARACH WATY CUKROWEJ

BOHEMA OSTRO BAWI SIĘ?

JAROSŁAW, MÓJ GURU!

TRZEBA MIEĆ ODWAGĘ MÓWIĆ KOCHAM

BYLE DO WIOSNY!

BUTY CZY ATRYBUTY?

NIE JESTEŚMY BEZPIECZNI

NIE ZARABIAJ NA WACIKI!

JESTEM POLKĄ NAJGORSZEGO SORTU

PODRÓŻ MIMO LĘKU

ŚWIŃSTWO

NIENORMOWANE WOLNE

JA, KOMUNISTKA I ZŁODZIEJKA

WARA OD NASZYCH CYCKÓW

SKOŃCZCIE Z PORÓWNYWANIEM KACZYŃSKIEGO DO HITLERA. PRZEGINACIE!

NIE WARTO UDAWAĆ W MIŁOŚCI

GENDER GROŹNIEJSZY OD DYKTATURY?

SEKSOWNA? NIE! SEKSUALNA!

MIMO WSZYSTKO CHCĘ CZUĆ WSZYSTKO

KICIA, WIEJ!

MAM PROBLEM Z TYM, ŻE MATEUSZ KIJOWSKI JEST ALIMENCIARZEM

KONIEC JEST NASZYM POCZĄTKIEM

DOCENIAM OŚWIADCZENIE MATEUSZA KIJOWSKIEGO W SPRAWIE ALIMENTÓW

DZIEWCZYNY, PAKUJCIE PLECAKI!

CZAS NA BOJKOT MEDIÓW PUBLICZNYCH?

PERFEKCJA ALBO ŻYCIE – TWÓJ WYBÓR

ŚNIADANIÓWKA DLA NOWEJ EKIPY, MNIAM!

DZIEJE GRZECHU I PIGUŁKA „PO”

NAPRZÓD, NIEZDOLNI! TAKA OKAZJA, BY ZNALEŹĆ ROBOTĘ W MEDIACH, SZYBKO SIĘ NIE POWTÓRZY

OCALONE I STRACONE

FEJKOWE MEMY I INNE BREDNIE

NAUCZENI MOBBINGU

MAŁE UBECKIE PROWOKACJE WIELKICH LUSTRATORÓW. LIST OTWARTY DO LUDZI PRZYZWOITYCH

STARE BRZYDKIE KACZĄTKO

„DOBRA ZMIANA” W NASZYCH MAJTKACH

NASZE MAŁE ŚREDNIOWIECZE

PIS NAM FUNDUJE ZBIOROWE POWTÓRNE PRZEŻYWANIE TRAUMY

EFEKT MUCHY

DZIŚ IDĘ DEMONSTROWAĆ DLA MAĆKA NOWAKA

LATO JEST TWOJE!

WZIĘŁAM W OBRONĘ KRYSTYNĘ PAWŁOWICZ I...

MIŁOŚĆ? A CO TO?

AD VOCEM KLIMAKTERIUM, PLASTRÓW, JANDY I PAWŁOWICZ

PIĘKNA, DAJ NA LUZ!

GÓWNIARSKIE REAKCJE NA WYPADEK PAD PODPALAJĄ POLSKĘ

WPISZ MARZENIA W KALENDARZ

CENZURA NAS OCALI!

CZYIM ŻYCIEM ŻYJESZ?

PRZEPROSINY INTERNETOWEJ HIENY? NIE KUPUJĘ

JAK ZATĘSKNIŁAM ZA GOŁĄ BABĄ

VADEMECUM WQRWU

PARYŻ NAUCZYŁ MNIE SZCZĘŚCIA

JAK UNIKNĄĆ ABORCJI?

MEDYTACJA NA POCZĄTEK ROKU

GRZECZNE DZIEWCZYNKI MÓWIĄ „PIER...LĘ!”

KTO MA NA CIEBIE WPŁYW

KOBIETY SĄ, AHA, AHA, DOROSŁE!

LOLCIA, KRYTYK I OPIEKUN

KONIEC ŚWIATA MACANTA! ODEZWA DO NARODU

MYSZY I RÓŻE

ATAK AD HORMONAM, CZYLI PONIŻEJ PASA

NASZE ZDRADZIECKIE MATKI

LIST DO M

DOBRE MARZENIA I ZŁE RADY

SZTUKA KOCHANIA I TOLERANCJI

AD PERSONAM, AD HORMONAM

MISTER CHAM

PIOTRUSIE PANNY

WŁADCY MACIC Z TABLOIDÓW

CZTERY LATA

JA PANOM PŁACĘ

POLKI PARASOLKI

ŻELAZNA LOGIKA MĘSKIEGO RYNKU KORWIN-MIKKEGO

OD POCZĄTKU, SIOSTRY

PRZED NAMI DZIEŃ KOBIET, W TYM ROKU WYJĄTKOWY

CHLEB I CURRY

POLAKA ŻYCIE PO „POLEXICIE”

JA, LOLA

NASZ TATA, MŁYNARSKI Z ATENEUM

MA BYĆ DARMO!

POSTĘPOWA HOMOFOBIA PO W EUROPARLAMENCIE, CZYLI JAK ODGONIĆ POTENCJALNYCH WYBORCÓW OD URN

JOGA UŚMIECHU

WARA OD MOJEJ NIEWIARY!

NA ILE CIĘ SPRAWDZONO

MOJA OJCZYZNO, JESTEŚ SZALONA, MÓWIĘ CI, POLSKO

WESOŁYCH ŚWIĄT, LGBT

OBY MACRON NIE SPAPRAŁ

KAŻDA Z NAS MOGŁABY BYĆ KAROLINĄ PIASECKĄ

MANTRA NA SZLAKU BIAŁO-CZERWONYM

NIECH PAN COŚ ZROBI Z TĄ BRIGITTE!

WKURWIKI DOÑI KRISTINY – KORESPONDENCJA Z SAN ESCOBAR

JAK FEMINISTKA Z MUZUŁMANKĄ

OD STAREJ ZAWISTNEJ BABY SŁÓW KILKA DO FANEK ANNY LEWANDOWSKIEJ

KOBIETY NA MARGINESIE