AKTUALNOŚCI

Od porannej medytacji.
Od ostatniego wyjścia z psami po zmroku, już pod zapierającym dech księżycem, wiszącym nisko i jasno nad krajobrazem.

Zimowa pełnia zawsze przywołuje mi Małą Rozbójniczkę z baśni Andersena „ Królowa śniegu” . Tę dziką, potarganą, nieprzejednaną dziewczynkę, która nie miała w sobie ani krzty potrzeby, żeby być grzeczna, za to miała doskonały instynkt i surową dobroć. I dziś myślę o tym, że w nas, dorosłych kobietach, żyje jej dalszy ciąg. Dorosła Mała Rozbójniczka. Ta, która już swoje przeszła, swoje zrozumiała i swoje przeżyła.

To jest ta część, która nie boi się, że w czyichś narracjach zostanie obsadzona w roli czarnego charakteru. Ma wystarczająco dużo suwerenności i samoświadomości, żeby wiedzieć, że jest silną żeńską energią, która potrafi jednocześnie chronić, stawiać granice i nie tracić kontaktu z własnym sercem i prawdą.

To ta część, która nie boi się własnego mroku ani własnej złości. Rozumie , że są one naturalnym paliwem życia. I co równie ważne, nie boi się drogi. Podróży! Nieznanego. Tego momentu, w którym mapa się kończy, a intuicja przejmuje stery bez pytania o zgodę.

Są w życiu takie chwile, kiedy stajemy z nią twarzą w twarz. W tych rzadkich momentach, kiedy naprawdę jesteśmy same ze sobą i nie musimy nikogo przekonywać, że wszystko mamy pod kontrolą.

Ona wtedy patrzy na nas z tym swoim półuśmiechem i pyta zadziornie, jakby to była najprostsza decyzja na świecie: jedziemy?

Czasem wtedy drżymy.
Czasem próbujemy się targować, mówiąc: może później, może jeszcze chwilę, może sprawdzimy kalendarz i pogodę.

Ale ona wie, że czas w drogę, nic tu po nas. Ma doświadczenie, siłę, wiedzę i cały zestaw kompetencji, których nie wpisuje się do CV:), a które ratują życie w momentach granicznych.

I nie da się jej łatwo przestraszyć.
Nie da się jej powstrzymać.
Mogą sobie mówić, co chcą. Jedziemy?